ไอ้ศักดิ์ เพื่อนรักผมเป็นคนใต้ เราเรียนมาด้วยกัน พักห้องเดียวกัน อดข้าวมาด้วยกัน(ตังค์หมด) กินเหล้าเมามาด้วยกัน ไม่ได้พบกันนานมากทีเดียว เราเพียงคุยกันทางโทรศัพท์ เมื่อคิดถึงกัน แต่ก็แค่นั้น คราวที่ชุมนุมเพื่อนร่วมรุ่นก็ไม่พบกัน ไอ้ศักดิ์ไปร่วมงาน ผมไม่ได้ไป ตอนผมไปมันไม่ได้ไป จึงไม่ได้เจอะเจอหน้ากันซักที

ท่านศักดิ์ เจ้านายที่มีผู้อยู่ใต้บังคับบัญชามากกว่าพันคน ผลิตภัณฑ์ที่องค์กรท่านศักดิ์ผลิตออกมานั้นทุกคนต้องใช้ ..... อย่ามากเรื่องเลย มันคือกระดาษน่ะครับ ท่านศักดิ์มาเป็นผู้จัดการใหญ่โรงงานกระดาษที่ขอนแก่น เราก็แอบบดีใจว่าเออจะได้พบเพื่อนกันซะที  แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้เจอะเพราะงานมันยุ่งจริงๆ  

เออ..ชีวิตงานนี่มันเอาเวลาส่วนตัวไปหมดเลยนะ

มองเหลียวหลังไปดูครอบครัวเราก็เป็นเช่นนั้น บ่อยครั้งที่ผมหยุดงานเสาร์-อาทิตย์ก็กลับบ้านขอนแก่นเพื่ออยู่กับครอบครัว แต่เธอก็เดินทางไปราชการบ้าง งานจ๊อบบ้าง ลูกเต้าก็เรียนอยู่กรุงเทพฯโน่น คนละทิศละทาง

เออ..ชีวิตปัจจุบันเป็นเช่นนี้หนอ

เมื่อวันก่อนผมต้องไปรับคนข้างกายเดินทางกลับจากกรุงเทพฯเครื่องเที่ยวค่ำ ไปเห็นไอ้ศักดิ์แว๊บๆที่เดินเข้าไปในห้อง check-in ผมเดินเร็วๆเพื่อเรียกมันมาพบกันหน่อย ยังไม่ทันเรียกมันก็เดินออกมา ทำหน้ามุ่ยๆ ไม่รู้มีเรื่องอะไร  ผมตะโกนเรียกมัน มันหันหน้ามาก็เรียกชื่อผม ความรู้สึกเหมือนเมื่อสมัยเรียน จับไม้จับมือกันแล้วก็ทักทายกัน

บ.   “มึงจะไปกรุงเทพฯหรือ”

ศ.   “เออว่ะ”  แต่ความที่ใบหน้ามันมุ่ยๆจึงถามว่า

บ.   “มึงมีปัญหาอะไรวะ” 

ศ.    ห่...เอ้ย... กูตามหาโทรมือถือ กูลืมไว้ในรถที่มาส่งกู

บ.    เอ้าก็โทรตามหามันซิ 

ศ.    ระยำฉิบ...กูจำเบอร์มันไม่ได้…???

บ.    เอ้างั้นก็โทรไปที่โรงงานให้เขาโทรหาหน่อย 

ศ.    ห่...เอ้ย  กูจำเบอร์โรงงานไม่ได้ว่ะ กูจำไม่ได้สักกะเบอร์ มันอยู่ในมือถือหมด

มันเดินงุ่นง่านไปทางโน้นที ทางนี้ที

ศ.    บ้าฉิบ...ชีวิตนี่ไม่มีมือถือมันเหมือนตาบอดจริงๆ  งานโรงงานทั้งหลายแหล่นั้นราคาเป็นพันๆล้านอยู่แต่ในมือถือนี่นะ  ลูกค้าต้องโทรเข้ามา เจ้านายต้องโทรเข้ามา ใครต่อใครต้องติดต่อ ระยำฉิบ...ดันลืมไว้ในรถ...

ไอ้ศักดิ์ของผมมันวิ่งไปที่ร้านในสนามบินถามเบอร์โน่นเบอร์นี่ ก็ไม่ได้สักอย่าง

เครื่องบินก็กำลังจะออกแล้ว....

ในที่สุด...ไอ้ศักดิ์ก็จำต้องเดินเข้าห้อง check-in เพื่อเดินทางขึ้นเครื่องตามที่เขาประกาศเรียกชื่อแล้วด้วยใบหน้าที่วิตกเป็นที่สุด....

ผมตะโกนส่งมัน....ก่อนเดินออกไปที่รถขับกลับบ้านกับคนข้างกาย

เราสองคนพูดใส่กันว่า  คนมีตำแหน่งสูงๆ เงินเดือนแพงๆ เอาชีวิตผูกไว้กับเทคโนโลยี่ ดูจะอันตรายเสียแล้วหากเจ้าเทคโนโลยี่นี้เกิดมีปัญหาขึ้นมา

โรงงานที่มันคุมนั้นราคาเป็นพันล้าน ราคามูลค่าทั้งหมดเป็นหมื่นล้าน และโรงงานก็ประกันความปลอดภัยด้วย ISO มากมาย โรงงานประกันความเสี่ยงหลายต่อหลายด้าน  แต่ เออ..ผู้จัดการใหญ่ดันไม่ได้ประกันความเสี่ยงกับเจ้ามือถือเล็กๆนี้

ดังนั้นระบบป้องกันความสี่ยงทั้งหมดของโรงงานยังขึ้นต่อมือถือกรรมการผู้จัดการใหญ่ด้วยซินะ......

เฮ่อ.....ชีวิตมือถือ  ขาดเอ็งแล้วชีวิตบกพร่อง  โลกมันเอียงไปขนาดนี้แล้วหรือนี่

     โชคดีนะเพื่อนรัก เอาใจช่วย...

 (ขออภัยที่ใช้ภาษาพ่อขุนรามน่ะครับ เราสนิทกันมากไม่เคยใช้คุณใช้ผมกันเลย อิอิ.)