ความรู้ในโลกไซเบอร์ใบนี้กลับไปแต้มแต่งเสริมเติมเต็มในโลกการทำงานประจำ

นี่ไม่ใช่ความลับและไม่ใช่การ Tag ใดๆ นะคะ และเรื่องนี้ฉันทำตาชั่งเอียงมาบล็อกนี้นะคะ

ทบทวนฉันที่ทำงานประจำแบบไม่เคยคิดมาก่อน (คิดใหม่) เมื่อครบหกเดือน

ถามตัวเองว่า มาทำอะไร ได้อะไร ทำทำไม

มีคนมองว่า "เสียเวลานะ...ทำ Refresh ให้งานของหน่วยนั้นหน่วยนี้ ตัวเองทำแล้วตัวเองได้อะไร คนอื่นได้ทั้งนั้น"

ฉันว่าฉันได้... ได้เรียนรู้เรื่อง คน ตรงไปตรงมากันเลยนะ ตัวตนแห่งตัวตนแต่ละคน คน ทั้งที่ฟังฉัน ไม่ฟังฉัน อยู่ตรงหน้าฉัน และที่แอบเอาหน้ายิ้ม ๆ มา ว่าจะบอกอะไรฉันนะเหรอ อ๋อ...ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ก้าวล่วงล้ำอาณาเขตแดนของใครที่ไม่วางใจฉันแน่อยู่แล้ว...

ฉันก็รู้นะว่าฉันได้...เรียนรู้ การฟัง การคิด การพูด การฝึกแก้ไขปัญหา การฝึกมองแบบเป็นกลาง เป็นบุคคลที่สาม สี่ ห้า เพื่อขอรับบริการ เพื่อจะพบคำเฉลยว่า ควรเลือกตัดสินปัญหา ควรหาทางแก้ไข และเพื่อแสดงความคิดเห็นออกไป อย่าง...มั่นใจ แต่การรับฟังและคล้อยตามหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง!

ฉันว่าฉันได้...ความเข้าใจ การปฏิสัมพันธ์ การแสดงภาษาท่าทางที่มีความหมายมากกว่าคำพูด

ฉันว่าฉันได้...ความรู้สึกถึงความมีตัวตนในอาณาเขตหนึ่ง มี ความรู้สึกถึง คน คน คน มองเห็นคุณค่าในตัวฉัน!

ฉันว่าฉันได้...สัมผัสสิ่งที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอะเจอในพื้นที่ที่ทำงานนี้ คือ ความจริงใจ ความให้ใจที่สัมผัสได้ว่ามันมีอยู่จริง จริงจริงนะ ไม่ใช่ฝันไปเหมือนแต่ก่อน! เกิดจากการลงมือทำ พร้อมถึงเรื่องใจ!

ฉันเคยสงสัย คิดเถียงเงียบๆ เมื่ออ่านงานเขียนอาจารย์หมอปรมาจารย์การจัดการความรู้ในยุคนี้ คัดค้านว่าจริงหรือ นั่นเพราะฉันไม่เคยลงมือปฏิบัติการ แต่วันนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นได้ แม้ต้องใช้เวลา และปรับตามบริบทของพื้นที่กับสถานการณ์ขณะปัจจุบัน หากมีใจให้ แล้วจะได้ใจกลับมา มากกว่าที่ให้ไป

ฉันว่าฉันได้...ความมั่นใจในการจัดการกับตัวเอง งาน และวิถีทางของสังคมรอบวงกลมที่ฉันเอาตัวเองยืนเป็นจุดศูนย์กลาง วงกลมของฉันไม่เล็กนัก แต่ก็จะไม่ใหญ่มากมายไปกว่าภาระที่รับมอบหมายให้ทำ...เพราะฉันจะไม่ก้าวล้ำล่วงไปในอาณาเขตของใครๆ ที่เขาบอกผ่านท่าทาง...ไม่ต้องมา...

แม้ฉันจะไม่ใช่คนที่มองโลกแง่ดีเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันก็จะยังคงยินดีช่วยเหลือ แบ่งเบาภาระงานในขอบเขตงานที่รับฝาก เพราะงานหนักไม่เคยฆ่าใคร จะมีกันไปเรื่อยๆ จนกว่าฟ้าจะเปิด ฟ้าจะโปรด ส่งคนสำคัญตามตำแหน่งหน้าที่ไปให้กับคนทั้งหลายที่...ให้เป็นใบบุญ เขาได้อยู่พึ่งพา.

 

ทบทวนฉันวันนี้ที่เข้ามาเขียนบันทึกในโกทูโนวครบแล้วหกเดือนเต็ม (18 มิถุนายน 2551)

ถามตัวเองว่า มาทำไม เพื่ออะไร ได้อะไร

มีใครบางคนถามว่า "เสียเวลาน๊า (นะ) ทำไมไม่ทำให้เกิดมูลค่าเพิ่มดูบ้าง  ก็นี่อย่างไร เหตุผลที่เป็นมูลค่าเพิ่มของฉัน ไม่ได้อยู่ที่ตัวเงิน..."

ขณะคิดทำการใหญ่งาน Refresh ส่วนงานย่อยๆ ในงานประจำของชาวสำนักงานฯ ชมพูพันธุ์ทิพย์ ฉันก็คิดเถลไถลเล่นเป็นงานอดิเรก วิ่ง เล่น เต้นระบำในโกทูโนว ถึงขั้นฮึกเหิมบังอาจชวนคนนั้นคนนี้มาร่วมร้องรำฮัมเพลงด้วย ซึ่งวันนี้รู้ดีแล้วว่าป่วยการ! แต่โอเค! มันจบลงแล้ว.

ฉันว่าฉันได้...เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง ลอยล่องตามกระแสแห่งความรู้และการเรียนรู้ด้วยตนเอง อย่างต่อเนื่อง ตลอดหกเดือนนี้ เริ่มรู้สึกเห็นตัวเองมีความสุขมากขึ้น ได้รับความสนใจจากเพื่อนใหม่ ๆ มิตรภาพที่มามากมายไม่เคยคิดฝัน

ฉันว่าฉันได้...ความรู้ในโลกไซเบอร์ใบนี้กลับไปแต้มแต่งเสริมเติมเต็มในโลกการทำงานประจำ ที่ซ้ำจำเจ เปลี่ยนโลกนั้นให้เป็นโลกใหม่มีสีสันขึ้น พอที่จะสนุกกับงานแต่ละวัน จนเห็นวันที่มียี่สิบสี่ชั่วโมงนั้นน้อยไป

ฉันว่าฉันได้...พบพลังภายในบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ รู้ถึงความเชื่อมั่นในความคิดเห็นของตัวเอง และการเปล่งเสียงออกมาอย่างหนัก-แน่น เท่าๆ กับรู้จักว่าเมื่อไรจะต้องสงบ สยบนิ่ง ซื่อตรง ยอมรับความจริงที่บางครั้งเหมือนจะโหดร้าย

ฉันว่าฉันได้...รู้จักใช้สติ สมาธิ เหมือนกับจะสั่งได้ว่า งานจะเดินหน้า ชัดเจน เต็มที่ หรือว่า..ทำตรงกันข้าม ทีละเรื่อง ทีละชิ้นงาน ไม่สะเปะสะปะเหมือนแต่ก่อน ชีวิตดูจะเติมเต็มด้วยความหมาย ความเข้าใจและความสุข

แต่ฉันก็ยังไม่ได้อีกหลายสิ่งหลายอย่างที่คิด ยังไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ เพราะยึดติดบางอย่างอยู่ สะบัดไม่หลุด...นั่นหมายถึงว่า ฉันยังไม่ค่อยกล้าออกความเห็นให้เพื่อนร่วมงานที่เรียนมาสูงกว่า มีตำแหน่งหัวหน้างาน หัวหน้าฝ่าย และ ฯลฯ สูงขึ้นไปๆๆ (กูยังไม่แน่! เหมือนอาจารย์สาทิส อินทรกำแหงบอกพวกเราเรื่องสุขภาพนั่นเลยค่ะ) (เขียนแบบนี้คุณคิดว่าฉันจะเดี้ยงไหมคะ เอาน่ะ! แล้วสักวันหนึ่งฉันคงจะเพิ่มดีกรีความเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองได้หรอก อิ๊!)

 Sadd

แต่จะอย่างไรก็ตาม ภายใต้รัศมีของวงกลมที่ฉันยืนอยู่ตรงกลาง ฉันก็คิดว่าฉันได้มากมายมากกว่าเรื่องเล็กจิ๊บๆ เหล่านั้น แต่ละคนล้วนมีวิถีทางเดินเป็นของตัวเอง นี่เป็นหนึ่งเหตุผลที่ฉันยอมปล่อยทุกอย่างจมดิ่งลงแหล่งชุมนุมกระแสน้ำวน (หลุดจากการเป็นคนเชียร์บล็อกนับจากนั้นมา ก๊ากส์)

6 เดือนในงานประจำ และ 6 เดือนนอกเวลางานประจำ

ฉันได้ความคิดใหม่ว่า ที่ผ่านมา พูดมากไปนะ ตอนต่อจากนี้ไป พูดน้อยลง ฟังมากขึ้น และเข้าเรื่อง ๆๆ เข้าเรื่องเสียที... และสองสามวันมานี้ฉันได้เตรียมถังใบใหญ่มาก เตรียมเอาไว้เก็บความคิดดีดีไม่ให้ลื่นหลุดไปไหน ความคิดดีดีแบบปิ๊งปั๊งของเพื่อนร่วมงาน ฉันเกริ่นนำกับพวกเขาไว้แล้วล่ะค่ะ ขอลองเรื่องท้าทายนี้ดูอีกสักตั้งในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ 6 เดือนนี้ค่ะ...

 โดยสรุปแล้วฉันคิดว่า

เมื่อเราใช้พลังงานทั้งหมดของเราและหัวใจของเรา เราจะรู้จักการถนอมเอาใจใส่งาน กล้าหาญชาญชัยรับงานท้าทายมาลองจัดการดูสักตั้ง ยำมันให้เละแล้วดูว่าจะเป็นอย่างไร? แต่ฉันยังได้รู้จักการเลิกความคิดมองงานเป็นแค่เครื่องมือทำมาหากิน แล้วปล่อยหัวใจจัดการกับมัน

ทำให้

ฉันคิดว่า

ฉันได้...

รู้จักการใส่พลังให้หัวใจ ให้กองงาน

แล้วฉันก็คิดว่าฉันได้เมล็ดพันธุ์การเรียนรู้ เมล็ดพันธุ์มิตรภาพ

ที่งอกเงย และงดงาม

เมล็ดพันธุ์การเรียนรู้

            เมล็ดพันธุ์การเรียนรู้จากผู้รู้มากมายในที่นี้ ให้ได้ต่อยอดในความรัก (ปรัชญา ความจริงของชีวิต)  ภาษา (ช่วยไม่ให้ลืมว่าตัวตนเป็นคนไทยๆ) ธรรมชาติ(อารมณ์ ลม ฝน ฟ้า พายุและเมฆหมอก) สุขภาพ (ป่วย ไม่ป่วย) นี่ไงคะทั้งหมดนี้ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอมีในพื้นที่แห่งนี้...

เมล็ดพันธุ์มิตรภาพ

            แม้หัวใจจะเหน็บหนาวสักเท่าไร ฉันยังมีมิตรภาพอีกมากมายในที่นี่ที่ทำให้ฉันยิ้มได้ หัวเราะได้ ไม่ว่าเรื่องที่เราคุยกันในนี้จะเป็นเรื่องงานอันอุดมด้วยความเครียด แต่กำลังใจมีเยอะในที่แห่งนี้ อยากขอบคุณพี่บางทราย คุณแผ่นดิน คุณคนโรงงาน ให้ความรู้และกำลังใจในงานเพิ่มเติมตามที่อยากรู้ น้าอึ่งอ๊อบคนรั้วบ้านสีเดียวกัน น้องจ๊ะ...ที่พาไปรู้จักพี่ๆ น้อง ๆ อีกมากมายทำให้เห็นโลกสวยงาม  น้องว่าที่ ดร.คนไม่มีราก แล้วก็น้องแจ๋วจริงๆ (นี่ก็เป็ดเหมือนกัน) ที่มาทักทายพูดคุยด้วยเป็นคนแรกๆ  และมีคุณครูที่น่ารักอีกมากมาย (ตั้งแต่น้องครูมิม ครูปู ครูตุ๊กแก ครูโย่ง ครูอ๋อยแม่น้องแอมแปร์ คุณครูเยอะจริงๆ เยอะที่สุดเลยค่ะโอ้ว ลืมครูคนนี้ ครูขจิตไม่ได้เช่นกัน) ขอบคุณมายังอีกหลายๆ ท่านที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ (ฮือ จะมีงอนกันไหมเนี่ย)

 (ไม่ได้ใจร้ายนะคะที่ไม่ยอมทำ link ไปหาญาติมิตรที่กล่าวถึง ^^ เพราะไม่ช้าไม่นานเราก็จะรู้จักทุกคนในไม่ช้าค่ะ ถ้ามากันบ่อยๆ ^^)

...เขียนยาวไปแล้วนะ...หกเดือนผ่านไป และใครไม่รู้ (ไม่รุ) แอบแซวๆ ให้ฉันทำ SWOT ตัวเอง แล้วลง TOWS Metrix ดูซิ ฟังๆ ก็น่าสนใจดีหรอกเนอะ แต่ความรู้มีเพียงแค่หางเป็ดเนี่ย...ทำได้แค่ ทบทวน ทบทวน...นี้เอง อิ๊!

 

...มาค่ะ อ่านจนเพลิน แล้วอึ้งไปนานไม่ได้นะคะ ขอปุ๋ยเพิ่ม ขอการรดน้ำพรวนดินให้ด้วยนะคะ ถ้าเป็นพระจันทร์เข้ามาดูแลกัน ก็ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดงผูกมือให้ฉันด้วยนะคะ...(อยากอ่านเรื่องเป็ด เป็ด บ้างแล้วยังคะ...แห่งการงานอันแสนบานเบอะในหัวใจเป็ด...)