D9990

(นี่แหละแอบถ่ายตัวจริง)

ฝนตก ปลุกให้ตื่น

มานั่งเขียนเรื่องคนหลายใจดีกว่า..

ก่อนหน้านี้ผมชวนฉุกคิดเรื่องกล้องถ่ายภาพ ปรากฏว่าได้ประสบการณ์เรียงล่ายซ่าย ครูแอนเล่าว่ากล้องหาย เสียหายกว่าอกหักล้านนนนนครั้ง! นิดบอกว่ากล้องตกกระแทกหินกล้องเยินPooบอกว่าจะมาหาพ่อยังหากล้องไม่ได้ อุ้ยจันดาโปรโมทเพื่อนว่า..ครูอึ่งเป็นผู้สันทัดกรณีเรื่องนี้ ราณีอาสาไปเดินห้างถามราคาให้ ซูซานเป็นมืออาชีพเฉพาะทาง รับถ่ายภาพโปรโมทสินค้าให้บริษัททั่วกรุงเทพฯ อ.แป๋วโทรมาแนะนำเรื่องการพิจารณาซื้อกล้อง อ.ราณีส่งภาพแปลกๆที่ค้นในอินเตอร์เน็ทมาให้ชม ทำให้รู้ว่ามีผู้สันทัดกรณีเรื่องนี้ในหมู่ชาวเฮฮาอยู่ไม่น้อย น้องไผ่ น้องฟ้า น้องฟาง เป็นมือกล้องรุ่นจิ๋วของเรา สรุปว่ารายการโยนหินถามทางเรื่องกล้อง ได้ข้อคิดเห็นหลายประเด็น เช่น

1. ประเทศนี้มีกล้องพังปีละกี่ตัว ประมวลผลเสียหายปีละกี่ล้านบาท!

2.    ยี่ห้อ ราคา เทคโนโลยี ที่พอดีพอเหมาะอยู่ตรงไหน?

3.    จะใช้กล้องให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่างไร?

4.    จะเรียนรู้การใช้กล้องด้วยวิธีไหนอย่างไร?

5.    ชุดความรู้เรื่องนี้กระจายตัวอยู่ในบุคคลใดบ้าง?

6.    ถ้าช่วยกันเขียนประสบการณ์ “กล้องแสนรัก” น่าจะดีไหม?

(กล้องเป็นเครื่องมือบันทึก เช้านี้เห็ดออก ลูกวัวออก โอ้ยโย่ ป้าจุ๋มเอ๋ย)

ผมใช้กล้องเก็บภาพไว้เป็นเครื่องทรงจำ แต่..มีความรู้แค่กดชัตเตอร์ ถ่ายภาพอะไรสักอย่าง จะถ่ายเยอะมากเพื่อมาเลือกภายหลัง อีตอนนี้เลือกรูปนี่สิครับ..ผมนึกถึงป้าจุ๋มคนสวย แซ่เฮ เอาภาพไหนมาดูก็สวยหมด ไม่รู้จะเลือกหรือจะลบภาพไหนทิ้ง นี่แหละหนาคนหลายใจ สุดท้ายก็เก็บมันไว้ในหน่วยความจำทั้งหมดนั่นแหละ ในเมื่อมันสวยถูกใจจนยากที่จะตัดใจ จะทำยังไงได้ละ..

“ภาพของข้าใครอย่าแตะ  มีสิทธิแค่ดูและชมชื่นเท่านั้น”

ประเด็นนี้ ซูซาน เล่าให้ฟังว่า..ที่บริษัทรับถ่ายภาพโฆษณา กว่าจะลงมือถ่ายแต่ละชิ้น ใช้เวลาจัดภาพให้ครบองค์ประกอบทางหลักวิชา 20-30 นาที/ภาพ ดูภาพในจอคอมพิวเตอร์ เห็นว่าสวยครบเครื่องแล้วก็สั่งกดชัตเตอร์ผ่านเม้าท์ เทียบระหว่างมืออาชีพกับมือจิ้มก้องอย่างเราแล้วห่างชั้นกันเหลือเกิน

จุดนี้อธิบายได้ว่า ในทุกเรื่องมีชั้นความรู้อยู่เสมอ

การอวดเรื่องความรู้ ดีกว่าการอวดรู้แน่นอน

 “เหนือกระดาษยังมีซาลาเปา”

E88878   R0009

(ภาพไม่ชัดแต่จินตนาการได้ ส่วนคนนี้นั่งยิ้มกับคอมฯ อาการน่าเป็นห่วง)

การสารภาพบาปว่าเราไม่รู้น่าจะได้ประโยชน์มากกว่า ยกตัวอย่างเรื่องผมต้องการซื้อกล้องใหม่ เมื่อบอกข่าวว่าเราบ่มิไก๊เรื่องกล้อง ใครๆก็เมตตามาแนะนำ-ทำให้ได้ข้อสรุป-ได้กล้องใหม่-ได้อาศัยเครดิตตาหวานซื้อ-เรียกเก็บเงินภายหลัง หรือเครือข่ายบริษัทเขาโอนคำสั่งซื้อมาที่จังหวัดที่เราอยู่ ถามซื้อที่จังหวัดพิษณุโลก แต่มารับกล้องกับบริษัทในเครือที่บุรีรัมย์

Key Word:

โทรศัพท์ โชว์เบอร์แต่ไม่โชว์ใจ

กล้อง โชว์ใจ แต่ไม่โขว์เบอร์