จะได้เป็นการส่งต่อวัฒนธรรมอันดีงามไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลานต่อๆ ไปได้โดยการที่ผู้ใหญ่นำและทำให้เห็นเป็นตัวอย่าง เด็กๆ เค้าจะได้อยู่ในศีล ในธรรม โดยการแทรกซึมไปตั้งแต่ตอนเด็กๆ ที่เป็นตัวเล็กๆ

      อิ่มบุญกันถ้วนหน้านะคะสำหรับงานบุญอาสาฬหบูชาและงานบุญเข้าพรรษา…..เมื่อวานนี้ที่หมู่บ้านครูแอนก็จัดงานนี้ด้วยเช่นกันล่ะค่ะ  และครูแอนก็ไปร่วมงานบุญทุกงานอีกตามเคยล่ะค่ะ

     แต่ในวันนี้กลับนึกถึงพี่ครูพรรณนา  แห่งบางลี่วิทยา จ.สุพรรณบุรี แฮะ....เหตุคงเนื่องมาจากบันทึก ขายแพง ::::: ขายถูก ที่เข้าไปอ่านและพี่พรรณนาก็ฝากข้อความนี้ทิ้งไว้ในใจครูแอน......

  P16. นาง พรรณา ผิวเผือก (ไม่มีชื่อกลาง)
เมื่อ พ. 16 ก.ค. 2551 @ 22:05

สวัสดีค่ะครูแอน

***********

* ถ่ายรูปเทศกาลงานบุญเข้าพรรษาชาวใต้มาฝากบ้างนะ

* สุขกายสุขใจรับและอิ่มบุญพรรษานี้นะคะ

 

อ๋อ....พี่พรรณนา  อาจจะนึกภาพบรรยากาศงานบุญบ้านครูแอน (ในพื้นที่เหตุการณ์ไม่สงบของทางใต้) ไม่ออกแน่ๆ เลย

เอ....แล้วสมาชิกบล็อกเกอร์ท่านอื่นๆ ล่ะ

อา...งั้นเรามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องงานบุญในแต่ละพื้นที่กันดีกว่านะคะ

 

    ในหมู่บ้านของครูแอน  ที่วัดลำไพล...ดูเหมือนจะเป็นศูนย์รวมแห่ง 2 หมู่บ้านของชาวพุทธในตำบลนี้  และชาวพุทธในตำบลเดียวกันแต่อยู่ห่างออกไปหน่อยนึงและเค้าเหล่านั้นอยู่ในหมู่บ้านไทยมุสลิมเป็นส่วนใหญ่น่ะค่ะ  และงานบุญครั้งนี้เรานัดรวมกันทำพิธีในตอนเย็นประมาณสี่โมงครึ่ง เพื่อเป็นการร่นเวลาขึ้นในการมาทำพิธีร่วมกัน  ด้วยเหตุผลแห่งความปลอดภัยในชีวิตเมื่อตอนเสร็จสิ้นพิธีจะได้กลับบ้านตนเองไม่ค่ำมืดนัก

    ตอนนี้ภาพความทรงจำเก่าๆ ในตอนเด็กๆ มันผุดขึ้นมาค่ะ  ตอนนั้นทุกคนจะมาร่วมเวียนเทียนด้วยกันตอนพลบค่ำ  โอ....แสงแห่งเปลวเทียนจากในมือของแต่ละคนที่ตัดกับความมืดรอบๆ พระอุโบสถหลังเก่าที่มุงด้วยสังกะสี  และแสงเทียนดวงน้อยใหญ่ต่างเคลื่อนไหวไปตามร่างของชาวบ้านที่เดินเวียนเทียนนั้นสวยงามมากนัก  แต่ตอนนี้เรามีพระอุโบสถหลังใหม่ที่สวยงามกว่าเก่าก่อนให้เดินเวียนเทียนถึง 3 รอบ  แต่เราต้องเิริ่มพิธีกันเร็วขึ้นเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของพวกเราเอง  (ถ้าขอได้...ครูแอนขอให้ความปลอดภัยในชีวิตดังเก่าก่อนกลับคืนมาโดยเร็วล่ะค่ะ)

    ที่วัดจะมีชาวบ้านส่วนหนึ่งมารออยู่ก่อนแล้ว  เค้าเข้ามาช่วยพระและลูกเณรในการช่วยตระเตรียมสถานที่เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับขบวนแห่เทียนพรรษาที่กำลังจะมาถึง  พ่อแม่ปู่ย่าตายายหลายๆ คนต่างหอบหิ้วลูกเด็กเล็กแดงมาร่วมงานบุญกัน.....ดีเหมือนกันนะคะ.....เด็กๆ เค้าเหล่านั้นเข้าวัดตั้งแต่ยังเล็กๆ เพื่อที่ได้รู้เห็น  และยังเป็นการสืบต่อประเพณีวัฒนธรรมอันดีงามต่อไปได้เมื่อพวกเค้าโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่  แถมด้วยการได้ใกล้ชิดศีล, ธรรม  เพื่อกล่อมเกลาจิตใจเค้าต่อไปเราจะได้มีพลเมืองที่ดีๆ ของประเทศไงคะ

       ครูแอนเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนค่ะ  เลยบึ่งรถมาที่วัดเลย  แต่ก็ยังช้ากว่าสมาชิกที่บ้าน เพราะเค้าพากันมารอก่อนหน้าที่ครูแอนจะมาถึงซะอีก 

นั่นค่ะนั่น....เสียงกลองยาวมาแล้ว.....

      

          ขบวนกลองยาวจาก 2  หมู่บ้านที่เดินกันมาคนละทิศทางเข้าผ่านสะพานหน้าวัดแล้ว  มีคนรำหน้ากลองยาวด้วยค่ะ  (คิคิคิ ...ญาติๆ ครูแอนนั่นเองค่ะ)  หนุ่มกลองยาวก็ดูจะตั้งใจตีกันเต็มที่แม้จะเพิ่งฝึกซ้อมกันในไม่กี่วันนี่เอง  ตามด้วยขบวนแห่เทียนของชาวบ้านกันค่ะ  มีทหารพราน (ที่เข้ามาตั้งค่ายในหมู่บ้านครูแอน) มาช่วยดูแลในเรื่องความปลอดภัยตลอดทางที่ผ่านมาบนถนนใหญ่  อ้อ...ตำรวจก็มาช่วยดูแลความปลอดภัยให้อีกแรงนึงค่ะ 

 

        เมื่อมาถึงวัดโดยปลอดภัยแล้ว  ก็เริ่มพิธีการสงฆ์กันค่ะ  ท่านกำนัน(ญาติๆ กันอีกนั่นแหละค่ะ อาจจะเป็นกำนันที่เด็กที่สุดในประเทศไทยมังคะ อิอิอิ)ก็จุดเทียนหน้าโต๊ะหมู่บูชา  พระท่านเทศนาให้ธรรมประจำใจ  และก็ชี้แจงเหตุผลแห่งความสำคัญในวันอาสาฬหบูชา  เด็กๆ คงได้เรียนรู้ไปในตัวโดยไม่ต้องอ่านหนังสือ  เรียนรู้จากชีวิตจริงๆ ของเค้า  และสุดท้ายก็เวียนเทียนร่วมกันค่ะ 

 

        เมื่อเวียนเทียนกันเสร็จทุกๆ คนก็พาดอกไม้ธูปเทียนที่เวียนเทียนกันแล้ว  มาไหว้ทวดขุนฯ ประจำหมู่บ้านกันค่ะ  ซึ่งเป็นที่เคารพของทุกคนในหมู่บ้านตั้งแต่สมัยก่อนโน่นน่ะค่ะ 

คุณยายพาหลานๆ มาเวียนเทียนและมาไหว้ทวดกันค่ะ

 

        ก่อนที่ต่างครอบครัวต่างแยกย้ายกลับบ้าน  แต่ครูแอนยังไม่ได้กลับในทันทีหรอกค่ะ  พอดีว่าในวัดมีงานศพคุณยายที่เป็นญาติๆ กันอีกเลยต้องไปงานศพต่อ  นั่งฟังสวดพระอภิธรรม  โดยมีโรงเรียนของหลานเจ้าภาพเป็นเจ้าภาพสวด 

        แต่ขณะนั่งฟังธรรม  บังเอิญครูแอนหันหลังมาเห็นภาพนี้น่ะค่ะ  เจ้าพวกนี้(เป็นสุนัขที่ใครๆ เอามาทิ้งไว้ให้เจ้าอาวาสเลี้ยงมังคะ) เค้านอนเรียงกันได้สัก 6-7 ตัวล่ะค่ะ  นอนกันนิ่ง.....เลย   ตอนที่พระบรรยายธรรมผ่านทางไมโครโฟน 

        เอ...หรือพวกมันจะรู้เรื่อง ฮาๆๆๆๆ

        แอบหันไปเห็นคนคุยกันแข่งกับเสียงพระท่านเทศนา...เลยได้คิด....

       

        จะอายมันดีไหมนี่มนุษย์เรา!!!

         แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะคะ....ว่าแต่ละพื้นที่มีงานบุญที่แตกต่างกันอย่างไร, แบบไหนกันบ้าง