JONATHAN LIVINGSTON : SEAGULL
 โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล
 ผู้แต่ง : Richard Bach ผู้แปล : ดร.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ

.. ร่างกายของเธอทั้งหมดจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปีกหนึ่ง
ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากความคิดของเธอเอง ….

โจนาธาน ลิฟวิงสตัน นกนางนวลผู้ไม่พอใจในสภาวะของตนเอง ต้องการบิน(ทิ้งดิ่ง)ด้วยความเร็วสูงปานนกอินทรีย์/เหยี่ยว สุดท้าย ด้วยความวิริยะอุตสาหะ มันก็บินได้เร็วในแบบที่มันต้องการ

"สิ่งที่โจนาธานคิดได้ก็คือชัยชนะ ความเร็วสุดยอด! นางนวลบินได้ถึง สองร้อยสิบสี่ไมล์ต่อชั่วโมง! มันช่างเป็นประวัติการณ์ เป็นชั่วขณะที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ของฝูงนกนางนวล เป็นชั่วขณะของยุคใหม่ที่เปิดต้อนับโจนาธาน ลิฟวิงสตัน แต่มันก็ต้องโดนไล่ออกจากฝูง เพราะได้ทำเรื่องที่แหกขนบของนกนางนวล ต่อมา นกนางนวลโจนาธาน กลับมายังฝูงอีกครั้งเพื่อถ่ายทอดองค์ความรู้ที่มันได้ค้นพบ

แต่มันก็พบว่า

โจนาธานถอนหายใจ มันคิดว่ารางวัลของการถูกเข้าใจผิดก็คือ จะถูกเรียกว่าเป็นปิศาจหรือไม่ก็เป็นพระเจ้า
"เธอล่ะคิดอย่างไรเฟลท เราอยู่ก่อนกาลเวลาของเราหรือ"
เสียงเงียบไปนาน
"เออ การบินแบบนี้มีอยู่เสมอสำหรับที่ใครก็ได้จะเรียนรู้ และใครก็ได้ที่ต้องการจะค้นพบ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องกาลเวลา บางทีเราคงจะนำในเรื่องรูปแบบ นำในเรื่องวิธีบินของนกส่วนมาก"

และแล้ว

"….ลูกชายผู้เดียวของนางนวลที่ยิ่งใหญ่ ฉันคิดไว้แล้ว?" โจนาธานถอนใจและมองออกไปสู่ท้องทะเล "เธอไม่ต้องการฉันต่อไปอีกเท่าไรแล้ว เธอต้องค้นพบตัวเอง ทีละน้อยๆ ทุกวันให้พบ นางนวลเฟลทเชอร์ที่แท้จริงไม่มีขอบเขตจำกัด เขาจะเป็นครูผู้ฝึกของเธอ เธอจะต้องเข้าใจเขาและฝึกกับเขา"

ชั่วขณะหนึ่งต่อมา ร่างของโจนาธานก็ขึ้นไปลอยอยู่กลางอากาศ ส่งแสงแวววับและก็เริ่มจะจางหายไป "อย่าปล่อยให้พวกนั้นปล่อยข่าวลือโง่ๆ เกี่ยวกับฉันหรือทำฉันให้เป็นพระเจ้า โอเค เฟลท? ฉันเป็นนางนวล ฉันชอบบิน บางที…"
"โจนาธาน"
"เฟลทที่น่าสงสาร อย่าเชื่อสิ่งที่ดวงตาของเธอกำลังบอกเธอ สิ่งที่มันบอกมีข้อจำกัด จงดูด้วยความเข้าใจ ค้นหาสิ่งที่เธอได้รู้มาแล้ว แล้วเธอก็จะพบหนทางที่จะบิน"
แสงแวววาวนั้นดับไป โจนาธานนางนวลหายวับไปในอากาศที่ว่างเปล่า

นกนางนวลหายไปไหน : หายไปกับแสงวับวาว : บรรลุนิพพาน ?

 ลุดวิก ฟอน วูล์ฟแกง : อีแร้ง เขียนโดย ดอล์ฟ ชาร์ฟ แปลโดย ดร.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ เป็นวรรณกรรมล้อ (parody) นิยายเรื่อง โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล โดยให้ตัวเอกเป็นนกอีแร้งที่ไม่พอใจที่จะกินซากศพแต่อยากอ่านหนังสือออกแบบคน พออ่านหนังสืออกก็อยากให้เพื่อนในฝูง อ่านหนังสือบ้าง (ไม่พอใจกับสภาวะของตน สุดท้ายมันก็  บรรลุนิพพาน?)

วิญญ์ ชวาทิต : เต่าทะเล เขียนโดย มนัส ปรัชญาถาวรกุล วรรณกรรมล้อ นิยายเรื่อง โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล และล้อ นิยายเรื่อง  ลุดวิก ฟอน วูล์ฟแกง : อีแร้ง โดยให้ตัวเอกเป็นเต่าทะเลชื่อ วิญญ์ ชวาทิต ที่ไม่พอใจที่จะว่ายต้านกระแสน้ำในทะเล โดยพอใจที่จะลอยนิ่งๆ  (ไม่พอใจกับสภาวะของตน สุดท้ายมันก็ บรรลุนิพพาน?)

ย่อสรุปเนื้อหามาจาก : วารสารหนังสือใต้ดิน#13: อะไรนะ? วรรณกรรมล้อ/ใครว่ากันว่าหัวเราะเป็นเรื่องธรรมชาติ สนทนากับธเนศ วงศ์ยานนาวาและปรีดีโดม พิพัฒนชูเกียรติ/โดนัลด์ บาร์เธลมี ตอบปัญหา และปราบดา หยุ่น เขียนถึง ULYSSES วารสารหนังสือใต้ดิน#13 มีการยกนิยายเรื่อง โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล ขึ้นวิเคราะห์ โดย ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล  

ปล. หนังสือทั้งสามเล่มมีปรัชญาว่าด้วยการแสวงหา ตัวตนที่แท้จริง /ศักยภาพที่แท้จริง นกนางนวลก็สามารถบิน(ทิ้งดิ่ง) ได้รวดเร็วปานประหนึ่ง และอาจจะบินได้เร็วกกว่า นกอินทรีย์/เหยี่ยว  สำหรับนกอีแร้งกลับหลงไหลการอ่านหนังสือ แทนที่จะจิกกินซากศพ (ผิดธรรมดา ยิ่งกว่านกนางนวลผู้นิยมความเร็ว) ส่วนเต่าทะเลก็ไม่ต้องการว่ายต้านกระแสน้ำ (ไม่ต้องการที่จะเคลื่อนไหวเร็วๆแบบ นกนางนวล และอีแร้ง ชอบที่จะอยู่เฉยๆ แต่ก็สามารถบรรลุนิพพาน/บรรลุเป้าหมายสูงสุดในชีวิตได้เหมือนกัน) แต่ไม่ว่าจะเป็น นกนางนวล นกอีแร้ง เต่าทะเล ผู้เป็นขบถ ย่อมกลายเป็นผู้แปลกแยกจากสังคม สังคมย่อมมองเป็นตัวประหลาด  สัตว์โลก จึงเป็นไปตาม(ยถา)กรรม ด้วยประการฉะนี้