เพราะมีเมียและลูก ทำให้ชีวิตความผูกพันธ์ของครอบครัวเปลี่ยนไป ..... แต่ด้วยสัมมาทิฐิหรือทิฐิมานะ จึงต้องส้ทั้งที่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร...ตอนนั้นคิดเพียงว่าทำวันนี้ให้ดีที่สุด ไม่โกงเขากิน ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน....จดจำคำดูถูกเหยียดหยามของคนอื่นไว้เพื่อเอาชนะใจตนเอง,,,และเชื่อว่าวันหนึ่งเราต้องได้ดี
แต่เช้าตีสาม ต้องถีบรถจักรยานไปเก็บเห็ดฟางที่ลงไว้ ไกลจากบ้านไป ๔ กิโลเมตร รีบนำมาส่งรถนอนภาชี ตอนตีสี่ให้ทัน ...เมียรักคู่ชีวิตคว้าหาบคู่ชีพตื่นตามไปรอที่ตลาดสดตอนตีสี่เพื่อซื้อผักและของขายใส่หาบไปขายหาบเร่ที่สามเสน...พอส่งเมียขึ้นรถนอนภาชีตีห้าตรง ก็ต้องรีบกลับมาดูลูกสาวที่ยังเล็กนอนอย่บ้านคนเดียว....ตื่นมาร้องหาพ่อ-แม่บ้าง..ไม่ติ่นบ้าง(ก็โชคดี) พอสว่างหุงข้าวใส่ถุลพลาสติดไปกินที่ทำงาน(โรงเรียนที่สอน(รร.บ้านดอนข่อย) ใส่ปินโตให้ลูกไปกินโรงเรียน....เมียรักกลับจากกรุงเทพฯ บ่ายสามโมงเย็น ต้องรอรับลูกกลับจากโรงเรียนพร้อมทั้ง ต้มถั่ว ต้มเผือก ต้มมัน...ต้มผักไว้รอเป็นกับข้าว ตัวผมเองกลับจากโรงเรียนก็ตรงดิ่วสู่นา รดน้ำเห็ด เก็บผักบุ้ง ผักกระถิน ...ข้าวเย็นกินพร้อมกันตอนคำกินไป กำผักขายเป็นกำ ๆไป ....วันหยุดราชการและเสาร์-อาทิตย์ผมก็คว้าหาบไปด้วยอีกคู่หนึ่ง เดินขายตามกันไปตั้งแต่หน้าสถานีรถไฟสามเสน ...ตราดราชวัตร ถนนสายสุโขทัย..เดินข้ามไปแฟร๊ตตำรวจ...บ้านพักคหบดีหลังวชิราวุธวิทยาลัย เดินเลยไปสี่ย่าย เลาะซอยเล็กซอยน้อยกลับถึงสถานีรถไฟสามเสนพอดีบ่ายสอง ขายไม่หมดก็รอรถ ห้าโมงเย็น
นั่นคือวันที่สร้างตัวช่วงปี ๒๕๒๔ เป็นต้นมา ... จากวันนั้นถึงวันนี้ ๒๖ ปี ชีวิตเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ... เพราะความเพียร และเชื่อแล้วว่า ความดีคือ การปฏิบัติตนอย่างพอเพียง ไม่ท้อถอยในความยากลำบาก ... ถือศีล๕ให้มั่น...กตัญญูต่อบุพการี...ทำหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์ ....สวดมนต์ทำสมาธิ เหล่านี้เชื่อว่าคือ บุญวาสนาจะนำพาความเจริญมาส่ตน.....บุญมีจริง
ทำดี...ย่อมได้ดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ........
ขอบคุฯครับคุณสายธาร ที่ให่กำลังใจ