เพราะวันนี้เธอได้ทำสิ่งหนี่งที่เมื่อวานไม่ได้ทำคือเธอได้อดทนและให้เวลากับอาหาร

วันหนึ่งผมกับพี่คนหนึ่งได้ขี้นดอยเพี่อไปศึกษาเกี่ยวกับประวัติหมู่บ้าน วันนั้นฝนตกทั้งวันเลยครับ พอถึ่งเที่ยงก็ไปที่ร้านเพี่อที่จะทานอาหารเที่ยง ในขณะที่ทานข้าวอยู่นั้นก็ได้ยินเสียคนในบ้านเปิดโทรทัศน์ดูเรื่องเกี่ยวกับการแปลงร่างซึ่งมีเด็กอยู่สองคนกำลังนั่งดูอยู่ พอผมทานข้าวเสร็จไปนั่งดูอยู่แป๊บหนึ่ง และผมได้ที่ประทับใจมาอยู่ฉากหนึ่งคือ ฉากที่มีคนที่รอทานข้าว เพราะหารยังไม่สุก และมีคนหนึ่งที่รู้สึกหิวมาก รอไม่ไหว (ทั้งที่อาหารยังไม่สุกดี )ก็เลยทานและก็บอกว่าอาหารไม่อร่อย (ทำสีหน้าเหมือนกับอยากจะคายทิ้ง)แต่ก็ได้ทานข้าวไปเพราะหิวมาก พอทานเสร็จก็ไปทำงาน  

      วันต่อมาเขาก็รอเพื่อที่จะทานข้าวอีกเช่นเคย เช้านี้ก็เหมือกันคือรู้สึกหิวมาก แต่ก็มีเพื่อนคนหนึ่งที่บอกว่าให้รออีกแป๊บหนึ่ง ใหอดทนรออีก เพื่อที่จะให้อาหารนั้นสุกดีจะได้ทานอาหารที่อร่อย อีกคนหนึ่งก็ร้องบอกว่า หิวแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ทานเขาก็อดทนรอ จนอาหารดีแล้ว หลังจากนั้นก็ทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเขาก็ถามว่าทำไมวันนี้นอาหารอร่อยกว่าเมื่อวัน ทั้งที่เป็นอาหารอย่างเดียวกัน และเพื่ออีกคนหนึ่งก็บอกว่า เพราะวันนี้เธอได้ทำสิ่งหนี่งที่เมื่อวานไม่ได้ทำคือ  เธอได้อดทนรอ และได้ให้เวลากับอาหาร (เพื่อที่จะได้ทานอาหารที่อร่อย )และเป็นบทเรียนสอนใหกับเขาอีกว่าในการดำเนินชึวิตของเราก็เช่นเดียวกัน เราต้องมีความอดทน และให้เวลากับสิ่งนั้น เพื่อที่จะได้ในสิ่งที่ดีกว่า เหมือนที่เธอได้ทานอหารที่อร่อยกว่าเมื่อวาน

    และผมก็ได้ย้อนกลับมาคิดว่าแม้แต่อาหารจานเดียวก็สามารถเป็นบทสอนให้กับเราได้ และได้ถามตัวเองว่า  แล้วเราเองมีความอดทนมากน้อยขนาดไหน เราได้ให้เวลากับคนที่อยู่ร่วมกับเราหรือเปล่า ไม่ว่าจะเป็นในครอบครัว น้องๆที่อยู่กับเรา ทีมงานที่ทำงานร่วมกันหรือผู้ใหญ่ที่คอยให้คำปรึกษากับเราหรือเปล่า...?