เออหนอ เราก็แปลก โตจนป่าน นอนร้องให้คิดถึงบ้าน

เคยมั้ย นอนร้องให้คิดถึงบ้าน

ไม่เคยเลยคิดว่าโตจนป่านนี้จะมีอาการโรคคิดถึงบ้าน

ขอโทษฟ้าโทษฝนแล้วกันที่ทำให้อาการนี้กำเริบขึ้นมา

ฟ้าหม่น ฝนตกตลอด อยู่คนเดียว ก็เลยเหงา  งานการก็มีส่งต้องทำเยอะแยะมากมาย แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ คิดอะไรไม่ออก นอนร้องให้คิดถึงบ้าน

ก็เมื่อวานนะสิ โทรศัพท์หาแม่ แม่บอกว่า จะมาหานะ วันหยุด 4 วัน อยากได้อะไรบอกมา จะขนไปให้

เราตอบว่า อยากให้แม่มาหา....

ยายหงษ์ มิขะมา หัวราะใหญ่ เลย

ตอนคุยโทรศัทพ์ ก็ดีดีอยู่นะ ไม่เห็นเราจะเป็นอะไรเลย

แต่พอจะนอนนี้สิ มันเหงาพิลึกเลย อยู่คนเดียว ฝนก็ตก กบเขียดก็ร้องกันเซ็งแซ่

บรรยากาศมันเงียบเหงา .... ความเศร้าก็เลยเกาะกุมหัวใจน้อยๆ ของกัลยา

สุดท้ายก็มารำพึงรำพันแถวๆ g2k นี้แหละ  (คุณหมอชอบวิ่ง อย่าว่าคนสวยนะคะ)