ตั้งแต่ผมเข้าทำงานที่นี่ โทรศัพท์เคลื่อนที่ ที่ผมใช้อยู่หายไป 3 เครื่องแล้ว ล่าสุด วันนี้เองผมไปรับผู้ตรวจบัญชี Audit เข้าเยี่ยมพิ้นที่ที่ผมรับผิดชอบ คือ อ.ท่าสองยาง ผมไปรอตั้งแต่เมื่อวาน นอนค้างคืนที่บ้านผู้ปกครองของเด็กในโครงการฯ ตื่นเช้าขึ้นมา หาโทรศัพท์เพื่อจะติดต่อกับคณะผู้ตรวจบัญชีปรากฏว่าหาไม่เจอ ทั้งที่เมื่อคืนนอนดูโทรทัศท์ ยังวางไว้ข้างๆตัว ตอนเข้านอนจำไม่ได้ว่าเอาไปไว้ที่ไหน ช่วยกันหาทั่วบ้านก็ไม่เจอ ผมไม่ได้เสียดายโทรศัพท์หรอก เพราะราคาไม่กี่พัน แต่เบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในซิมการ์ดและอยู่ในเครื่องมีทั้งเบอร์ญาติพี่น้อง เบอร์ครูอาจารย์และเพื่อนๆ ที่รู้จักคุ้นเคย นี่สิ ผมจำไม่ได้สักเบอร์เลย เสียดายมากๆ ยิ่งตอนนี้ผมเกิดความรู้สึกอกุศลเป็นอย่างมาก เพราะว่านอกจากโทรศัพท์หายแล้ว กุญแจรถคู่ชีพก็เคยหาย พระหลวงปู่ครูบาชัยยวงศาพัฒนา เป็นพระที่แม่กำชับนักกำชับหนาบอกให้ห้อยคอไว้ตลอดเวลาเมื่อลงพื้นที่ หรือเดินทาง  ก็หาย

     ทำไมทำดีแล้วไม่ได้ดี

     เมื่อทำดีไม่ได้ดีแล้วไม่เป็นไร

     ขอให้เท่าตัวก็ยังดี

     แต่ทำไม่ต้องเกิดเรื่องร้ายๆกับคนที่ทำดี

     ผมชักจะไม่อยากทำความดีเสียแล้วละสิ

     ยิ่งทำดีผลสะท้อนของการกระทำออกมาในแง่ลบ

     ทำดีแล้วเรื่องร้ายๆเกิดกับตัวเองมาตลอดเลยช่วงนี้

     อย่างนี้กระมัง ที่ทำให้คนดีถดถอย  คนชั่วครองเมือง

       ก็นั่นแหละอาจจะเป็นเพราะกรรมเก่า กรรมเป็นเผ่าพันธ์ กรรมเป็นกำเนิด จึงเป็นเช่นนี้ ก็ต้องยอมรับชะตากรรม ไม่อาจฝืนได้ ไม่ได้โทษเวรโทษกรรม แต่ผมเชื่อเรื่องกรรมมากกว่า