ในขณะที่ชายกลางคนกำลังทำฟันอยู่ในร้านหมอฟันที่เขาเพิ่งจะมาเป็นครั้งแรก เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคราว่าหมอที่กำลังทำฟันเขาอยู่นี้ น่าจะเป็นเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยตอนชั้นปีที่หนี่งมาด้วยกัน แต่ก็ยังไม่ทันได้ถาม ยังสองจิตสองใจอยู่ เพราะมองดูแล้วรู้สึกว่า . . . เพื่อนเราไม่น่าจะแก่ขนาดนี้!
พอทำฟันเสร็จ เหลือบไปเห็นใบปริญญาที่ติดอยู่ที่ข้างฝา จึงถลาเข้าไปดู เห็นชื่อนามสกุลแล้วก็รู้ว่าเป็นเพื่อนสมัยที่เรียนจริงๆ จึงเอ่ยปากขึ้นว่า. . . “จำผมได้ไหม สมัยที่เรียนมหาวิทยาลัย. . .”
หมอฟันคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ทำหน้างงๆ ก่อนจะถามกลับไปว่า. . . “อาจารย์สอนวิชาอะไรหรือครับ?”
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า . . . ช่วยเติมกันมาในช่อง Comment นะครับ
ฮ่าๆๆๆ...
ขอบคุณค่ะ ว่าแล้วว่าลืมดูตัวเอง..ฮ่าๆๆๆ
หวัดดีค่ะ...
อิอิ...
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
" ชีวิตเราทุกคนเกิดมามีโลกอยู่สองใบ
ใบที่หนึ่งคือโลกที่เราอาศัยอยู่
และโลกอีกใบหนึ่งคือโลกที่อยู่ในใจเรา
ซึ่งบางครั้งอาจเศร้ากว่าชีวิตจริง...ค่ะ "
สวัสดีครับ
แวะมาฮาก่อนค่ะ...ฮา..ก๊ากๆๆๆๆๆๆ.....
จริงๆแล้วเชื่อว่าเพื่อนอาจารย์น่าจะแก่กว่าอาจารย์แน่นอนค่ะ เพราะเคยเห็นอาจารย์ยังหนุ่มอยู่เล้ยย.....(พูดอย่างนี้เข้าหูมั้ยคะ...อิ...อิ...พูดจริงนา...ไม่ได้ล้อเล่งงง.....)
แวะมาฮาด้วยเหมือนกันครับอาจารย์
แก่เท่ากันค่ะอาจารย์
ขอบคุณทุกๆ ท่านที่ช่วยกันสะท้อนบทเรียนที่ได้จากการอ่านเรื่องนี้ครับ . . . สำหรับผมมีประเด็นเพียงประเด็นเดียวเท่านั้นครับ ซึ่งก็คือ . . . เรามักจะเคยชินกับการมองสิ่งต่างๆ ที่อยู่นอกตัว ให้ค่า ให้ความหมาย กับมันไปต่างๆ นานา แต่ทว่าเป็นเรื่องยากมากๆ ที่จะมองเห็นตัวเอง รู้ตัวเองทุกอย่างตามที่มันเป็น . . .
ขอบคุณทุกๆ ท่านอีกครั้งครับ ระลึกถึงทุกท่านเสมอ ถึงจะไม่ค่อยได้มีโอกาสเจอกันก็ตาม . . .
น่าจะแนะนำให้ทำ SWOT นะคะ