...คิดยังไง...ทำไมถึงตอบแทนหมา?

 

เมื่อวันก่อนโน้น...หลังจากนั่งเล่นสักพักหลังให้ข้าวเจ้าหมาๆสามตัวที่บ้านแล้วเดินเข้าบ้าน....

 

 

เดินผ่านหน้าสามีที่นั่งดูทีวีในห้องโถง   ก็ได้ยินเสียงเขาพูดไล่หลัง

 

“ไงแกคอปเปอร์ .... กินข้าวรึยัง?”  ป๊าถามหมา (ที่มานั่งหน้าประตู)

 

“กินแล้ววววว....” ฉันตอบ(แทนหมา)  ลากเสียงยาวด้วย...นิดนึง

 

“กินทันเค้ามั้ยล่ะ  ไอ้โม่(ซูโม่)แย่งรึป่าว” ป๊าถามหมา (อีก...)

 

“ม่ายย...กินหมดแหละ...แม่เฝ้าอยู่”  ฉันตอบ(แทนหมาอีก...) 

 

เสียงคำถามเงียบหายไป

 

....ตอบไปแล้วก็เดินไปที่อ่างล้างจาน... ล้างจานไปก็ยืนคิดไป

 

เดิมแล้ว ก็ตั้งใจไม่อยากยุ่ง...เรื่องหมาๆ....แต่เอ...แล้วเราตอบ(แทนหมา)ทำไมเนี่ย?...ป๊าถามหมานี่นา...ออกจะงงๆตัวเอง

 

พฤติกรรมแบบนี้ของฉัน...ฉันทำบ่อย...

 

ก็เลยยืนวิเคราะห์เหตุการณ์...

 

ตอนนั้นฉันคิดยังไง?

§        สงสารป๊าที่อยากรู้เรื่องหมา  แต่หมาตอบไม่ได้  ฉันเลยตอบแทนไง...

§        สงสารหมาคงอึดอัดที่ตอบป๊าเองไม่ได้..ฉันเลยตอบแทนหมาไง...

 

ตอนนั้นป๊าคิดยังไง

§        ป๊าอยากรู้เรื่องหมา...เลยถามหมาผ่านมาถึงฉัน...(ให้ฉันตอบแทน)

§        ป๊าอยากคุยกับหมาเฉยๆ  จึงชวนหมาคุย...ไม่ได้ต้องการคำตอบเลย...(แต่ฉันตอบแทนหมา)

§        ป๊าอยากคุยกับหมาอีก  แต่เห็นเมียตอบคำถามแทนหมาสองประโยคแล้ว...เลยเลิกคุยกับหมาดีกว่า..(เพราะไม่อยากคุยกับเมีย?..เอ  หรือกลัวเมียเบื่อที่จะตอบคำถาม)  ...ฮาๆๆๆ...

 

ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ถามป๊า....ว่าคิดยังไงในตอนนั้น  เพราะกลัวป๊าว่า...ว่ายุ่งเรื่องของหมา (อีกแล้ว....)