เคยเครียดกันบ้างหรือเปล่า เครียดกับหลายๆสิ่งที่ถาโถมเข้ามา  ต้องรับภาระอันหนักหน่วง ต้องทำให้ทัน ไม่มีการผลัดผ่อน ระยะเวลา กรอบ เป็นตัวกำหนดให้แล้วเสร็จ มองไปซ้ายขวาเหมือนอยู่คนเดียวเปล่าเปลี่ยวอ้างว้าง มองหาใครสักคนที่จะมาช่วยหาทาองออกให้เยียวยาให้บรรเทาเบาบางแทบจะไม่มี เมื่อเป็นเช่นนี้จะหาทางออกอย่างไร

        วันนี้ผมขี่มอไซด์คู่ชีพคันเก่า ที่นำพาผมไปสู่จดมุ่งหมายทุกครั้ง ด้วยความเร็ว 120 กม/ชม. เร่งสุดคันเร่ง บนถนนสายเอเซีย มุ่งหน้าไปทางตลาดริมเมย เพียงแค่หวังให้มันพาผมไปสู่จุดมุ่งหมายปลายทาง แห่งความหายเครียดและกดดันนั้น โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ไม่คิดว่ามันจะเกิดอันตราย การกระทำเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นและกระทำเป็นครั้งแรก ที่ผ่านมาผมทำเช่นนี้หลายต่อครั้งเวลาเครียดหรือเวลากดดัน แต่ไม่เคยพูดหรือเปิดเผยที่ไหนมาก่อน การเปิดเผยครั้งนี้ ไม่ได้มาอวดหรือให้ใครมาชมว่า "นายแน่มาก"

       การออกมาพูดและเปิดเผยครั้งนี้เพียงเพื่อต้องการเตือนตัวเอง ถูกต้องแล้วหรือการกับการหาทางออกของชวิต เป็นการแก้ปัญหาจริงหรือ สิ่งที่เราเครียดกับมัน มันมีค่าเท่ากับชีวิตเราหรือ สำคัญกว่าพ่อ แม่ ที่รอคอยเราอยู่ทางบ้านมากหรือไง ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราหายเครียดจริง แต่ใครหละที่เครียดและเสียใจมากกว่าเราตอนนี้

        การพูดและเปิดเผยการกระทำเช่นนี้เป็นคำสัญญาว่าจะทำเป็นครั้งสุดท้าย เป็นการเขียนเพื่อเตือนใจตัวเอง มันอาจจะเตือนใจผู้อ่านอีกหลายท่าน เพราะผมเชื่อเหลือเกินว่า เว็ปนี้ไม่ใช่มีแต่นักวิชาการ ครูอาจารย์ หรือมีแต่ผู้ใหญ่เท่านั้นที่เข้ามาในเว็ปนี้ ผมเชื่อเหลือเกินว่ามีเด็กๆวัยรุ่นอีกหลายคนอ่านบันทึกในเว็ปนี้ ความคิดเล็กๆนี้ อาจจะมีส่วนช่วยเตือนสติพวกเขาได้บ้าง

       ใช่บางท่านอาจจะต่อว่าต่อขานว่า การคิด การกระทำของผมมันไม่เป็นผู้ใหญ่ ยิ่งบวชมาแล้วทำไมไม่หาทางออกที่ถูกที่ควร ทำไมไม่หนักแน่น  ผมก็ยอมรับคำต่อว่าต่อขานนั้นโดยดุษฎี