หัวใจอยู่ที่...คุณตอบตัวเองได้หรือยังว่า “คุณ” หรือ “องค์กร” มีคุณภาพหรือยัง?....

 

....มันมีคำถามคาใจว่า....ทำไมต้องส่งรายงานตนเองเพื่อรองรับการเยี่ยมสำรวจไม่ว่าจะเยี่ยมอะไร  เยี่ยมเพื่อใบรับรองอะไรก็ตาม....

 

หัวใจอยู่ที่...คุณตอบตัวเองได้หรือยังว่า “คุณ” หรือ “องค์กร” (เอ้า...ถ้าดูว่าคำที่ใช้วิชาการไป...ก็ใช้คำว่า... “ที่ทำงาน” ก็ได้...) มีคุณภาพหรือยัง?....

 

 

ถ้าคำตอบบอกว่า... “ฉัน”  “ที่ทำงานของฉัน”“องค์กรของฉัน” ...มีคุณภาพแล้ว...งั้นก็บอกมาซิว่า....มีคุณภาพยังไง?

 

เอาละซี....เจอคำถามนี้... ถ้าไม่มีเกณฑ์ในการตอบคำถามก็จะงงเป็นไก่ตาแตก... ถ้ามีเกณฑ์การตอบมากมายก็ต้องคุยกันยาว  ซึ่งถ้ายาวมากๆก็จำไม่ได้ทั้งคนถามและคนตอบ  สุดท้ายก็ต้องมาลงด้วยการเขียนไว้เตือนความจำหรือเขียนเพื่อบอกเล่าผู้อื่น...นั่นก็คือการทำรายงาน

 

นี่ไง!....  จึงเป็นที่มาของการที่ต้องประเมินตนเอง  เพราะจะได้รู้ตัว  รู้ตนว่า “ฉัน”กำลังทำอะไรอยู่  ทำดีแล้วรึ  ดียังไง  ใครบอกว่าดี  ดีกว่านี้ได้มั้ย.... ดีจนเป็นเลิศเลยดีมั้ย  จะได้ให้เพื่อนนำไปเป็นแบบอย่าง... แล้วก็รายงาน

 

 

และถ้าจะมองให้ได้ประโยชน์มากกว่านี้... ก็น่าจะคือ ความง่ายสำหรับผู้ตอบด้วย  ทำให้เดาใจผู้ถามถูกว่าต้องการรู้อะไร  ไม่งั้นก็ตอบไม่ถูกทาง  หรือไม่มีอะไรจะตอบ  ก็ไถไปข้างๆคูๆ... เรียกว่า  ไม่ตรงใจ  ไม่ตรงประเด็น

 

เป้าหมายการประเมินตนเองก็เพื่อค้นหาจุดอ่อน นำจุดอ่อนมาปรับปรุง...หากทำได้ดีก็จัดการให้ดูเป็นจุดแข็งไปซะเลย....

 

การหวนกลับมาใช้แบบประเมินตนเองก็จะเห็นลำดับขั้นของการพัฒนาตนอย่างมีทิศทาง  มีเป้าหมาย...ทำไปได้ง่ายออก...ง่ายกว่ากวาดทำ  เดาๆทำ  ซุ่มทำตั้งเยอะ...

 

ว่าแล้ว...กลับมาเปิด “การประเมินตนเอง”, "แบบประเมินตนเองตามมาตรฐานใหม่"  เป็นแนวทางในการพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาลอ่านกันดีกว่าค่ะ