GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

เรื่องของกวี

กวีสาว น้องสาวสวยใส กวีสาวไปไหน
เรื่องของกวี
                               ธาร  อภิญญา (กวีคานทอง)
                             
คิดถึงกวีหนุ่ม                                                              
กวีสาวยังกลุ้มไม่หาย                                                              
‘...ไม่รู้จะเป็นหรือจะตาย
จะดีร้ายอย่างไร....’    ก้อคิดถึง        
                           “ เศร้าเหลือแล้วรึ  กวีหนุ่ม ? ”
                                 กวีสาวส่ง SMS สุ่มถามไป
                          กวีหนุ่มถามกลับ “ กวีสาวอยู่ไหน ”
                  กวีสาวตอบ “ อยู่ที่ใจดวงเดิม ”   โมบายโฟน
“ บ้ามากเกินไป หรือปล่าวกวีหนุ่ม ? ”
กวีสาวตอกเสริม
กวีหนุ่มยิ้มอ้อนหยอกเอิน
สองกวีเพลิดเพลินถ้อยคำ   พบหน้าและฟันเหล็ก
                     
                      กวีสาวนั่งยิ้มกับภาพถ่ายและถ้อยคำกวีหนุ่ม
                                ยิ้มแก้มบุ๋มแล้วทำหน้างอนง้ำ
                   “ นี่ ! นี่ ! ทำหน้าขรึมๆ บึ้งๆ อยู่ดั๊ย ! ..
  ใครล่ะ ! เที่ยวทำตัวให้เหินห่าง  ฮื้ย ..”   กลับมา/-ระหว่างคํ่าคืน
‘ ป่านนี้คงจะหลับแล้วซิน๊ะ กวีหนุ่ม...’
กวีสาวนอนคลุมโปงฝันเขินๆ
‘ พรุ่งนี้ก่อนเถอะน๊ะ...’
กวีสาวฝัน (กวีหนุ่มคงฝันมากกว่า ?)  บนที่นอนปิคนิค

                           กวีสาวเกวลี อาโนเน่ะ
 ........................................................     

      กวีหนุ่มหนึ่งนั้น- นั่งเหงา         นอนหงอย ใจเฉา                     
กลืนกิน เป็นอยู่ลำบาก                   
      พรํ่าเพ้อ รายมายเรื่องมาก       ตายอดตายอยาก
ผอืดผอม อกตรมทนฝืน      
      ร่ายน้ำคำกลืนกล้ำคำขื่น         ทุกคํ่าวันคืน
หน้าไม่ชื่น ตาไม่บาน                     
      เป็นอยู่อย่างนี้ มานาน          จะบ้ามิปาน
จะตายหรือไม่ตายดี       
      ยิ่งโศกซึม ยิ่งมากมี            กาละบีบคั้นทุกที
ทุกข์ ทุกข์ เศร้า เศร้า- เปลี่ยวดาย      
      โอ้ ! กวีหนุ่มเป็นไปได้          บ้า บ้าจนเป็นไข้
ไม่รู้จักจับจ่ายใจ ,-
      ‘ กวีสาว น้องสาวสวยใส        กวีสาวไปไหน
ทำไมไม่มาดูใจบ้าง ?                    
      ช่วยหน่อยเถอะ ! กวีหนุ่มอ้างว้าง  อดสูเรือนร้าง
ค้างแรมนานเนากาลฝน         
      และหลายหนาวเคลื่อนปะปน      กวีหนุ่มอับจน
ทนนอนเดี่ยวหลายคืนแล้ว              
      กวีสาวจ๋า  (เสียงเจื้อยแจ้ว)     กวีหนุ่มแห้วแห้ว
คอยแล้ว คอยเล่า คอยอีก ...’  
      กวีหนุ่มหงอย กระปรอยกระปริก    กวีสาวกระเซ้ากระซิก
กวีหนุ่มมีกะจิตกะใจฝันต่อ....
                                        
                        กวีหนุ่มไกวัลย์ เล่ะเท่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 19784
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)