Learning, Do it, Until Way of Life

         ได้มีโอกาสฟัง CD บรรยายธรรมะของสามเณรีนันทญาณี ประธานศูนย์ปฏิบัตธรรมนิโรธาราม ซึ่งท่านบรรยายให้นักศึกษาฟัง ภาษาที่ใช้จึงทันสมัย เป็นวิชาการ ท่านบรรยายเกี่ยวกับเรื่องการเรียนรู้ ฝึกปฏิบัติจนกลายเป็นวิถีชีวิต (Learning, Do it, Until Way of Life)

         ท่านบอกว่าจะมองให้รู้ว่าใครเป็นอย่างไร ก็ให้ดูที่การดำเนินชีวิตของเขา ท่านยกตัวอย่างว่าคนที่ฝึกปฏิบัติบางคนบอกกับอาจารย์ผู้ฝึกว่าตนเองละความโกรธได้แล้ว อาจารย์ก็บอกว่า "ตอแหล" แค่นั้นหล่ะครับระเบิดออกมาเลย นี่ก็เป็นวิธีการทดสอบลูกศิษย์อีกวิธีหนึ่งของอาจารย์ครับ...

                                          

         ท่านบอกกับนักศึกษาว่าการปฏิบัติธรรม ต้องเริ่มจากการเรียนรู้ เรียนให้รู้ ให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ หลังจากนั้นก็ต้องฝึกปฏิบัติอย่างจริงจัง ฝึกอย่างหนักจนกว่ามันจะกลายเป็นวิถีชีวิต เป็นปกติของการดำเนินชีวิตของเรา แบบทำไปอย่างเป็นธรรมชาติไม่ต้องฝืน...

         ผมสังเกตุเห็นการดำเนินชีวิตของบุคคลหลายท่านเป็นการดำเนินชีวิตที่งดงาม ทำให้นึกถึงอาจารย์ท่านหนึ่งของผมครับ เป็นอาจารย์ที่สอนผมตอนเรียนปริญญาโทที่ ม.เกษตร ครับ พวกเราเรียกท่านว่า "อาจารย์แม่" เพราะท่านมักจะสอนเรื่องของการดำเนินชีวิตมากกว่าเน้นเฉพาะวิชาการ...

                                           

         พูดถึงเรื่องของคำว่า "วิถี" ผมว่าคำนี้เป็นคำที่มีความหมายยิ่งใหญ่ครับ เพราะวิถีของใครเป็นอย่างไร นั่นย่อมหมายถึง เป้าหมายและจุดมุ่งหมายปลายทางของคน ๆ นั้นก็ย่อมจะต้องเป็นอย่างนั้นด้วย ผมจึงมักเคารพในวิถีที่แตกต่างซึ่งแต่ละคนเลือกครับ...

         ...มาทบทวน "วิถี" ของตัวเราเองกันมั้ยครับว่า "วิถีชีวิต" ที่เรากำลังเดินอยู่นี้มีจุดหมายปลายทางอยู่ที่จุดใด...