ไม่ได้เขียนอะไรใน GotoKnow มา 2 วัน หลังจากที่มีงานวุ่นมากๆเป็นเรื่องของการใช้สายตาอ่านและตรวจสอบในช่วงกลางคืน โดยแทบจะไม่ได้ใช้สมองคิดเท่าไหร่เลยติดๆกันมาหลายวัน ผสมกับการทำงานประจำวันที่สัปดาห์นี้เป็นมนุษย์หุ่นยนต์ค่ะ งานมากมายจนสมาธิจดจ่ออยู่กับเรื่องซ้ำๆกันตลอด หัวสมองไม่ได้ว่อกแว่กคิดอะไรสักเท่าไหร่ เป็นช่วงสัปดาห์ที่เรียกได้ว่าใช้ร่างกายมากกว่าสมอง เหนื่อยกายมากๆและเวลาก็แทบจะไม่มีเหลือเลย

ตอนนี้ไม่เหลือสิ่งที่ต้องทำเร่งด่วนแล้ว รอเพียงให้งานผ่านพ้นไปในวันอาทิตย์นี้ ต้องเตรียมเอกสารเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่มาถึงเวลานี้ที่นั่งหน้าคอมพ์เพื่อจะอ่านเขียนใน GotoKnow ก็พบว่าร่างกายและสมองไม่แล่นเลยค่ะ น่าแปลกจริงๆที่ความไม่สมดุลที่เราใช้ร่างกายทำการงานเป็นช่วงระยะเวลาต่อเนื่องกันนั้น จะมีผลเสียต่อสมองมากขนาดนี้นะคะ ตั้งใจไว้ว่าจะไม่รับทำงานอะไรแบบนี้อีกแล้ว รู้สึกเลยว่า สภาพร่างกายคนเรานั้นมีความสำคัญต่อสมองมากๆ ในวัยที่ร่างกายเราสามารถรับงานหนักได้ สมองจะโดนกระทบน้อย ทำให้ทำงานหนักได้โดยที่หัวสมองก็ยังแล่นได้เสมอ แต่ในวัยที่ร่างกายเราถูกใช้งานมาแล้วหลายสิบปีนั้น เขารับภาระโดยไม่กระทบกับสมองและความคิดอ่านไม่ได้เลยค่ะ

สรุปว่า ถึงวัยหนึ่งนี้เราต้องยอมรับสภาพแล้วว่า อย่าใช้งานร่างกายให้เกินขอบเขต เพราะผลกระทบต่อสมองและการใช้ความคิดนั้นไม่คุ้มกันเลยค่ะ เพราะลงนั่งหน้าคอมพ์แล้ว เหนื่อยจนอ่านก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง แถมยังรู้สึกเหมือนชื่อบันทึกนั่นแหละค่ะ เลยเขียนเรื่องนี้แหละ เอาไว้เตือนตัวเองว่า...ทีหลังไม่ทำแล้ว...