ผมเป็นคนรูปร่างท้วม..(จะบอกว่าอ้วนก็ยังพูดได้ไม่เต็มปาก)...ก็สูงราว ๑๗๕ เซ็นติเมตร..เอวราว ๆ ๓๖ นิ้ว..รองเท้าเบอร์ ๘
เพื่อนรุ่นพี่ขอผมเป็นหัวหน้าเภสัชกรอยู่สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดพิษณุโลก ตัวเล็กสูงราว ๑๕๐ เซ็นติเมตร เอวน่าจะประมาณ ๒๙-๓๓ นิ้ว
วันหนึ่งเราไปประชุม PMQA ที่ต่างอำเภอ..วันนั้นผมนำผ้าขาวม้าที่เหลือจากการรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่เมื่อวันสงกรานต์ขาดพุงไปด้วย...พี่เขาบอกผมว่า..พุงผมใหญ่ผ้าขาวม้าที่ขาดจึงไม่สวย...ผมก็เถียงว่า...พุงผมไม่ใหญ่แต่ผ้าขาวม้าสั้น...ผมเลยให้ผ้าขาวม้าผมไปให้พี่เขาคาดเอว...พี่เขาหัวเราะ..และพูดว่า..เออ..ผ้าขาวม้ามันยาวว่ะ...ผมเถียงพี่เขาว่า...พุงพี่เล็กผ้าขาวม้าเลยยาว...
เราถกเถียงกันอยู่พักหนึ่งก็ได้ข้อสรุปว่า...
๑. คนทั่วไปมักไม่ได้มองตนเองก่อน...ว่ามีสภาพหรือรูปร่างอย่างไร เหมาะสมกับสิ่งที่ต่าง ๆ หรือไม่ มักโทษสิ่งแวดล้อมโดยไม่ได้มองตนเอง
๒. อันที่จริงผ้าขาวม้าเจ้าปัญหานั้น มันก็มีขนาดเท่าเดิมนั้นแหละ..แต่เราสองคนนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการวัดพุงของแต่ละคน..ซึ่งมีขนาดไม่เท่ากัน..มันก็เหมาะสมบ้าง..ไม่เหมาะสมบ้าง
เช่นกัน...ในวันนี้ที่เรามาประชุมเรื่อง PMQA ก็เปรียบเหมือนผ้าขาวม้าที่ผมนำมา..มันมีมาตรฐานของมันอยู่...หากต้องการใส่ผ้าขาวม้าให้เหมาะสม(หากไม่เย็บผ้าขาวม้าเพิ่ม) ก็มีวิธีเดียวคือลดขนาดตัว...แต่คราวนี้จะลดขนาดขององค์กรให้เหมาะสม..ก็ต้องกลับไปทบทวนภารกิจขององค์กรว่าเป็นอย่างไร...ภารกิจใดใช่ภาระกิจหลักก็รับเป็นเจ้าภาพไป...ภาระกิจไหนไม่ใช่ภารกิจหลักก็ฬฆ็องค์กรที่มีหน้าที่หลักฯฯดำเนินการไป...เท่านี้เราก็สามารถบรรลุ PMQA ได้อย่างง่าย ๆ ..
นายคนธ์
โห เห็นภาพเลยครับ แหล่ม จริงๆครับ
ถ้า PMQA สำเร็จง่ายๆอย่างที่คุณณฤทธิ์ว่า
ผมยอมทุ่มหมดตัว แจกผ้าขาวม้า คนละผืน อิ อิ