เครื่องบิน เมื่อพูดถึงสิ่งประดิษฐ์ชนิดนี้ หนูมะขามมีความรู้สึกว่า น่าทึ่ง มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มนุษย์เรานี่เก่งมากนะที่เอาไอ้เจ้านกเหล็กนี้ขึ้นไปลอยอยู่บนฟ้า ทำให้มันเคลื่อนที่ได้ ทำให้เราสามารถย่อโลกมาอยู่ในฝ่ามือได้ เป็นอะไรที่ วิเศษ มาก ๆ
หนูมะขามเป็นเด็กบ้านนอก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยนั่งเครื่องบินมาก่อนในชีวิตเลย ได้แต่ถามความรู้สึกของเพื่อน ๆ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ฟังแต่คนอื่นเล่ามา ว่ามันเป็นอย่างโน้นนะ เป็นอย่างนี้นะ ว่าแล้วก็เดินทางไปส่งเพื่อน ๆ เอย ผู้บังคับบัญชาไปต่างประเทศก็ตั้งหลายรอบ เรียกว่าแต่ก่อนดอนเมืองนี่แม่นมาก กะว่าวันไหนถ้าถึงตาเราบ้าง สบาย !!! ไม่หลงแน่แม้ว่าจะเป็นครั้งแรก แต่ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เปลี่ยนจากดอนเมืองไปเป็นสุวรรณภูมิซะ พร้อม ๆ กับที่หนูมะขามได้ทุนพอดีเลย
เย่ ๆ จะได้ไปเมืองนอกกับเขาซะที เหวย ๆ จะได้ประสบการณ์ของนักเรียนนอกแล้ว ว่าแล้วก็เตรียมตัวเต็มที่พร้อม ๆ กับข่าวที่เครื่องบินระเบิดที่สนามบินภูเก็ต ก็ใกล้ ๆ เวลาที่หนูมะขามจะออกเดินทาง อูย ตื่นเต้น ๆ หวั่นไหวๆ กลัวหลงที่สุวรรณภูมิก็กลัว(ก็บอกแล้วว่ามาจากเด็กบ้านนอกอ่ะ) กลัวเครื่องบินตกก็กลัว แต่ว่า เอาละเป็นไงเป็นกัน หลังจากที่ฟังคนอื่นมามากแล้ว ถึงตาเราเองแล้วล่ะที่จะรู้ว่านั่งเครื่องบินเป็นอย่างไร เพื่อนบอกว่า แหมมันนิ่มยังกับอยู่บนพรมประมาณนั้น อยากรู้สึกแบบนั้นบ้างจังวุ้ย เอ้าลุย...
ฮือ ๆๆๆๆ มันไม่นุ่มอย่างกับที่เพื่อน ๆ บอกเลย หนูมะขามนั่งสวดมนต์ตลอดทางเลยอ่ะ เพราะว่าบินผ่านมรสุม ผ่านฝน ฮือๆๆๆ จะตกมั้ยเนี่ย มีลุ้นตลอด ตก ... ไม่ตก... ตก .... ไม่ตก... โหย !!! เกร็งตลอดทางเลยอ่ะ ไม่เห็นเหมือนที่ฟังมาเลย จนกระทั่งเกือบถึงญี่ปุ่น ถึงจะได้รู้ว่านุ่มเป็นอย่างไร โอย!!! เป็นประสบการณ์ที่เรียกว่าพูดไม่ถูก เพื่อน ๆ บอกว่าจะให้ชินต้องนั่งบ่อย ๆ (หนูมะขามก็เห็นด้วยนะแต่ว่าต้องขอเวลาหาเจ้าของบ่อน้ำมันสักบ่อมาเป็นของตนเองก่อน อิฉันจะนั่งให้เบื่อไปเลย แฮ่ะ ๆๆๆ )
ว่าแล้วก็เหยียบแผ่นดินญี่ปุ่นได้อย่างปลอดภัย ไปกับกัปตันคิมูระ (ชื่อนี้จำแม่นมากฮิฮิ เก่งจริงๆ ยกนิ้วโป้งให้เลย 2 นิ้ว ) ไปหาประสบการณ์ใหม่ ๆ เพื่อเด็กน้อยตาดำๆ ที่ยังรออยู่ที่โรงเรียนจ้า ได้เวลาเปิดประตูสู่โลกกว้างแล้ว
เพื่อน ๆ คะ เป็นอย่างไรบ้างกับการเดินทางครั้งแรกในชีวิต มีลุ้นไหมคะ
เดี๋ยวคราวหน้าจะมาแบ่งปันประสบการณ์แผ่นดินไหวให้ฟังนะคะ สโลแกนหนูมะขาม ไหววันละนิด จิตแจ่มใสจ้า
ตก..คงไม่ได้มาเล่าให้ฟังแล้ว เอิ๊กส์
เล่าได้สนุกมาก
พี่บอกแล้ว ว่าอย่ามาเรียน มช.
ขอบคุณที่ไปเยี่ยมครับ...ครูมะขาม มีโอกาส ที่ดีมากๆในชีวิต เก็บเกี่ยวให้คุ้ม แล้วเอามาทำให้ โรงเรียนของครู เป็น โรงเรียนในฝันเลยนะครับ...เป้นกำลังใจให้ครับ
อยู่ญี่ปุ่นนานๆหน้าจะเป็นญี่ปุ่นแล้วนะ
โรงเรียนอุตรดิตถ์แวะเข้ามาเยี่ยมครับหนูขาม
ถ้าขึ้นเครื่องบินลุ้น ตก ไม่ตก ตก ไม่ตก คงเหมือนนั่งรถไฟนะครับ ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง
ในสมองมีโครงการหลายอย่างที่อยานำกลับไปทำ ไม่รู้ว่ากลับไปจริง ๆ ไฟจะมอดรึเปล่า
ขากลับอย่าเผลอไปขับเครื่องบินเองก็แล้วกัน
เผลอตัวคงไม่เป็นไร แต่ว่าเผลอใจน่ะลำบากแน่อิอิ