เล่าเรื่องโดย...ครูเอิ้น- มัณฑณา วติวุฒิรณประเสริฐ ครูมานุษกับโลก ช่วงชั้นที่ ๑

 

 

หน่วยวิชามานุษกับโลก เป็นหน่วยวิชาที่บูรณาการเนื้อหาสาระของวิชาวิทยาศาสตร์ และสังคมศึกษาเข้าด้วยกัน เพื่อจัดชุดวิชาให้เหมาะกับเด็กที่อยู่ในวัยประถมต้น เพื่อให้เขาตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขา สังคม และโลกนี้ ทั้งในมิติวิทยาศาสตร์ และมิติทางสังคมศาสตร์

 

ห้องเรียนของนักเรียนชั้นประถมปีที่ ๓ อยู่อาคารชั้น ๓ ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคาร แม้โครงหลังคาจะยกสูงเพื่อให้ลมพัดผ่านได้สะดวก แต่ชั้นบนก็ยังเป็นชั้นที่ร้อนที่สุด เมื่อเทียบกันกับ ๒ ชั้นล่าง คุณครูจึงคิดหาทางให้ห้องเรียนมีความร่มรื่นยิ่งขึ้น คุณครูในระดับชั้นจึงแยกย้ายกันไปหาของตกแต่งบ้านมาเนรมิตบรรยากาศของห้องเรียน ชั้น ๓ให้กลายเป็นแหล่งเรียนรู้ที่มีบรรยากาศของสวนสาธารณะ

 

ครูเอิ้นเลือกที่จะจัดสวนไว้ตรงกลางห้อง ๓/๑ เพราะไม่อยากให้ความสวยงามนี้ไปหลบอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่ง อยากให้ทุกคนได้เห็น ได้ผ่อนคลายจากการได้มองต้นไม้เขียวๆ ได้ยินเสียงน้ำตกจิ๋วๆ ไหลจอกๆ ตามหลักฮวงจุ้ยยังได้กล่าวไว้ว่าสถานที่ใดมีน้ำไหล คนในบ้านนั้นจะใจเย็น ไม่ทะเลาะเบาะแว้งกันอีกด้วย

 

เมื่อมีสวนอยู่กลางห้อง โต๊ะเรียนก็ต้องจัดใหม่ คราวนี้จะเป็นกลุ่มย่อยกระจายอยู่รอบสวนหย่อม  ทำให้ทุกกลุ่มได้มีโต๊ะเรียนติดสวน และกระดานที่เป็นล้อเลื่อนก็สามารถหมุนไปรอบๆ ทำให้ไม่มีใครต้องเป็นเด็กหลังห้อง นอกจากนี้ยังทำให้ห้องดูกว้างขวางขึ้น และมีที่เหลือพอจะใช้เป็นพื้นที่จัดกิจกรรมอื่นๆ อีกด้วย

 

การจัดโต๊ะเป็นกลุ่มช่วยให้นักเรียนได้เรียนรู้เรื่องความสามัคคี และการช่วยเหลือกันภายในกลุ่ม รวมไปถึงการเคารพซึ่งกันและกัน ทุกคนจะได้ผลัดเวรกันเป็นหัวหน้าและรับผิดชอบสมาชิกคนอื่น และรับผิดชอบสวนสาธารณะของพวกเขาด้วยความเต็มใจ ทุกคนขมีขมันกันมารดน้ำต้นไม้ ดูแลต้นไม้ โดยไม่ต้องให้ครูบอก...ขอบคุณนักเรียนห้อง ๓/๑ ที่ช่วยกันดูแลสวนอย่างดี  ชื่นใจจังเลย

 

 

หากเราหมั่นดูแลต้นไม้ ต้นไม้ก็จะกลับมาดูแลเราเช่นกัน