บรรยากาศเรื่อง Blog -Tag ภาคแรกที่ผ่านมา ข้อสองตื่นเต้นๆ พอให้เป็นบทเรียนกับตัวเอง ส่วนข้อที่เหลือนั้น ไม่น่าจะ้ตื่นเต้นเร้าใจเหมือนข้อที่ 2 นะคะ
ข้อ 3 - ดูเหมือนมั่นใจ..แต่ไม่มั่นใจ > ที่ผ่านมาใครๆ รวมทั้งญาติโกโหติกา เพื่อนๆ พี่น้องจะเข้าใจว่าเราเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองสูงมาก...แถมกล้าแสดงออก... จึงได้รับเกียรติให้เป็น MC หรือพิธีกร เป็นประจำ ทั้งในงานพิธีหมั้นของน้องๆ ญาติๆ ผ่านมาก็หลายๆงานแล้ว... ตามมาด้วยได้รับคัดเลือกจากกรรมการ เจ้าของและเพื่อนที่ที่ทำงานในอดีต..ให้เป็น MC ในงานประจำปีของบริษัท...และยังมีเพื่อนๆที่สนิทกันอีก..เวลามีงานเลี้ยงสังสรรค์ลูกค้า งานพิธีเปิดตัวต่างๆ... ก็ขอให้ช่วยเป็นพิธีกรในงานนั้นๆมาตลอดเป็นระยะๆ... จริงๆแล้วจะบอกว่า เป็นคนที่ขี้อายมากๆ ไม่ชอบแสดงออกต่อหน้าสาธารณชน..
..พอบอกไปก็ไม่มีใครเค๊าเชื่อ...ก็เลยทำให้ต้องเลยตามเลย...ทำหน้าที่พิธีกรไปด้วยความตื่นเต้น..ท้องไส้ปั่นป่วน..น้ำเสียงสั่นเครือ(ตัวเองจับได้).. แถมด้วยหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง รู้สึกเหนื่อยมากๆ..ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรมากแค่พูด.. เคยไม๊คะ.. ออกไปร้องเพลงบนเวทีแล้วเสียงหายไป..หลบไปไหนไม่รู้...ด้วยความตื่นเต้น..แต่ก็จะเป็นในช่วงเริ่มต้นด้วยความประหม่า หลังจากนั้นก็จะฉลุยด้วยความเคยชินในการปรับตัว...5555
ข้อ 4 - เหมือนมีเสน่ห์ปลายจวัก..แต่ไม่ค่อยชอบทำ > ถ้าพูดถึงเรื่องฝีมือในการทำอาหารนั้น จะได้รับการบอกเล่าจากพี่น้องและเพื่อนๆ รวมทั้งพ่อหนุ่มคนใกล้ชิด..ว่ารสอร้อยอร่อย..หน้าตาน่ากิน.. จริงๆแล้วเป็นคนพิถีพิถันในการปรุงอาหารเพื่อให้ได้รสชาดที่อร่อยโดนใจใครต่อใคร...แต่เรื่องจริงอีกนั่นแหล่ะคือ ไม่ค่อยชอบทำอาหารสักเท่าไหร่ หากมีผู้ที่ประสงค์จะทำ ก็ยินดีมอบหน้าที่ให้...คิดว่า..เรื่องที่มีฝีมือนั้นน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากคุณแม่ ซึ่งท่านเป็นคนที่ทำอาหารได้อร่อยมากๆ.. ฝีมือเยี่ยม..เมื่อคุณแม่จากไปแล้ว.. พี่สาวก็จะมีหน้าที่นี้ ซึ่งเธอทำได้ดีไม่แพ้คุณแม่...ส่วนน้องสาว พี่ชาย น้องชายก็ล้วนมีฝีมือกันถ้วนทั่วทุกคน..พูดแล้วเหมือนชวนชิม โอเวอร์จัง..คิก ๆ...
อย่างพอมาอยู่ต่างแดน ก็จะเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่จะเลือก พิถีพิถันในรสชาด อย่างที่เล่าในคอมเม้นต์ของตัวเองว่า เพื่อนชาวญี่ปุ่นเวลามีงานเลี้ยงสังสรรค์ pot luck (ทำอาหารที่ตัวเองถนัดมาคนละ 1 อย่าง แล้วมากินด้วยกัน) จะพูดเสมอว่าขอให้ทำแกงเขียวหวานและนึ่งข้าวเหนียวมาทุกครั้งก็พอไม่ต้องทำอย่างอื่น...เพราะเพื่อนๆ ไปลองกินที่ร้านอาหารไทยมาทั่วโฮโนลูลูแล้ว...Ou-san's green curry is the best!!...(พอมาคิดๆดู สงสัยจะทำแกงเขียวหวานอร่อยอย่างเดียวหรือเปล่า??)..พอฟังเพื่อนชมแล้วก็ดีใจเป็นธรรมดา..มองโลกในแง่ดีไว้ก่อนใช่ไม๊คะ...แต่ช่วงหลังๆมานี่..ก็จะไม่ค่อยได้ทำพวกแกงกะทินัก...เพราะเน้นอาหารเพื่อสุขภาพเป็นหลัก..แห่ะๆ...ก็บอกแล้วไงจ้ะว่าไม่ค่อยชอบทำกับข้าวสักเท่าไหร่..(เป็นข้ออ้างของคนไม่ขยันทำ)...แต่ถ้าไม่มีใครพร้อมทำ ก็จะอาสาทำเอง...5555
ข้อสุดท้าย - ชอบบริจาคโลหิตมากๆ ...เคยมาแล้ว 15 ครั้ง จนได้รับเข็มจากกาชาด...จริงๆ แล้วมีความตั้งใจว่าจะบริจาคสม่ำเสมอเมื่อทำได้..แต่ก็จะต้องบอกพยาบาลที่จะแทงเข็มทุกครั้งว่าแพ้แอลกอฮอล์ เค๊าก็จะใช้ตัวอื่นแทน...เวลาจะแทงเข็มเข้าเส้นเลือด หวาดเสียวเหมือนกันเพราะเข็มใหญ่พอดู..ถ้าสังเกตจะเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆเต็มไปหมดบริเวณข้อพับ..และอีกสิ่งที่ไม่ลืมคือ..ได้มีโอกาสให้เลือดกับแม่ของตัวเอง เพราะกรุ๊ปเดียวกัน...ตอนที่ท่านเสียเลือดมากๆ..ถูกตามตัวไปจากห้องเรียนว่าต้องการเลือดด่วน.. คุณแม่เลือดไม่พอ..หาไม่ทัน...ทุกๆครั้งที่ได้ทำสิ่งที่ดี..จะมีความสุขอิ่มอกอิ่มใจทุกๆครั้ง..เคยบอกกับใครๆว่าที่ชอบบริจาคเลือด เพราะอยากกินโอวัลติน(โกโก้) เย็นที่กาชาด อร่อยที่สุด...5555..ทำให้เพื่อนหลายๆคนรวมทั้งน้อง อยากมาบริจาคกันใหญ่..เพราะอยากรู้ว่าโอวัลตินเย็นที่กาชาดอร่อยจริงหรือเปล่า... :P
เมื่อได้ทำประโยชน์ให้คนอื่นๆ รวมไปถึงคนที่เรารักมากๆ แม้จะเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ก็เป็นกำลังใจที่ดี ที่ทำให้ห้วใจพองโตอย่างมีความสุขตลอดมา
จริงๆแล้วตามกติกานั้นให้ Tag คนอื่นๆต่ออีกห้า แต่ขออนุญาตคุณครู(พี่อักษร) ล่วงหน้า ณ ที่นี้ เดี๋ยวจะกลายเป็นแชร์ลูกโซ่ไป (อย่าคิดมากนะคะ ล้อเล่นน่ะค่ะ...555)..แต่จะขอปรับเปลี่ยนเป็นเล่าเรื่องที่หก..ทดแทนในภาคพิเศษนะคะ (ไว้เป็นบทเรียน)...คุณครูพี่อักษรใจดี๊..ใจดี..ยิ้มหวานๆให้หนึ่งที.. =)
ทักทายยามเย็นค่ะพี่อุ๊
* มาล้วงความลับสาวมั่นที่ขี้อาย จริง? คะ
* ข้อ 4 นี้ นึกถึงแม่เลยค่ะ - เธอไม่ชอบกินนะคะ แต่เพื่อพี่เจ้าสุดที่รัก เธอก็เต็มใจจะทำให้ - เอ พ่อหนุ่มคนใกล้ชิดของพี่อุ๊ .โชคดีนะคะ
* อ้ะ ข้อ 5 ไม่น่าเชื่อเลย พี่อุ๊พูดจริงรึคะ .. เพิ่งทราบว่าโอวัลตินที่กาชาดอร่อย .. อยากลองแล้วสิ
* เพราะปูนะขาโอวัลติน ช้อบ ชอบมากๆ ค่ะ รสตชาติจะต่างกับเราชงเองยังไงเอ่ยคะ ..
* ภาพแรกที่พี่อุ๊นั่งนะ เป็นที่ไหนคะ .. งามมากค่ะ แปลกดี มองไม่ชัดค่ะ
* เพิ่งมีพี่อุ๊ คนแรกที่แหละคะ คิดแบบนี้ - แชร์แม่ชะม้อย ...
* ยังไงจะรออ่าน ความลับภาคพิศดารต่อ นะคะ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ พี่อุ๊
ข้อสามนี่พอรู้ล่ะ เพราะพี่ปฎิเสธทุกครั้งเท่าที่เราเห็นว่ามีคนขอ แต่ก็ทำได้ดีนี่นา ถ้าคนที่เขามั่นจัดๆ อย่างพี่นิดนะ โยนมาเลย สบายมาก ส่วนข้อสี่อีนี้ม่ายรุ้ รู้แต่ว่าพี่ทำแกงเขียวหวานแลกวิชามาตอนเรียน ต้องอร่อยล่ะ ไม่งั้นรูมเมทจะติดใจเหรอ ข้อห้าไม่เคยรู้มาก่อน เกิดมาเราไม่เคยบริจาคเลือดเลยอ่ะ กลัวเข็มอย่างแรง เคยมีมารับบริจาคถึงโบสถ์เราด้วยนะ เรารีบไปยกกล้องวิดีโอมาถ่าย ทำให้ทุกคนลืมเราไปได้เพราะปฎิบัติหน้าที่อยู่ - - " ข้อหกไรอ่ะ นี่ว่าสนิทกันมากแล้วนะ ยังมีอีกตั้งหลายเรื่องที่ไม่รู้ มาเล่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
จริงๆนะ เรื่องขี้อายและไม่ชอบออกไปยืนหน้าห้องแล้วเห็นสายตาทุกคู่มองมา...แต่พอมีโอกาสมากขึ้น ก็ต้องปรับตัวปรับใจ ตามอายุขัย..555
ส่วนข้อทำอาหาร..ไม่รู้พ่อหนุ่มจะคิดเหมือนน้องปูหรือเปล่า เพราะจะให้เค๊าแสดงฝีมือให้มากกว่า เค๊าถนัดแนวอาหารฝรั่ง เรากินง่าย..อยากให้เค๊าภูมิใจแสดงฝีมือ...เราจะทำยามคับขัน...คิกๆๆ... แต่คุณแม่น้องปูน่ะน่ารักนะคะ ไม่ชอบแต่ทำให้คุณป๋าน้องปู นี่สิแม่ศรีเรือนตัวจริง.. :)
ส่วนเรื่องโอวัลตินที่กาชาด สมัยก่อน เข้มข้นอร่อยจริงๆนะ จะชวนเพื่อนๆเสมอ แต่พอหลังๆ อาจเพราะเราโตขึ้น ได้ดื่มอะไรต่อมิอะไรมากมายหลากหลายขึ้น..ช้อยส์มากขึ้น...โอวัลตินหลังให้เลือด.. ก็ไม่ได้เหมือนดังที่เคยคิดไว้ (เอ..หรือว่าเปลี่ยนคนชง)...555
จริงๆแล้ว เป็นความภูมิใจมากกว่าความอร่อย ดูจากสายตาคนที่จัดใส่ถาดมาให้..5555
ส่วนภาพถ่ายภาพแรกนั้น เดี๋ยวจะหาคำตอบเรื่องชื่อมาให้นะคะ ติดไว้ก่อนค่ะ ...บริเวณหาดๆหนึ่งในฮาวาย ที่แปลกกว่าที่อื่นก็ตรงที่มีหินลาวาสีดำ ปะปนสลับกับหินประการัง ทำให้เป็นหาดขาวดำแบบไม่ตั้งใจ เห็นแล้วก็ปิ๊งอยากได้รูปอย่างที่เห็นนี่ล่ะค่ะ มีหินสลับสีเป็นแบ็คกราวน์
ส่วนเรื่องแชร์แม่ชม้อย..เฮ้ย..ไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น แค่แซวเล่นๆน่ะค่ะ...คือจะเกรงใจเพื่อนๆ กลัวจะต้องมานั่งคิด นอนคิดเหมือนกับเรา ..แต่ถ้าใครสนใจถูก tag ต่อ รับสมัครที่นี่นะคะ ...ขอเชิญชวน... :)
ดีจังค่ะมีน้องปูสองคนแวะมาไล่ๆกัน..ซึ้งมากเลยหรือคะ...เรื่องพิเศษนี่รับรองไม่ได้เจอกันง่ายๆ บ่อยๆแน่นอนค่ะ..แหม..โฆษณาชวนเชื่ออีกต่างหากนะคะ...
อย่าว่า..พี่อุ๊ยกเลิกแชร์ลูกโซ่เลยนะคะ..คนอื่นๆก็ทำต่อไปเถอะค่ะ สนุกดี..เพียงแต่แซวเล่นๆค่ะ.. เพราะเราเองมานั่งนึก..นอนนึก..เรื่องเราเสร็จ..ต่อด้วยนึกอีก..ว่าจะเลือกใครดี..อยากเลือกไปซะทุกคนเลย..เกรงใจน่ะค่ะ...คิดว่าซักวันจะต้องวกกลับมาเจอกันครบทุกคนแน่นอนค่ะ..เอาเป็นว่าใครพร้อมก่อน..มาเขียนก่อนดีไม๊คะ...เดี๋ยวเปลี่ยนใจ tag น้องครูปูรอบสองนะ...เอาไม๊คะ...
ข้อ 3 เรื่องขี้อาย...ยังมีอยู่เสมอเลยค่ะ หลายงานก็เถอะค่ะ กลัวคนอื่นจะหาว่าเราเล่นตัว...ฮึดสู้ค่ะ แต่จะได้ยินคอมเมนต์บ่อยๆว่าเสียงค่อยไป..ก็มันอายนี่คะ..ประมาณนั้น
โอ้โห..เขียวหวานปลาหมึก..ตั้งใจมายั่วน้ำลายเราเลยนะคะ .....อ่านแล้ว..อมยิ้มที่บอกว่าภูมิใจยูนิตเลือดทั้งหมดที่ได้ตอนเสร็จโครงการฯ..ได้บุญเหมือนกันค่ะ...พี่ขออนุโมทนาด้วยนะคะ..ดีค่ะดี..
จะนอนคอยเรื่องพิเศษ แต่ไม่พิศดารเลยหรือคะ..ท่าไหนพี่ก็รับได้ทั้งนั้น ถ้าเป็นน้องครูปู...จอมแก่น..
ส่วนเรื่องทำแกงไก่แลกวิชาตอนเรียน...พูดแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิดหมดหรอก....แค่ทำแกงไก่ให้เพราะเค๊าช่วยตรวจแกรมม่าให้ เลยตอบแทนคุณโดยทำอาหารไทยให้กิน..เค๊าอุตส่าห์เป็นติวเตอร์ส่วนตัวช่วยตรวจพรู๊ฟอังกฤษแกรมม่าผิดๆ..และเราชอบใช้ภาษาอังกฤษแบบพูดเย่นเย้อประมาณนั้น.. ทำให้พี่สะดวกไม่ต้องไปรอต่อคิวให้ติวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยตรวจเหมือนเพื่อนชาวเอเชียและคนไทยคนอื่นๆอย่างนี้เรียกว่ามีบุญ.....55555 ส่วนที่เค๊าติดใจอาหารเรา...ทีแรกเราก็คิดว่าเค๊าลิ้นจระเข้มั๊ง..เพราะปกติบอกเราว่าเป็นมังสวิรัติ แต่พอให้กินแกงไก่..ไม่มีปัญหา..เลยเข้าใจว่าเค๊าคงอยากจะเป็น..แต่ไม่เคร่ง..555
ส่วนเรื่องบริจาคเลือดนี่ เป็นความภูมิใจเล็กๆ ที่เลือดเรามีประโยชน์กับคนอื่น..แต่ขำซูซาน...มีการเอากล้องมาถ่ายเฉยเลย...เข้าใจเลี่ยงดีนะ...พี่เองก็กลัวเข็มนะ..เบอร์ใหญ่ซะ..แต่พยาบาลเจาะเลือดกาชาดจะเก่งและคล่องมาก ไม่เจ็บเลย พี่เข้าใจว่าเธอน่าจะทายาชาก่อนเจาะหรือเปล่า..ไม่แน่ใจ..
ใจจริงอยากจะ Blog-Tag ซูซานต่อนะ..สนใจมะ..ถามชวนก่อน....เอาน่ะนะ...เคยโดนหรือยังจ้ะ...
แหมพ่อหนุ่มคนดี เข้าใจพูดปลอบใจ ให้กำลังใจเนอะ..ขนาดนั้นเลยนะ ความตื่นเต้น เป็นสิ่งดีที่ทำให้งานนั้นตื่นเต้นเพราะลุ้นไปกับเราใช่ไม๊คะ
แต่ยังไงพี่ต้องขอบคุณในการให้กำลังใจและสนับสนุนของน้องเกษตรฯนะคะ.. :)
เพิ่งตามมาอ่านภาคสองค่ะ ^ ^
สำหรับเรื่องเป็นพิธีกรเนี่ย ทำไม่เป็นและไม่ชอบทำด้วยค่ะ ฮ่าๆๆๆ ไม่สามารถๆๆ เรื่องทำกับข้าวก็สามารถทำแบบพื้นๆ ได้เท่านั้น ประมาณว่าทำให้ตัวเองกินอร่อย คนอื่นๆ ไม่รู้แฮะ เพราะไม่เคยเท่าไหร่.. แต่จำได้ว่าตอนอยู่อเมริการอบแรก ทำ Pot luck พอใช้ได้ เช่น พวกยำวุ้นเส้น (ก็มันจะยากอะไร อิอิ ปนๆ กันเข้าไป ไม่อร่อยก็ปรุงอีก หุหุ) ส่วนเรื่องบริจาคเลือด ขอปรบมือให้เลยค่ะ ตั้ง 15 ครั้ง เป็นเรื่องดีที่น่าทำนะคะ บุญกุศลแรง ^ ^ ถึงจะกลัวเข็มก็เหอะ อิอิ
หุๆๆ ไม่มีอะไรลึกลับ พี่ตุ๋ยกับหมอมัทดีกว่าม้างงงง ชี้ช่องให้ ; P
มีเรื่องขำๆมาเล่าค่ะ..ได้สอนเพื่อนฟิลิปปินโนที่นี่ ทำยำวุ้นเส้นให้เค๊ากิน เค๊าติดใจใหญ่เลยค่ะ มีพี่คนไทยก็บอกว่าเค๊าจะทำตามวิธีของพี่เค๊ารับรองอร่อยกว่า..ปรากฏว่าเพื่อนฟิลิปปินโนและหนุ่มที่บ้าน ชอบฝีมือพี่มากกว่า...ทีนี้เค้าก็กินกันเป็นห่อๆ เลยค่ะ โดยไม่มีอะไรตกถึงท้อง..ทั้งวัน แต่พี่กินอาหารเช้าก่อนนะ เค๊าก็มาบ่นให้ฟังวันรุ่งขึ้นว่า วุ้นเส้นเสียแน่เลย เค๊าปวดท้องมาก..พี่เลยถามเค๊าว่า มีอาเจียนหรือถ่ายเหลวไม๊ ..ก็ไม่มี พี่เลยบอกเค๊าว่ากระเพาะยูรับกรดจากมะนาวทั้งวันไม่ไหวหรอก..อย่างฉันยังมีข้าวกล้องรองก่อนเลย..วุ้นเส้นไม่เสียหรอก มีแต่อืดแค่นั้นเอง..5555
แหมไม่ต้องลับก็ได้หรอก เลือกเอาเรื่องประหลาดๆ สนุกๆ ที่คนไม่ค่อยเจอ พี่ชอบฟังซูซานเล่า หนุกดี..ไ้ด้อรรถรส
ขอบคุณค่ะที่แวะมาอ่าน tag ตามไปดู ของอ.ขจิตมาหมดแล้วค่ะ เพิ่งรู้ว่ากลัวพยาบาล..555
จะบอกว่าขนมพี่ทำเองนะ ...เป็นครั้งแรกที่ทำค่ะ แต่จริงๆไม่ยากหรอกค่ะ เพราะแป้งพายเค๊ามีสำเร็จรูป ก็มาตัดมาม้วน มาอบจบ...555...เหมือนจะมีฝีมือ แต่ก็มีอุปกรณ์ช่วยเยอะ..สมัยนี้อะไรๆก็สะดวกไปหมดนะคะ
อ.ขจิตก็น่านับถือนะคะ ชวนเพื่อนไปบริจาค ที่แขบบวมสงสัยแทงทะลุออกนอกเส้นมังคะเลยบวม สงสัยเขียวม่วงไปหมด..เอาน่ะ ทำบุญ..
อย่าแซวนะคะ เรื่อง MC อีตาอลันเนี่ยนะ น่าจะคล่องกว่าพี่แน่นอนค่ะ เคยเห็นเค๊าพูดดูมั่นใจดีกว่าเราอีก ไว้หาเจ้าสาวได้แล้ว ค่อยมาว่ากันอีกที ตอนนั้นอาจอ.อาจเปลี่ยนใจแล้วก็ได้ค่ะ...5555
สวัสดีครับ
รอ ๆ ...
อยากอ่านความลับฉบับพิศดารจัง!
ตื่นเต้น ๆ ...
อดใจไว้แทบจะไม่อยู่ อิ.. อิ..
ไม่เป็นไรค่ะ ช้าๆได้พร้าเล่มงาม...รู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงรอยต่อระหว่างการเดินทางกลับไทยของพี่อักษร ดีใจจังคุณครูเข้าใจจิตใจนักเรียนจริงๆค่ะ ...ขอบคุณมากค่ะในคำชมของคุณครู แต่คิดว่าตัวเองเหมือนเป็ดมากกว่าที่ทำได้หลายๆอย่าง แต่ไม่ได้ดีที่สุดซะอย่าง..แนวๆนั้น.. :)
เห็นด้วยกับพี่อักษรค่ะว่า อ่านความลับแล้วสนุกดีค่ะ ทำให้สนิทสนมเหมือนรู้จักกันมานาน..ละลายพฤติกรรมค่ะ
ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ ส่วนเรื่องอินเทอร์เน็ตที่เมืองไทยนั้น เดี๋ยวนี้สบายมากค่ะ โดยเฉพาะกรุงเทพ ตามร้านอาหารกาแฟที่ทันสมัยจะมีกันส่วนใหญ่ ยิ่งตามห้างฯหายห่วงค่ะ
ส่วนข้อพิเศษนั้น ยังไม่ได้เริ่มเลยค่ะ ท่าจะยาว..
เปลี่ยนรูปใหม่แล้วหรือคะ ดีค่ะรูปนี้ชอบมากกว่าปกแมกกาซีนอันเดิมค่ะ ขอบคุณครูโย่งที่แวะเข้ามาทักทายนะคะ เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ อ่านเรื่องความลับครูโย่งก็มีความสุขใจเหมือนกันค่ะ แถมได้ขำๆ อีกต่างหากนะคะ... :)
ขอเวลาทำใจนิดนึงนะคะว่าจะเรียบเรียงเป็นเรื่องราวยังไงดี เพราะเป็นเรื่องพิศดารจริงๆ ค่ะ ไม่ค่อยเจอกันบ่อยๆหรอกค่ะ
ขำน้องครูปูตามมา..อดใจไม่ได้แถมส่งรูปหมาน้อยกลมดิ๊กมาให้ ขอบคุณนะคะที่แวะมาเตือน... :)