วันนี้ ....คุณรู้จักคนใกล้ตัวดีแค่ไหนกันคะ เดี๋ยวจะเหมือน “ใกล้แต่ไกล” นะคะ ศึกษาเค้าเหล่านั้นดูสิคะ บางครั้งคุณอาจจะพบและเข้าใจอะไรๆ ได้ดีกว่าที่ผ่านมากับคนใกล้ตัวที่คุณแทบจะไม่รู้จักเค้าเลยก่อนหน้านี้

หลังจากเหตุการณ์ประทัดยักษ์ (อยากเรียกแบบนี้...ตามท่านผู้ใหญ่ที่ให้ข่าวทางโทรทัศน์ท่านนึงน่ะค่ะ…เพราะมีความรู้สึกว่ามันอาจะลดพิกัดแห่งความรุนแรงลงมาได้อีกสักนิดนึง) ระเบิดที่ อ.หาดใหญ่ และที่ อ.เมือง ใน จ.สงขลา ในคืนวันเสาร์ สงบลง นั่นไม่ได้หมายความว่ามันจะสงบลงตามเสียงประทัดยักษ์ที่เงียบลงไปแล้วหรอกนะคะ  หากแต่ดูเหมือนอาจจะปั่นป่วนมากขึ้นเนื่องจากเล่นในตัวเมืองเลยทีเดียว  ครูแอนก็จำได้ว่ากำลังจะมาเพิ่มบันทึกใหม่ในชีวิตนี้ล่ะค่ะ  แต่มัวตื่นเต้นกับเหตุการณ์จนลืมไปเลย  นึกขึ้นมาได้ก็อยากจะลงไว้เพื่อให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ

 

.....ใกล้แต่ไกล..... 

 

แว๊บแรกสุด....ทำไมถึงนึกถึงประโยคนี้ก็ไม่ทราบ....

 

    มานั่งทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตในช่วงวันหยุดนี้เลยได้คำตอบแห่งความคิดแว๊บแรกนั่นเอง 

  โดยปกติแล้วในวันพฤหัสบดีซึ่งเป็นวันตลาดนัดใหญ่ของหมู่บ้าน  แม่หรือพี่สาวที่ไปตลาดก็มักจะซื้อผักกูดมาทุกครั้งที่มีวางขายในตลาดนั่นเอง  แต่ไม่มีในทุกๆ ตลาดหรอกนะคะ เป็นบางตลาดว่างั้นเถอะค่ะ  เพราะเมื่อเย็นมาถึงก็เจอมัดผักกูดสักมัดสองมัดถูกแช่น้ำอยู่ในกะละมังใบใหญ่เพื่อคงความสดให้กับมันอยู่เสียแล้ว  และมื้อเย็นนั้นก็เป็นที่เปรมปรีดากับน้ำบูดูอาหารถ้วยโปรดของครอบครัวที่มีผักเหนาะ (เครื่องเคียงที่เป็นผัก) เป็นผักกูดลวกสีเขียวสดใสหน้าตาน่ากินนั่นเอง  (หากมีสะตอด้วยแล้วละก็....เอาสเต็กมาแลกก็ไม่ยอม...จริงๆ ด้วย ...คิคิคิ)

  เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาครูแอนไปเที่ยวบ้านน้องคนหนึ่งที่มาอาศัยเช่าบ้านอยู่ติดกันกับบ้านครูแอน  บ้านของน้องอยู่ที่ อ.สะบ้าย้อย (อำเภอชายแดนของสงขลาที่มีอาณาเขตติดกับ อ. ยะหา จ.ยะลานั่นเอง) เราไปกันสามสาว  โดยพี่สาวครูแอนเป็นผู้รับผิดชอบชีวิตผู้โดยสารบนรถของเธอนั่นเอง  เส้นทางที่ไปค่อนข้างเปลี่ยวเนื่องจากสองข้างทางเต็มไปด้วยป่า  

   จนเมื่อเข้าถึงตัวอำเภอสะบ้าย้อยซึ่งเป็นเพียงทางผ่านของเรา  เราขับรถเลี่ยงออกถนนเส้นนอกตัวอำเภอเพื่อไปกันต่อยังหมู่บ้านเล็กๆ อันเป็นที่ตั้งบ้านเรือนของน้อง  นานๆ ครั้งจะเห็นรถผ่านไปมาให้เห็น  บางครั้งเราก็ขับผ่านที่ตั้งกองทหาร , ทุ่งนากว้างสีเขียวที่ตัดกับเส้นท้องฟ้าสีคราม มีต้นตาลโตนดให้เห็นเป็นระยะๆ พอให้หายคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ สมัยเป็นเด็กๆ

   เมื่อไปถึงบ้านน้องเราก็เข้าไปทักทายผู้ใหญ่ใจดีเจ้าของบ้านแล้ว  น้องก็ชวนเรามุ่งตรงไปยังสวนทุเรียนหลังบ้าน มันเป็นทุเรียนบ้านต้นใหญ่ให้ผลเยอะมาก  เราใช้เวลาไม่นานในการเก็บลูกทุเรียนใต้โคนต้น  แล้วน้องก็ชี้ชวนไปเก็บผักกูดกัน...เราสองพี่น้องก็ตื่นเต้นกันเป็นการใหญ่....เนื่องจากตั้งแต่เกิดมากินเป็นกันอย่างเดียว  ไม่เคยเห็นต้นผักกูดซักที  ครูป้าหวาด (พี่สาวครูแอน) แอบกระซิบให้ได้ยินกันพอขำๆ กันสองพี่น้องว่า “ตั้งแต่เกิดมาจนห้าสิบกว่าๆ แล้วเพิ่งจะได้เห็นต้นมันก็คราวนี้แหละ”  ไม่ต้องพูดถึงครูแอนเลยค่ะ...ยิ่งแล้วไปใหญ่...นี่เป็นครั้งแรกเลย...มันทำให้ตื่นเต้นไม่น้อยเมื่อนึกถึงต้นตอของอาหารจานอร่อยที่เคยกินมาก่อนหน้านี้ (ผักกูดลวกกะทิ)  เอาล่ะเดี๋ยวจะได้เห็นกันซะที

      โอแม่้เจ้า ...ต้นมันเป็นแบบนี้หรอกหรือ  ทีแรกนึกว่ามันจะขึ้นเหมือนต้นหวายที่เคยเห็น  อ้าวที่ไหนได้....ต้นมันเหมือนต้นเฟิร์นที่ใช้ประดับตกแต่งกับดอกไม้ในงานต่างๆ นั่นเอง  เป็นพืชที่เก็บกันในที่ลุ่มชื้นๆ แฉะๆ หรอกหรือนี่  ครูแอนกับครูป้าหวาดเลยสนุกับการเก็บผักกูดกันเป็นการใหญ่...แต่...เก็บไปพักใหญ่ครูแอนเจอพระเอกเหมือนที่เจอที่เขาใหญ่อีกแล้วค่ะ.....อึ๊ย....ขนลุกซู่เลย!!  เขี่ยๆ มันออกอยู่พักใหญ่...งานนี้เลยขอตั้งหลัก....“ถอยก่อนดีกว่า”  ส่งมอบหน้าที่ให้พี่ครูป้าหวาดแทนต่อละกัน  แล้วผันตัวเองมาเป็นตากล้องท่าจะเหมาะกว่า  เลยได้ภาพสมใจอยากซะ 

 

แถมท้ายเพิ่มเติมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับผักกูด 

สารอาหารในผักกูด : ผักพื้นบ้านอุดมด้วยแร่ธาตุและวิตามิน    และ

ผักกูด... ผักพื้นบ้านที่น่าสนใจ   ค่ะ 

        เก็บผัก, เก็บภาพ  กันจนเป็นที่พอใจแล้วก็ทำการลาเจ้าของบ้านใจดี  พร้อมออกเดินทางกลับบ้านกันล่ะค่ะ  ระหว่างทางที่ขับรถผ่านมานี่สิคะ  ดันเจอสวนข้าวโพดกับคนรู้จักของน้องเค้าอีก  ก็เลยแวะลงข้างทางไปซื้อหามาได้ในราคาเป็นกันเอง ทั้งสดๆ และปลอดภัย (ก็หักกันสดๆ นี่คะ...ไม่ต้องพูดถึงความหวานเลยค่ะ ร้อยเปอร์เซ็นต์) หักข้าวโพดพลางเก็บมังคุดใต้ต้นใกล้ๆ ต้นข้าวโพดไปพลาง  ชมแอ่งน้ำตามธรรมชาติท่ามกลางสวนยางกันไปพลางๆ วันเสาร์นี้ก็กลายเป็นเสาร์สนุกของครูแอนมาตลอดทั้งกลางวัน (จนมาตื่นตกใจกับเจ้าประทัดยักษ์ในตอนกลางคืนนั่นแหละค่ะ)  เมื่อกลับมาถึงบ้านเราต้มข้าวโพดก่อนใครเพื่อนในทันทีนั่นเทียว   ทัวร์วันนี้...ก็อิ่มเอมกันถ้วนทั่ว (ทั้งใจและปากท้อง ฮาๆๆ) 

 

ขอบคุณน้อง ที่นำพาพวกพี่ๆ ไปพบสิ่งที่ใกล้ตัวและดูเหมือนไกลตัว (จากความไม่รู้)

 

ขอบคุณธรรมชาติ  ที่มีผักกูดให้คนไทยได้กิน....

 แล้ววันนี้ .....คุณรู้จักคนใกล้ตัวดีแค่ไหนกันคะ  เดี๋ยวจะเหมือน “ใกล้แต่ไกล” นะคะ  ศึกษาเค้าเหล่านั้นดูสิคะ   บางครั้งคุณอาจจะพบและเข้าใจอะไรๆ ได้ดีกว่าที่ผ่านมากับคนใกล้ตัวที่คุณแทบจะไม่รู้จักเค้าเลยก่อนหน้านี้นะคะ....โชคดีนะคะ

.....ใกล้แต่ไกล..... ให้ข้อคิดอะไรคุณได้เพิ่มเติมอีกมั๊ยคะ