ทัศนีย์ ศิริมงคล 515100053 รุ่น 5/1

 

 

 

ชีวิตครูไม่ใช่ "เรือจ้าง" 

   

       ทุกครั้งในวันไหว้ครูจะได้ยิน บทสวดสรภัญญะจากนักเรียน/นักศึกษาเป็นประจำทุกปี  ครูจะจดจำบทสวดสรภัญญะมาตลอด นับตั้งแต่เป็นนักเรียน  นักศึกษา และเป็นครูของพวกเราทุกคน

            “ปาเจรา จริยา โหนติ คุณฺตตรา นุสาสกา “

            ข้าขอประณตน้อมสักการ บูรพคณาจารย์ ผู้กอรปเกิดประโยชน์ศึกษา

            ทั้งท่านผู้ประสาทวิชา อบรมจริยา แก่ข้าในการปัจจุบัน

            ข้าขอเคารพอภิวันท์ ระลึกคุณอนันต์ ด้วยใจนิยมบูชา

            ขอเดชกตเวทิตา อีกวิริยะพา ปัญญา ให้เกิดแตกฉาน

            ศึกษาสำเร็จทุกประการ อายุยืนนาน อยู่ในศีลธรรมอันดี

            ให้ได้เป็นเกียรติเป็นศรี ประโยชน์ทวี แก่ข้าและประเทศไทยเทอญ

            ปัญญา วุฑฒิ กเร เต เต ทินโนวาเท นมามิหํ

       จากคำว่า  “ เรือจ้าง“  ที่ใช้เปรียบเทียบกับครู จนตัวเองต้องกลายมาเป็นลำเรือ ที่ต้องถ่อต้องพาย พาเด็ก ๆ อย่างพวกเราผู้เป็นอนาคตของชาติ ไปถึงฝั่งหนึ่งให้ได้นั้น มันทำให้ครูได้รู้ ได้เข้าใจอะไรๆมากขึ้น แม้จะยังไม่ใช่ทั้งหมดก็ตาม

            ครูก็ยังเป็นครู ความรู้สึกที่ดีที่สุดของการเป็นลำเรือในวันนี้ ไม่ใช่ความหวังในตำแหน่งทางวิชาการ ไม่ใช่เพราะต้องการให้พวกเรายกมือไหว้  ไม่ใช่เพราะมีคนมาให้เกียรติด้วยคำพูดที่ปั้นไพเราะเสนาะหู  แต่คือ การได้ให้โอกาสทาง“ปัญญา”  กับพวกเราที่ครูมีความรู้สึกรักและผูกพัน

            ครูกล้าพูดได้เต็มปากว่า

“ ถ้าครูเป็นเรือ...ครูก็ไม่ใช่เรือจ้าง...”