เช้าวันนี้ (6.45 น.) ผมไปที่สวนจตุจักรเพื่อรำมวย "เต้าเต๋อซิ่นซี" เหมือนที่เคยปฏิบัติเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ วันนี้ไปถึงก็พบกับ "ม็อบ" กองทัพประชาชน (และรถอีแต๋น) ที่มาจากต่างจังหวัดมาชุมนุมกินอยู่หลับนอนกันที่สวนจตุจักร

        วันนี้เกิดไม่มีไฟฟ้าขึ้นมา (บางคนก็โทษไปว่า "ถูกตัดไฟ") ก็เลยทำให้เปิดเพลงที่จะใช้รำมวยไม่ได้ ในที่สุดก็เลยต้องรำกันอย่างเงียบๆ โดยไม่มีดนตรี เป็นการรำตรงบริเวณที่เคยรำกันเป็นประจำ ซึ่งในตอนนี้กลายเป็นสนามหญ้าแห่งเดียวที่อยู่กลางวงล้อมของกลุ่มผู้ที่มาจากต่างจังหวัด เป็นการรำท่ามกลางการเฝ้าดูของสายตาหลายๆ คู่ที่อยู่โดยรอบ ซึ่งมองดูพวกเราด้วยความสนใจ

        ตามปรกติเมื่อรำมวยที่นี่เสร็จก็จะต้องไปรำต่อกันอีกรอบหนึ่ง (เวลา 9.00 น.) ที่ห้องอาหาร "สวนไผ่" ...วันนี้ก็เช่นกัน รำเสร็จแล้วก็ตะโกนถามกันว่า "วันนี้จะมีใครไปที่สวนไผ่บ้าง?" พูดกันไปพูดกันมา ผมเพิ่งมาคิดได้ว่า "สวนไผ่" นี้เป็นของ "มหาจำลอง" ที่อยู่กันคนละฝั่งกับ "ม็อบ" ที่อยู่รายล้อมพวกเราในขณะนี้ ...แต่ก็โชคดีที่คนแถวนี้ไม่ได้ใส่ใจอะไร

        ถึงวันนี้จะตั้งใจมาออกกำลังกาย แต่ประสบการณ์ที่ได้รับกลับทำให้ผมรู้สึกว่า แท้จริงแล้วคนเรานั้นมีอะไรๆ ที่เหมือนกันค่อนข้างมากนะครับ ส่วนที่แตกต่างกันนั้น ที่เห็นชัดเจนก็มีแต่ "ความคิด" เท่านั้น ซึ่งมันก็ได้สร้าง "ช่องว่าง" ระหว่างพวกเราได้กว้างเหลือเกิน !!