อุบัติเกิดขึ้นได้ทุกเวลา....ถ้าเราประมาท

หลายคนไม่เคยสนใจกับมัน

...เพราะใส่แล้วไม่เท่

...เพราะใส่แล้วผมเสียทรง

...เพราะใส่แล้วสาวไม่เห็นหน้า

...เพราะๆๆๆๆๆ

...อะไรอีกมากมาย

 

วันนี้เลยเก็บเรื่องใกล้ตัวมาเล่าให้ฟังละกัน

หมวกกันน๊อค

 

ที่หลายหน่วยงานรณรงค์ให้สวมเวลาขับขี่  รวมทั้งท่านผู้ว่าราชการหลายจังหวัดยังช่วยรณรงค์..เพราะเห็นความสำคัญ

(เฉพาะรถจักรยานยนต์เท่านั้น รถยนต์ไม่ต้อง  รถจักรยานไม่เกี่ยว ...หุหุ)

ผู้เขียนเองเห็นความสำคัญของเจ้าหมวกกันน๊อคนี้มาก...หุหุ  จะเล่าให้ฟัง..เพราะหลายเหตุการณ์เหลือเกินที่ได้เค้านี่แหละเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยไว้...เหอๆ...จะไม่ยกความดีความชอบให้เค้าได้ยังไง...ก้อ..เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2551 ที่ผ่านมีนี่แหละ..ท่านผู้อ่าน..คะ..ถ้าไม่ได้เค้า..ผู้เขียนเองคงต้องนอนอมยิ้มเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวเดี้ยงอยู่บนเตียงคนไข้ละค่า

..จะอะไรอีกละคะ..ก้อรถจักรยานยนต์(หรือที่เราเรียกกันว่ามอเตอร์ไซด์น่านแหละ) ไม่รู้เป็นไงขับ ๆ มาเจอรถสิบล้อเข้าให้ทำเป็นอาย...ม้วนต้วน..หนีเข้าป่าริมถนนเข้าให้...ผู้เขียนละสิ..ไม่ต้องพูดถึง..แก้มจูบถนนเข้าอย่างจัง..หัวโม่งเข้าให้กับถนนอีกป๊าบ...ผลปรากฎว่าพี่หมวกกันน๊อครับไว้ทัน...เจอเข้าไปจังเบ้อเร่อ..แบบนี้ก้อร้อนถึงคุณหมอ..เหอๆๆ..โดนเอ็ดไปตามระเบียบ..ขับอีท่าไหนละคะคนไข้...ตอบไม่ถูกเลย...ล้มไม่เป็นท่า...ว่าก้อว่าเถอะถ้าไม่ได้เค้า..สมองไหล...หัวฟาดพื้นน๊อค..สลบ...ริมถนนแน่..เฮ้อ..โชคดี...ที่ใส่หมวกทุกครั้งและขอเตือนคุณ ๆ ทั้งหลายนะคะ...

ใส่หมวกกันน็อค ตั้งสติก่อนสตาร์ท

หรือคุณมีเหตุการตื่นเต้นกว่านี้ก็เล่าให้ฟังบ้างก้อได้นะคะ...555

แล้วพบกันใหม่จ้า...