วันนี้ไปอยู่เวรเช้าตั้งแต่ 6 โมงครึ่ง ได้รับโทรศัพท์ที่มีเสียงชายหนุ่มปลายสายที่ไม่คุ้นเอาเสียเลยตั้งแต่ยังไม่ทันจะ 8 โมงครึ่งด้วยซ้ำ ปรากฎว่าเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนชั้น ม.ศ.2 (30 ปีพอดีค่ะ) เพื่อนท้าวความถึงใครต่อใครในกลุ่มที่เราสนิทๆกันจนเราเริ่มจำได้ พอดีงานติดพันก็เลยขอเบอร์และให้เบอร์มือถือกันไว้ บอกว่าไว้คุยกันใหม่ตอนเที่ยงๆนะ
ทำงานไปก็นึกแปลกใจไปว่า เออหนอ...30 ปีที่เราไม่ได้เจอะเจอเพื่อนๆกลุ่มนั้นเอาเลย พอจบม.ศ.3 ที่โรงเรียนชิโนรสวิทยาลัย เราก็ต่างแยกย้ายกันไป เพื่อนคนนี้ที่ชื่อเบิร์ด-ชวลิตก็หายไปจากชีวิตเราเลย แปลกใจมากๆที่เพื่อนบอกว่า ตามหาเรามาตั้งนาน
ทานข้าวเที่ยงเสร็จสักพัก เพื่อนเบิร์ดก็โทรมาหา คุยกันอยู่ชั่วโมงครึ่ง เป็นช่วงเวลาที่ทำให้เรารับรู้เรื่องอันแสนจะเหลือเชื่อหลายๆอย่างในชีวิตของคน 1 คน บอกเพื่อนว่าขอเอามาเล่าใน GotoKnow บ้างนะ เพื่อนบอกว่าตามสบาย
เขาเรียนต่อสายพาณิชย์ บอกว่าเกเรเกตุงไปเรื่อย แม่เลยส่งไปเรียนต่อจนจบประกาศฯที่แคนาดา กลับมาเมืองไทยก็ใช้ชีวิตทำการงานสารพัดเรื่อง ขึ้นเหนือล่องใต้ มีพาเพื่อนฝรั่งไปผจญภัยที่พม่าด้วย ได้ของแถมกลับมาจนถึงทุกวันนี้อยู่ในตับอ่อน คือเชื้อมาเลเรียที่จะออกมาแสดงฤทธิ์เป็นครั้งคราว ให้เป็นไข้สูงหนาวสั่น ดีที่เป็นชนิดที่ไม่ขึ้นสมอง ฟังเพื่อนแล้วก็อื้อฮือ...อ้าฮา...ไปหลายตอน ตอนนี้เพื่อนบอกว่าอยู่สุพรรณทำบ่อปลา เจอน้ำท่วมมา 2-3 ปีติดๆกัน ล้มลุกคลุกคลานแต่ก็ยังสู้ต่อไป อยู่บ้านริมน้ำคนเดียว มีแม่อยู่อีกบ้านในบริเวณเดียวกัน เคยมีภรรยา (เพื่อนพูดเล่นจนเราชักงงๆว่า คงจะมีมาแล้วหลายคน และมีลูก 2 คน) ลูกคนโตเกิดปี 34 ก็เท่ากับพี่วั้นของเราเลย บอกว่าเจอลูกตอนช่วงที่ลูกอายุ 1 ขวบก็เลิกกันกับภรรยา เพิ่งได้กลับไปเจอลูกอีกทีเมื่อปีที่แล้ว ลูกอายุ 15 ก็มากอดกันร้องไห้ (ฟังแล้วสะท้อนใจ)
คุยไปคุยมาถามเพื่อนว่า หาเราเจอได้ยังไง ก็พบว่าเป็นเรื่องยาวทีเดียว ตอนแรกคิดว่าเพื่อนเจอเราผ่าน GotoKnow เพื่อนบอกว่าไม่ได้ใช้ internet ใช้โทรศัพท์ติดต่ออย่างเดียว เราฟังเพื่อนเล่าชีวิตเขาไปแล้วสักพัก ก็เลยเล่าถึง GotoKnow อยากให้เพื่อนเอาประสบการณ์ชีวิตมาเล่าสู่คนอื่นฟังบ้าง เพื่อนบอกว่าไม่อยากยุ่งกับใคร ก็บอกไปว่าเราไม่ต้องยุ่งกับใครก็ได้ เพียงแค่เล่าประสบการณ์ต่างๆของเราไปเรื่อยๆ ถามเพื่อนไปว่าทำไมไม่เล่น internet ล่ะ เพื่อนรีบเบรคว่า เดี๋ยวสิเรื่องมันยาว ยังเล่าไม่ถึงฟังไปก่อน ปรากฎว่าพอถึงช่วงนั้น...เพื่อนบอกว่าเมื่อ 7 ปีที่แล้วเกิดอุบัติเหตุกับเขาที่เป็นเหตุให้ลูกตาทั้งสองโดนกระแทกอย่างแรง ลูกตาแตกทั้ง 2 ข้าง ตามองไม่เห็น...ก็เลยใช้คอมพิวเตอร์ไม่ได้
รู้เรื่องถึงตอนนี้แล้ว เราก็อึ้งไปพักหนึ่ง บอกเพื่อนว่า เรานับถือเพื่อนจริงๆ ฟังเสียงเพื่อนแล้วไม่รู้เลยว่าเพื่อนเรามีชีวิตอยู่ในโลกมืด เขาบอกว่ากว่าจะเป็นอย่างนี้ กว่าจะทำใจได้ก็เคยคิดฆ่าตัวตายมาหลายหนอยู่ กว่าจะยอมรับความจริงได้ ตอนนี้ก็อยู่ได้เองที่บ้านริมน้ำเมืองสุพรรณ กับการทำบ่อปลา (มีผู้ช่วย) และคุณแม่คอยส่งข้าวให้ เพื่อนบอกว่าแม่ขอไม่ให้ทำกับข้าวเองเท่านั้น ตอนนี้เพื่อนคิดถึงพวกเราเพื่อนเก่าๆตั้งแต่สมัยเรียนมอ ต้น ก็เลยพยายามตามหา ยังเหลืออีก 2 สาวคือ กบ-จุไรรัตน์ และตุ๊ก (คนนี้เราเองยังนึกไม่ออกเลย) เพื่อนบอกว่าดีใจที่เรายังเหมือนเดิมไม่รังเกียจเขา
ขอเพื่อนเบิร์ดคนนี้ไปแล้วค่ะว่า ให้เล่าเรื่องตัวเองมาเถอะ เราจะเอามาเล่าต่อให้ เพื่อนบอกว่าเพื่อนพิมพ์ดีดได้ จะพิมพ์ให้แต่ขอเวลาตั้งตัวก่อน ต้องรีบย้ำไปว่า เราเอาจริงๆนะ แล้วจะโทรคุยกันอีก จะพยายามไปคุ้ยสมุด Friendship ว่ามีอะไรที่จะทำให้ตามถึงตุ๊กและกบได้ไหมให้ด้วย แต่เมื่อกี๊ไปคุ้ยสมุดที่ว่า ปรากฎว่ามีแต่เพื่อนๆม.ศ.3 ซะมากไม่มีทั้งกบและตุ๊กเลย เฮอ...ต้องหาทางช่วยเพื่อนหาเพื่อนเก่ากันต่อไป
หวังว่าคงจะได้มีเรื่องชีวิตของเพื่อนคนนี้ มาเล่าสู่กันฟังใน GotoKnow บ้างในไม่ช้า ช่างเป็นชีวิตที่พลิกผันสารพัดรสจริงๆ
ตอนเรียนด้วยกันก็คงไม่มีใครรู้นะคะว่าใครจะโตมาทำอะไรกันบ้าง ใช้ชีวิตอย่างไร ตอนนั้นทุกอย่างมันสดใส..ไม่ใช่สิ..มันไม่ได้คิดอะไรเสียมากกว่า เหมือนๆ กับว่าเรากับเพื่อน(ไม่ว่าพื้นฐานจะแตกต่างกันขนาดไหน)อยู่ที่เส้นสตาร์ทเดียวกัน ถนนเส้นเดียวกัน..แต่หารู้ไม่ว่าแต่ละคนที่ออกจากจุดเริ่มต้นเดียวกัน เมื่อเลือกเลี้ยวไปในแต่ละเส้นทางจะมีจุดหมายทางโลกที่ต่างกันมากขนาดนั้น.. แต่ก่อนไม่รู้จริงๆ.. ตอนนี้มาครึ่งค่อนชีวิตถึงเริ่มพอจะรู้แล้วค่ะ
แล้วจะรออ่านนะคะ ^ ^
ชีวิตคนหนึ่งคน อาจจะไปสร้างนิยายได้หลายเรื่อง บางบทอาจเป็นพระเอก บางบทอาจเป็นผู้ร้าย แต่ว่าเพื่อนที่ว่า ตามองไม่เห็น เขาใช้ชีวิตอย่างไร นี่ซิน่าสนใจ แล้วอยู่ตรงไหนของสุพรรณฯเหรอคะ
สวัสดีค่ะ
* ชีวิตเป็นเช่นนี้เอง.....แต่ละคนก็ประสบชะตากรรมต่างๆ การไป
* แต่การยอมรับและอยู่กับชะตากรรมที่ประสบได้อย่างปกติ...นับเป็นเรื่องน่ายินดีและควรค่าแก่การนับถือค่ะ
* ฝากเป็นกำลังใจให้เขาด้วยนะคะ
เค้ายังเก่งและสู้ชีวิตดีนะคะที่บอกว่าพิมพ์ดีดได้ และนี่อาจจะเป็นอีกทางที่จะนำไปสู่อะไรดีๆก็ได้ จริงไหมคะ ใครจะทราบ
ว่าจะโทรไปคุยกับเพื่อนเบิร์ดอีกทีพรุ่งนี้ค่ะ อ.ตุ๋ย เขาบอกไว้ว่าต้องให้น้องชายเอาพิมพ์ดีดมาให้ค่ะ คุณ ใบบุญ หวังว่าเขาจะยอมทำตามอย่างที่เราขอเขานะคะ น่าจะได้เป็นแรงบันดาลใจให้ใครๆได้อีกเยอะทีเดียว
ขอบคุณคุณครูพรรณาค่ะ จะบอกเพื่อนต่อให้นะคะ เขาคงดีใจดูท่าทางเขาเหมือนจะคิดว่าไม่มีใครสนใจเขาหรอกน่ะค่ะ
ดีใจจังคุณครูนงเยาว์อยู่สุพรรณด้วย เห็นเพื่อนเบิร์ดบอกว่าบ้านอยู่ริมแม่น้ำและทำบ่อปลาน่ะค่ะ ไม่ได้ถามทีว่าแถวไหน ไว้คุยด้วยครั้งหน้าจะมารายงานคุณครูนะคะ
ได้คุยกับเพื่อนเบิร์ดแล้ว บอกเล่าให้เพื่อนฟังแล้วค่ะว่ามีหลายท่านมาให้กำลังใจและรออ่าน ฟังเสียงแล้วรู้สึกได้ว่าเพื่อนดีใจค่ะ
ถามมาเพิ่มเติมแล้วค่ะ เพื่อนเบิร์ดบอกว่าตำบลเขานั่นคนตาบอดมีคนเดียวใครๆก็รู้จัก เขาอยู่ตำบลทับตีเหล็ก อ.เมือง จ.สุพรรณค่ะ
เพื่อนบอกว่าจะพิมพ์ดีดให้แน่ๆ แต่ตอนนี้ขอเวลาจัดการกับบ่อปลาที่ล่มไปหลายบ่อ เพราะน้ำท่วม ต้องหาเงินไปซื้อแม่พันธ์ปลามาเพิ่มก่อน เพื่อนบอกว่าต้องใช้เงิน 3-4 พันกำลังคิดๆอยู่ว่าจะหมุนยังไง แต่ยังไม่ขอให้เราช่วยอะไรถ้าไม่จนหนทางจริงๆ เขาฟังที่เราคุยเรื่อง GotoKnow แล้วก็สนใจ คิดแผนไว้ว่าอาจจะหาเงินซื้อคอมพิวเตอร์ถูกๆที่ต่อเน็ตผ่านมือถือพอได้ จะให้ผู้ช่วยหรือเพื่อนที่ช่วยๆอยู่อ่านให้ฟัง
ฟังเพื่อนแล้วก็ดีใจค่ะ ที่เพื่อนช่างเข้มแข็งต่อสู้ชีวิตไม่ย่อท้อเลย คิดไว้ว่าจะพยายามหาทางช่วยให้มากที่สุดที่จะทำได้เลยนะคะ
ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ส่งผ่านไปถึงเพื่อนเบิร์ดนะคะ
อ่านแล้ว สะท้อนใจจริงๆค่ะ เห็นใจมากๆ จะรออ่านนะคะ
** เพื่อนบอกว่าดีใจที่เรายังเหมือนเดิมไม่รังเกียจเขา **
อ่านถึงตรงนี้..อึ้งจังค่ะ
ขอให้ความคิดอันนี้หมดไปเร็ว ๆ ค่ะ ..(ฝากพี่โอ๋ นะคะ)
ชีวิตที่ต่อสู้กับอุปสรรค ขนาดนี้ ต้องเป็นตัวอย่างที่น่ายกย่อง นับถือ แง่แข็งแกร่ง ไม่ยอมแพ้...
ฝากบอกว่าคนจังหวัดไม่ใกล้ไม่ไกลคนนี้ ขอปรบมือและเป็นกำลังใจ พร้อมรอรับฟังเรื่องราวค่ะ
ขอบคุณพี่ศศิฯและคุณหมอเล็กค่ะ ครั้งหลังที่ได้โทรคุย รู้สึกว่าเพื่อนเบิ๊ดอยากได้รับรู้สิ่งที่ทุกท่านฝากถึง ถึงขนาดบอกว่าอยากหาคอมพิวเตอร์เอาไว้ต่อเน็ตแล้วให้เพื่อนที่มาช่วย อ่านให้ฟังแน่ะค่ะ อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆเหมือนกันนะคะ จะลองหาทางช่วยเพื่อนเท่าที่จะทำได้อยู่ค่ะ
โอ้เศร้าใจแทนค่ะพี่ แต่เพื่อนพี่ก็เข้มแข็งมาก เป็นกำลังใจให้ อย่างที่พี่ตุ๋ยพูดน่ะถูกเลย start ที่จุดเดียวกันแต่เลี้ยวกันไปจนแทบจะไม่มีทางมาเจอกันอีก อย่างเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อแอน เรียนปานกลางไม่ได้เด่นอะไร เรียบร้อย เป็นที่รักของเพื่อน อยู่มาวันหนึ่งยังช่วงเพื่อนๆ พึ่งเข้ามหาลัยปีแรก (แต่หนูปีสองแล้ว สอบเทียบไปก่อนคนอื่น) เพื่อนคนนี้ก็มีอันต้องย้ายไปอยู่อเมริกาทั้งครอบครัว ทุกคนอึ้ง รับไม่ทัน แต่ก็ดีใจที่เพื่อนมีโอกาสในชีวิต แอนตัดสินใจไปเรียนมัธยมปลายใหม่เพราะพื้นฐานไม่แน่น ภาษาไม่ได้ ในที่สุดตอนนี้เธอก็เป็นสถาปนิกไปเรียบร้อย ถึงแม้จะช้ากว่าเพื่อนคนอื่นอยู่หลายปี แต่พอโตแล้วก็ไล่กันทัน ชีวิตมันไม่แน่ไม่นอนจริงๆ ค่ะพี่ อะไรก็เกิดขึ้นได้
น้องซูซานคะ ยิ่งได้มีโอกาสย้อนไปดูเรื่องเก่าๆแล้วก็เห็นจริงๆเรื่องความไม่แน่นอนค่ะ มีเรื่องคิดไม่ถึงอีกเยอะแยะเลย เห็นจริงเห็นจังกับสิ่งที่หนูเอามาฝากในอนุทินเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ ขอเอามาฝากชาวบล็อกตรงนี้ด้วยนะคะ ไหนๆหนูก็มาเยี่ยมแล้ว
Yesterday is history,
tomorrow is a mystery,
but today is a gift,
that is why it’s called the present.
- Kung Fu Panda -
สวัสดีค่ะพี่โอ๋ที่คิดถึ้ง...คิดถึง
พี่เบิร์ด(เพื่อนพี่)อยู่ที่สุพรรณ อำเภออะไรหรอคะ ที่สุพรรณมีศูนย์การศึกษาพิเศษนะคะ บางทีอาจจะให้คำแนะนำในการฝึกอบรมคนมองไม่เห็นในการใช้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ทได้ค่ะ
หนิงอยากให้พี่เบิร์ด ได้ใช้อินเตอร์เน็ทหรือคอมพิวเตอร์จังเลยนะคะ เพราะถ้าพี่เขาได้ใช้ เขาจะรู้ว่า...โลกไม่ได้มืดตามการมองเห็นที่ตาอ่ะค่ะ แล้วโลก (ชีวิตในแต่ละวัน)ของพี่เบิร์ดจะได้ไม่มีแค่เสียงและการใช้โทรศัพท์ค่ะ
หนิงเชื่อว่าประสบการณ์ต่างๆของพี่เบิร์ดน่าสนใจนะคะพี่โอ๋ ทำไงดี อยากช่วยประสานให้พี่เบิร์ดใช้คอมพิวเตอร์ได้จังเลย เพราะพี่เบิร์ดสามารถพิมพ์ดีดได้ แบบนี้หนิงเชื่อว่าพี่เบิร์ดจะใช้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ทได้ไม่ยากค่ะ
อ่านแล้วดีใจที่เพื่อนคุณโอ๋ปรับตัวได้และมีกำลังใจต่อสู้ต่อไป ขอเป็นกำลังใจให้เค๊าด้วยค่ะ หากเค๊าสามารถเล่าประสบการณ์ชีวิตได้ ก็น่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆได้อีกเยอะเลยนะคะ
จะรออ่านค่ะ..