หมู่นี้คอมพิวเตอร์ที่บ้านรวนเรเปิดแล้วติดบ้าง Error หน้าสีน้ำเงินบอกให้ restart บ้างอยู่บ่อยๆ สงสัยจะเป็นเหตุมาจากไฟกระชากวันก่อน ก็เลยทำงานด้วยโน้ตบุ้คเสียเป็นส่วนใหญ่ ถึงเวลาต่อเน็ตก็ลุ้นเอาหน่อย วันนี้ก็เลยเขียนบันทึกนี้ด้วยโน้ตบุ้คและโมเด็มค่ะ

รู้สึกเลยว่าเจ้าอุปกรณ์ชิ้นนี้และการสื่อสารทาง cyber space นี้ช่างจำเป็นกับชีวิตเราเสียจริงๆ เริ่มจะติดกับการหาอะไรต่ออะไรผ่านเน็ต พักผ่อนก็หาอะไรอ่านทางเน็ตอีกเหมือนกัน ช่วงนี้ต้องเลือกวิธีการเพื่องานวิจัยที่ช่วยทำอยู่ ก็หาข้อมูลผ่านเน็ต นึกถึงสมัยที่ทำงาน molecular biology เมื่อหลายปีก่อนที่การหาข้อมูลเรื่องนี้ต้องทำพึ่งทั้งตำราและห้องสมุดเพื่อเสาะหาวิธีการและเรื่องราวต่างๆ เดี๋ยวนี้การหาข้อมูลได้เรื่องราวเท่ากันนั้นในเวลาเพียง 1 ใน 10 ของที่เคยทำเลยทีเดียว อะไรๆก็ถูกจัดวางเป็น database ให้หาได้ง่าย ตามเรื่องต่อๆกันไปได้ง่ายดายเหลือเกินเพราะการลิงค์ถึงกันนี่เอง พอต่อเน็ตที่บ้านไม่สะดวก อ่านข้อมูลผ่านจอเลยไม่ได้ก็เลยต้องใช้วิธีดึงข้อมูลมาเก็บไว้บ้าง พิมพ์ออกมาบ้างเพื่อเอามาย่อยต่อ รู้สึกเลยว่าลำบากขึ้นกว่าเวลาทำได้ทันที ถึงเวลาก่อนนอนที่เคยเข้ามาอ่านเขียนใน GotoKnow ก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง รู้สึกเลยว่าความเครียดที่เคยละลายหายไปเมื่อได้ใช้เวลาเพื่อการนี้นั้น ไม่ได้ถูกปลดปล่อยไปหมดเหมือนเคย ทำให้สมองเหมือนจะไม่ได้ว่างจากงานที่ค้างอยู่ในหัวเอาเสียเลย ซึ่งผลก็คือ ความสดชื่นโปร่งโล่งในหัวจะน้อยไปหน่อย

แล้วอย่างนี้จะไม่ให้บอกว่า คอมพิวเตอร์กับอินเตอร์เน็ตนั้น...จำเป๊น...จำเป็น...ได้ยังไง ใช่ไหมคะ