เวลากับการเดินทาง

สำหรับชีวิตครูดอยที่เป็นคนต่างจังหวัดแล้ว  เวลาพักผ่อน ส่วนมากหมดไปกับการเดินทาง หลายต่อหลายชั่วโมงในการเดินทาง ผ่านหมอกและความมืด ในยามค่ำคืนที่ครูส่วนใหญ่ใช้เดินทาง  จะถึงที่พักก่อนขึ้นโรงเรียน  ราวๆ ตี 2 และเดินทางต่อในตอนเช้ามืด เมื่อถึงวันที่ต้องขึ้นโรงเรียนเป็นความเหนื่อยยากลำบากใจ  กว่าจะตั้งต้นขึ้นโรงเรียน โดยเฉพาะช่วงฝนโปรยปราย ถนนลื่นเป็นที่ ดินที่ถูกละออง หมอกและสายฝน  เลื่อมเป็นมัน ทำให้คิดถึง ดอยเจ็ดล้านที่ใช้งบประมาณหลวงในการสร้าง  เนื่องด้วยต้องระเบิดหินที่ขวางทาง ดินที่ทรุดตัว และหนทางที่ลาดชัน เพื่อนำความเจริญสู่เส้นทาง  ตามคำบอกเล่าของคนในพื้นที่  เส้นทางแม่ลาน้อย-ปางอุ๋ง 

หนทางข้างหน้ามีเด็กๆรออยู่  อาหารกลางวันกำลังถูกลำเรียงขึ้นโดยพวกครูช่วยกันขนใส่รถชาวบ้านม้งคันหนึ่ง  และวันนี้เด็กๆจะได้ดื่มนม ความลำบากเกิดขึ้นมากมาย บางครั้งรถขึ้นไม่ได้ ต้องขึ้นไปกระโดดบนรถ เพื่อให้น้ำหนักลงที่รถ และเหยียบคันเร่งส่งไปพร้อมๆกัน  ด้วยรถชาวบ้านบางคันดอกยางรถก็ไม่มีแล้ว ครูในโรงเรียนนี้ทุกคนสามารถอาศัยรถชาวบ้านขึ้นโรงเรียนคันไหนก็ได้ไม่ต้องเก็บค่าเดินทาง  แต่หากเป็นกะเหรี่ยงจะเก็บค่ารถ ตามแต่ระยะทางและอารมณ์คนขับ   ด้วยระยะทางจากอำเภอแม่ลาน้อยถึงโรงเรียน เกือบ 50 กิโล

แต่บรรยกาศสวยมากๆค่ะ  มองเห็นดอยเป็นลูกๆซ้อนๆ  เลื่อมล้ำกัน .... หมอกบางๆจางๆลอยกระทบผิวหน้า เย็นเป็นะระลอก  และเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลอดกลุ่มเฆมหมอกมา.... ความเย็นเริ่มจางหาย .....ความอบอุ่นกระตุ้นให้  เริ่มทำงาน .....

เมื่อขึ้นมาถึงแล้ว เด็กน้อยกับรอยยิ้ม ท่าทางไหว้แบบย่องเข่า น่ารัก ใสๆ  พร้อมกับคำว่า สะวะดีคะ คูเอของเด็กอนุบาล   มีเด็กม้งชั้นโตๆรีบวิ่งมายืนรอช่วยกันขนอาหารกลางวันที่ต้องสำรองเผื่อไว้บ้างก็เป็นเดือน และนมกล่องจำนวนมากที่พอที่จะดื่มประมาณ  2 เดือนได้

 เมื่อช่วยขนคุณครู เด็กๆก็จะให้ดื่มนมคนละหนึ่งกล่องเป็นรางวัล เห็นภาพแบบนี้แล้ว ครูก็หายเหนื่อยค่ะ  การเดินทางที่ต้องอาศัยรถชาวบ้าน จะเป็นแบบนี้ลุ้นระทึกทุกครั้งที่ขึ้นมา   ระยะหลังครูเอ อาศัยซ้อนท้ายรถครูชายรุ่นน้องในโรงเรียนขึ้นมา เฮ้อ...ขึ้นแล้วก็ไม่อยากลง ลงแล้วก็ไม่อยากขึ้นค่ะ 

ด้วยความระลึกถึง ครูดอยทุกคนที่กำลังปฏิบัติหน้าที่