ยอมรับว่า...โกรธมาก แต่ไม่ได้โต้ตอบ เจ้ามารร้ายตัวนั้นหรอก เพียงแต่ รำพึงกับตัวเองว่า.....ฉันไม่รับ พิษของมันที่พ่นออกมา
เป็นตอนหนึ่งของการผจญมารร้ายในจิตใจ ที่ข่มเหงตลอดเวลา ดังนั้น ต้องหาทางเมินหนีเจ้ามารร้ายตัวนี้ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
หลายๆท่านอาจจะเคยได้พบมารร้ายตัวนั้นบ้าง
ไม่ใช่ไม่มีทางสู้ แต่เป็นเพราะไม่อยากต่อสู้ .....ใช่หรือไม่ หายใจเข้าปอดลึกๆ นึกๆว่า.....ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปปะทะกับเจ้าตัวมารร้ายตัวนี้
เรื่องนี้มีประเด็นอยู่ว่า...คนเดินดินกินข้าวแกง ที่หลงตัวเอง ระเริงกับคำสรรเสริญเยินยอ กับตำแหน่ง ที่กินแทนข้าวไม่ได้....
ความเพียรเป็นคุณสมบัติของนักสู้ ความรู้เป็นคุณสมบัติของนักปราชญ์
มายิ้มๆๆๆ เขาว่ากันว่า โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า อิอิๆๆ
น้องชายจ๋า ... ขจิต ฝอยทอง
เกือบโง่ และเกือบบ้า ไปแล้ว ซิคะ
พึงชนะความโกรธ ด้วยกล้วยสองหวี (กินเข้าไป กินเข้าไป...อร่อย)
พึงชนะความไม่ดี ด้วยหมี่โคราช (ทั้งอร่อยและคนรู้ใจทำให้
...
อิอิ
...
ต่อไม่ได้แล้ว
ไปดีกว่า
แวะมาบอก
ว่า"คิดถึง"
สวัสดีค่ะ น้องอึ่ง .... น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ
คิดถึง เหมือนกันค่ะ
สวัสดีค่ะ น้องรัก....danthai
คิดถึง ทุกคนเลยค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ