บางครั้งอาจมีเหนื่อยล้า ท้อแท้ แต่ต้องมีสักวันที่ผ่านมันไปได้
ชีวิตผมตอนนี้คงไม่ต่างอะไรกับลูกยาง ที่พลัดพรากจากต้นแม่ มาเพื่อแสวงหาความรู้และต้องยืนหยัดสู้ด้วยตนเองให้ได้ บางครั้งอาจมีเหนื่อยล้า ท้อแท้ แต่ต้องมีสักวันที่ผ่านมันไปได้
อีกหนึ่งบทกวีที่เขียนขึ้นมานานแล้วครับ คัดลอกมาจาก hi5 ของตนเอง
ลูกยางน้อยพลัดลงจากต้นแม่
สายลมแปรพัดต่อไปไกลถึงไหน
ไม่รู้หล่นบนพื้นดินถิ่นแดนใด
ห่างจากพื้นนาไร่ไกลต้นยาง
สายฝนพรำ สายแดดร้อน ลมหนาวซัด
ฤดูกาลเปลี่ยนพลัดยิ่งเหินห่าง
จากต้นแม่มาไกลแสนเนินนาน
เจ้าต้นยางน้อยๆ ค่อยผลิใบ
หยั่งรากลงบนพื้นดินถิ่นห่างแม่
รอวันแต่ให้กิ่งก้านนั้นเติบใหญ่
รอนกกามาอาศัยก้านกิ่งใบ
เป็นร่มใหญ่ให้คนเขาเข้าพักพิง
.....................................
วันนี้ช่างเป็นนิมิตหมายอันดีอะไรน้อดลให้เธอเขียนบันทึกได้ตั้งสามบันทึก
แวะมาให้กำลังใจจ้า สู้ๆ น้องเอ๋ย
ดนว่าบ้าง บ่นบ้าง ก็อย่าท้อนะ รักดอกจึงหยอกเล่น อิอิอิ แต่ถ้าเร่งฝีเท้าให้เร็วขี้นกว่าเดิมมากๆ หน่อยก็คงจะดี หุหุหุ
อ่านกลอนนี้แล้ว..
พี่เขิน.อายมาก
เอาอย่างนี้แล้วกัน
ไม่เป็นคำสั่ง
แต่เป็นคำร้องขอว่า
งานหน้า.
รับหน้าที่เขียนกลอนและคำโปรยหัวกิจกรรมต่าง ๆ หน่อย เด้อ..
......
ปล. ทำไมไม่เขียนบันทึกว่าด้วยที่มาที่ไปของคำว่า "ผี" บ้างล่ะ
ผีน้อยผู้น่ารัก อารมณ์ศิลปินออกมาแล้ว แต่หน้าตาต้องปรับปรุง
อารมณ์หลากหลายดีนะ
อย่าลืม...ค้างอะไรกันไว้รบกวนดำเนินการต่อให้สำเร็จด้วยนะครับ
อะ..อะ...ผมขอร้อง
เมื่อ จ. 21 ก.ค. 2551 @ 22:50
752899 [ลบ]
แล้วก็ยังไม่มีไรเขียนเหมือนเดิมครับ น้านุ้ย อิอิ
คือสิว่าเจ้าของคักเนาะน้า
ทั้งรูปข้างบน
ทั้งกลอนข้างล่าง (เขาละนั้น)
ขอล๊า...เก๋ๆ
กะคิดว่าคักแน่อย่นั้นละ ท่านสาด เหอะๆๆ ทำไงได้คนหน้าตาดี อิอิ
เมื่อไหร่อารมณ์ผีเจ้าจะล่องลอย
ถอดเป็นกลอนถอดถ้อยคำอันหวานซึ้ง
ให้สูเจ้า และข้าเจ้าได้ตราตรึง
คำซึ้ง ๆ จากอารมณ์พ่อศิลป์
กว่าจะออกมาเป็นกลอนให้ได้อ่าน
จะต้องรอจนขึ้นคานกระนั้นหรือ
พ่อรูปหล่อ พ่อดาราหนังสือหลอน
แต่งสักกลอนให้ได้ลงนิตยสาร "ตายแล้วไปไหน"
5555555555 (10,000) ครั้ง