168 ชม.: ปิดท้าย

เมื่อวานหายไปจากหน้าเว็บทั้งวันและคืนครับ เนื่องจากไปตัดไหมที่โรงพยาบาล กลับมาถึงบ้านก็บ่ายสามโมงครึ่งครับ เสร็จสรรพอิลฮามก็กลับมาจากโรงเรียน เลยไม่ได้เปิดเว็บเลยครับ ส่วนภาคค่ำ อิลฮามไม่ยอมเข้านอนครับ จนกว่าผมจะเข้านอนในห้องด้วย เลยไม่ได้เปิดเว็บเหมือนอย่างเคย

เมื่อวานเป็นวันที่สะบัดสะบอมมากที่สุดเลยครับ แต่ผมเห็นหลายความสวยงามของการช่วยเหลือพึ่งพากันครับ

ผมไปถึงโรงพยาบาลส่ายหน่อยครับ (แปดโมงครึ่ง) ได้รับบัตรคิวลำดับที่ 49 กว่าจะได้เข้าตรวจก็สิบโมงครึ่ง โดยหมอถอดผ้าปิดแผลออก แล้วก็เดินไปถ่ายเอ็กซเรย์ กลับมาให้หมอดูอีกรอบ แค่เห็นฟิล์มผมก็เห็นอนาคตแล้วครับ เนื่องจากเห็นสกูสองตัวมันหลุดออกจากเหล็กที่ยึดกระดูก เลยถามหมอว่า ไม่ติดใช่มัยครับ หมอก็ตอบว่า ดูเหมือนว่าจะไม่ติด เอางัยดี (หมอถามผม) สาเหตุสำคัญที่ตามไม่ติดเนื่องจาก ส่วนที่หักส่วนบนมันเหลือนิดเดียวครับ ส่วนล่างขันสกูได้หลายตัวแต่ส่วนบนที่ติดกับสะโพกขันสกูได้เพียงสองตัวเท่านั้นเอง สาเหตุต่อมาคือ กระดูกเล็กและบางมากครับ อันนี้น่าจะเป็นปัญหาใหญ่

เอางัยดีล่ะ! ก็นั่งคุยกัน สุดท้ายสงสัยหมอเห็นอาการผมว่า ยังไม่อยากเข้าห้องผ่าตัดใหม่กระมั่ง เลยบอกว่า เอาเป็นว่ารอดูอีกสองสัปดาห์แล้วกัน แต่หากมีอาการให้รีบกลับมาหาหมอนะ ผมยิ้มแล้วถามกลับว่า อาการแบบไหนครับ? หมอก็เลยตอบว่า อาการเหมือนวันแรกที่เกิดการหักนะ

หลังจากนั้นผมก็ไปตัดไหมครับ ตอนนั้นเวลาอีกห้านาทีจะเที่ยง ผมเดินเกือบจะไม่ถึงห้องตัดไหมครับ ทำท่าว่าจะเป็นลม (แต่เรื่องล้มคงยากครับ เพราะมีไม้ค้ำยันไว้ตั้งสองอัน) ฝืนไปจนถึงหน้าห้อง ปรากฏเจ้าหน้าที่ห้องนั้นบอกว่า ปิดบริการครับ เปิดใหม่บ่ายโมง

เอางัยดีละผม จะให้เดินไปทานข้าวแล้วกลับมาใหม่คงไม่ไหวแน่ เพราะหลังจากที่หมอเอาผ้าปิดแผลออก ผมรู้สึกว่า กระดูกสองชิ้นนั้นมันจะแยกออกจากกันให้ได้เสียจริงๆ จนเวลาเดินผมต้องใช้มือจับท่อนล่างของขาเอาไว้ วันนี้ผมเดินมากด้วยครับ เดินไปหลายห้อง

ระหว่างกำลังจะตัดสินใจพ่อก็มาช่วยได้จังหวะพอดีครับ ก็เลยขอพ่อว่า ก่อนจะไปห้องยา ช่วยซื้อนมมาให้ผมหน่อยจะเป็นลมแล้ว ผมจะนั่งรอหน้าห้องนี้แหละ และหลังจากที่พ่อรับยาเรียบร้อยแล้ว พ่อก็บอกว่าที่ห้องนั้นแนะนำว่า ไปตัดไหมที่ห้องอุบัติเหตุก็ได้ ถ้าเขายอมทำให้ เพราะห้องนั้นไม่พักเที่ยง

คำว่า ถ้าเขายอมทำให้ หมายถึง งานนี้ไม่ใช่งานของเขา เขาอาจจะปฏิเสธก็ได้ครับ แต่ผมตัดสินใจจะลองครับ เพราะผมเริ่มเจ็บขาและอยากนอนพักผ่อนเต็มที่แล้ว และสรุปว่าได้ผลครับ ทีแรกเขาบอกว่า กรณีของผมต้องมีการวินิจฉัยแผลด้วย ผมก็บอกว่า หมอดูแล้วครับ ผมต้องการแค่ตัดไหม ผมไม่สนอะไรแล้ว ผมจะกลับบ้านแล้ว แล้วผมก็ได้ตัดและกลับบ้านครับ

ก่อนกลับก็ไปส่งพ่อกับแม่ที่คิวรถ เพราะท่านคิดถึงบ้านที่สตูลจนอยู่ต่อไม่ไหวแล้วครับ จากนั้นก็แวะไปซื้อปลาช่อนที่ตลาดสด เนื่องจากปลานี้มีสรรพคุณในการสมานแผลผ่าตัดครับ

จากนั้นแวะไปซื้อแผ่นกันลื้น อันนี้เพื่อสร้างความมั่นใจให้ผมมากขึ้นในการเข้าห้องน้ำครับ (คิดจะซื้อตั้งแต่ขึ้นบ้านใหม่แล้ว) เมื่อหลายวันก่อนบอกพ่อว่าจะแวะไปซื้อ พ่อก็แซวว่า ประเภทวัวหายแล้วล้อมคอกเสมอนะคนเรา ผมก็ตอบพ่อไปว่า ไม่เป็นไรครับ ยังมีวัวเหลือในคอกอีกตัว ฮิฮิ

ออ. ระหว่างนั่งรอที่ห้องเอ็กซเรย์ เจอท่านอีหมามมัสยิดกลางยะลาด้วยครับ ท่านก็มาตรวจรักษาโรค ผมมีเทคนิคในการคุยอย่างหนึ่งกับท่านครับ คือ คุยเป็นภาษาไทยก่อน และเป็นคนชวนคุยก่อน ฮิฮิ หากให้ท่านคุยก่อนท่านจะคุยด้วยภาษามลายูครับ แต่ถ้าเริ่มด้วยภาษาไทยก็ไทยตลอดครับ

ตอนนั่งรอตรวจ ผมเห็นความพยายามในการให้บริการของเจ้าหน้าที่พยาบาลครับ เห็นแล้วชื่นใจครับ แต่ถ้าถามว่า คนเข้ารับบริการจะพอใจมัย ผมว่า ไม่ เพราะผมว่า คนเข้ารับบริการกับคนให้บริการไม่สมดุลกันเลยครับ เลยต้องยอมรับในหัวจิตหัวใจของคนให้บริการที่บริการด้วยใจจริงๆ แล้วไม่เห็นการนั่งดูแบบดูดายเลยครับ

โรงพยาบาลแน่นมากครับ ขนาดที่นั่นยังไม่พอเลย คนต้องยืนรอ และต้องคอยหลบรถเข็นและผู้ป่วยคนอื่นๆ ที่ต้องใช้เป็นเส้นทางไปยังที่อื่นๆ ด้วย

อัลฮัมดุลิ้ลลาฮมากๆที่บททดสอบอีหม่านของพระองค์ทำให้อาจารย์จจารุวัจน์ เข้าใจผู้อื่นมากยิ่งขึ้นและมองโลกได้กว้างขึ้นกว่าเดิม หนูเข้าใจระบบงานพยาบาลมากยิ่งขึ้นตั้งแต่ได้มาเป็นล่ามที่บำรุงราษฏเพราะขนาดป็นโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศ ระบบการจัดการดี เเถมผู้ป่วยก็อยู่ในระดับมีฐานะทั้งนั้น แต่ก็ยังไม่เพียงพอกัไม่กับความต้องการอยู่ดี แต่เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ต้องทำหน้าที่อย่างเต็มความสามารถ คนที่ทำหน้าที่ป็นล่ามก็ต้องพยายามสร้างรอยยิ้ม สร้างบรรยากาศ อินชาอัลลอฮฟ้าหลังฝนจะยังคงสดชื่นเสมอ แต่จะมีสักกี่คนที่เข้าใจ อีหม่านจะไม่เกิดขึ้นถ้าปราศจากบททดสอบ อาจารย์คิดเห็นอย่างไรบ้างคะ?

ไม่ระบุ

เขียนเมื่อ 24 มิ.ย. 2551 17:05 น.24 มิ.ย. 2551