เมื่อรู้ว่าไม่หาย ก็ขอให้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
รพ.ที่เป็นศูนย์กลางในการดูแลผู้ป่วยมะเร็งเล่าให้ฟังว่า ผู้ป่วยมะเร็งท่านหนึ่งเขียนกลอนไว้ เตือนใจตัวเองในการอยู่ร่วมกับโรคมะเร็ง ดังนี้ค่ะ
เมื่อรู้ตัวว่าต้องอยู่คู่กับเจ้า
ใจมันเฝ้ากังวลอยู่เสมอ
ว่าวันหนึ่งวันนั้นคงได้เจอ
วันที่เธอกับฉันต้องแยกทาง
ถ้ากูตายมึงก็ตายไอ้เพื่อนยาก
กูลำบากมึงลำบากเพื่อนของฉัน
เพราะมึงอยู่คู่กับกูทุกคืนวัน
เพราะฉะนั้นมึงอย่าทำให้กูตาย
สวัสดีค่ะ อาจารย์ขจิต มาแช่งพอลล่า ทำไมคะ ไม่เป็นค่ะ ไม่อยากเป็นนะ มะเร็งในอารมณ์ก็ไม่เป็นด้วยค่ะ แต่เรื่องภาคใต้เป็นเรื่องเศร้าและโหดร้ายขึ้นทุกวันๆ นะคะ
สวัสดีค่ะ
ขอแต่งกลอนต่อจากของคนไข้อีกหน่อยนะคะ
ขอเราอยู่ร่วมกันด้วยความสุข
โยนความทุกข์ทิ้งไป แม้ไม่หาย
เรามาลองร่วมมือและร่วมใจ
อยู่กันไปให้นานนาน ...นะเพื่อนเอย
พลิกวิกฤติเป็นโอกาส
ผู้ชายคิดบวกย่อมหล่อขึ้น ( เหมือนครูโย่ง )
ผู้หญิงคิดบวกย่อมสวยขึ้น ( เหมือน พรหล้า หรือเปล่า ไม่แน่ใจ)
อิอิ
ขอบคุณมากค่ะ คุณจันทร์กระจ่าง เข้ากันได้พอดี ลงตัวมากๆค่ะ
ขอบคุณ พี่ครูโย่ง ขอรับ คิดบวก สวยแน่นอน พอลล่าอ่ะ สวยอยู่แล้ว ค่ะ อิอิ
ขอเชิญทุกท่านมาร่วมด้นกลอนสด ๆ กับครูโย่งครับ
สวัสดีค่ะ
เห็นชื่อบันทึก รีบแวะมาทันทีค่ะ
แต่งกลอนไม่เป็นนะคะ แต่มีกลอนของคนที่ป่วยมะเร็งแล้วสามารถทำอะไรดีๆ ได้อีกเยอะ ขอเอามาฝากเผื่อเป็นแรงกำลังใจให้ ใครก็ตามที่ป่วย สู้ สู้ค่ะ
"ขอบินร่อนกลางหาวพราวพิสุทธิ์
เพื่อรี่รุดสู่เป้าหมาย ณ ปลายฝัน
ชีวจิต นำชีวิต อัศจรรย์
ชั่วนิรันดร์ ชนทั่วหล้า สถาพร"
ธันย์ โสภาคย์ 19 ต.ค. 41 (วันแตกแถว)
ขอบคุณค่ะ ไม่ได้ตั้งใจเชียว ชีวจิต นะคะ แต่ผู้แต่งกลอนได้กำลังดีในช่วงเวลาที่เหลืออยู่จากชีวจิต (อาหาร การปฏิบัติตัว การคิดที่ดีๆ) ค่ะ
เค้าบอกว่าเราทุกคนมีมะเร็งเป็นเพื่อนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่เมื่อไรที่เราอ่อนแอ ไม่ดูแลสุขภาพ เขาก็จะกัดเราค่ะ
ขอบคุณคุณดาวลูกไก่มากค่ะ ครูโย่ง เอากลอนไปแต่งซะแล้ว