...ขอบใจนะ...ตอกเพื่อนรัก....ที่ช่วยฉันซับน้ำตา...ต่อไปฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อใครอีกแล้ว...สัญญาเลย...

 

เรื่องของเพื่อนรัก...สาวแมลงเม่ากับหนุ่มข้าวตอก

 

คำเตือน: บันทึกนี้เป็นเรื่องที่มีสาระน้อย... หากท่านมีเวลาจำกัดไม่ควรอ่าน...

 

สาวแมลงเม่ากับหนุ่มข้าวตอก เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาที่เดินไปโรงเรียนด้วยกันทุกวัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน ชั้นเดียวกัน ลอกการบ้านกันบ้างเป็นบางวัน (เมื่อใครคนหนึ่งทำการบ้านไม่ทัน) กอดคอกันเฮฮา แบ่งปันขนมกัน ทะเลาะกันบ้างบางเวลา สรุปโดยรวมว่าเป็นเพื่อนสนิทต่างเพศกันตั้งแต่เล็กจนโต...ใคร ๆ ก็คิดว่าเจ้าคู่นี้เป็น...แฟนกัน ก็หนุ่มข้าวตอกนั้นแม้จะมีแฟนกี่คนกี่คน...ก็ยังต้องมาหาสาวแมลงเม่าทุกวันอาทิตย์หรือทุกครั้งที่อีกฝ่ายโทรให้มาหาหรือมารับ ต้องรับฟังสาวแมลงเม่าบ่นทุกข์ โวยวายในทุกเรื่อง แม้เรื่องการถูกหักอกจนหนุ่มหน้าตาดีที่บริษัท...

 

แมลงเม่า   ตอก...แกว่างไหม ฉันอยากคุย...เสียงอ่อนระโหยโรยแรง...

ข้าวตอก    ว่าไงเม่า...ฉันก็กำลังกินข้าวอ่ะ...แกนี่ชอบโทรมาตอนฉัน

                กินข้าวนะ เป็นไงเนี่ย...เสียงบ่นนิดหน่อย

แมลงเม่า   ........เงียบ......

ข้าวตอก    เม่า...ไอ้แมงเม่า...เป็นอะไรฟ่ะ....ยัยเม่าเอ้ย...

แมลงเม่า   ...........เงียบ.......

ข้าวตอก    เออ ๆ ก็ได้ ๆ อยากคุยอะไร ฉันกินข้าวเสร็จแล้ว...เล่าเลย...

แมลงเม่า   ตอก...แกเคยรู้สึกว่าตัวเอง...ถูกหลอกไหม...

ข้าวตอก    เคยสิ...ก็แกแหละหลอกใช้ฉันประจำ...โอ๋ ๆ ล้อเล่นน่า...เล่า

                ต่อ..เร็ว ๆ ฉันนัดน้องนิ้งว่าจะโทรไปตอนสามทุ่ม...

แมลงเม่า   ....เงียบไปหนึ่งอึดใจ...งั้นฉันวางสายดีกว่า..แกจะได้คุยกับ

                แฟนแก  นี่เกือบสามทุ่มแล้วน่ะ...

ข้าวตอก    ไอ้เม่า...นี่แกหัวล้านตั้งแต่เมื่อไหร่วะ...เล่าน่า แฟนหาเมื่อไหร่

                ก็ได้ แต่เพื่อนอย่างแกต้องสงวนพันธุ์ไว้ เพราะไม่มีอีกแล้วในโลก

                ...ฮ่า ๆ ๆ ๆ ...จะเล่าไม๊...

แมลงเม่า   เล่าก็ได้...จำได้ไหมที่ฉันบอกว่า..ฉันแอบปิ๊ง...หนุ่มแผนกบัญชี

                ที่มาใหม่น่ะ...

ข้าวตอก    จำได้สิ...ก็แกพูดถึงวันละ 3 เวลาหลังอาหารและก่อนนอน ยิ่ง

กว่ากินยาปฏิชีวนะอีก...ฉันงี้หูชาแล้วชาอีก...

แมลงเม่า   ฉัน...เพิ่งรู้ว่า...เขามีแฟนแล้วล่ะแก...เสียงอุบอิบเบาลง...

ข้าวตอก    อ้าว...ไหนแกว่าเขา...ทำทีท่าจีบแกไงล่ะ...

แมลงเม่า   ฮือ ๆ ๆ ... คราวนี้เป็นเสียงคล้ายเสียงแทรกของคลื่นวิทยุ...

ข้าวตอก    เม่า..ไอ้เม่า..เสียงละล่ำละลัก ด้วยความตกใจ ก็ยัยแมลงเม่า

               น่ะ เคยร้องไห้กับเขาเสียเมื่อไหร่ หน้าระรื่นมีความสุขทุกวัน              

               ราวกับไม่เคยพานพบเรื่องทุกข์ร้อนใด ๆ ในโลกนี้

แมลงเม่า  ...........

ข้าวตอก    เออ...เม่า...ฟังนะ แกอยากร้องไห้ก็ร้องไปเหอะ..ถ้าทำให้รู้สึก

                ดีขึ้นน่ะ...ฉันเคยได้ยินจิตแพทย์เขาว่านะ การร้องไห้น่ะ มัน

                ช่วยลดความกดดันในใจนะ...จะได้สบายใจขึ้นไงล่ะ

แมลงเม่า   ตอก..ฉันจะลาออกจากงานนี้แล้ว...อายจังเลย... ไม่อยากอยู่ดู

                หน้าใครแล้ว

ข้าวตอก    ...อืม...ทำไมต้องลาออกวะเม่า...เรื่องแค่นี้...เอง...

แมลงเม่า   แค่นี้เอง...คราวนี้เสียงแหลมปรี๊ด...ฉันถูกหลอกนะ ถูกใช้เป็น

                เครื่องมือโว้..เขาแกล้งมาจีบฉันเพื่อให้แฟนเขาโกรธ หึง... ฮือ ๆ

                ...ใช้ฉันเป็นเครื่องมือเนี่ยนะ ไม่เคยคิดถึงจิตใจฉันบ้างเลย

                ...ฉันก็คนนะ...มีชีวิตจิตใจนะแก...ตอก...ช่วยฉันที...ฉันเจ็บ

                ที่หัวใจจัง...ฮือ ๆ ๆ ๆ ....

ข้าวตอก    ....เออ..เม่า...ใจเย็น ๆ นะเม่า... เพื่อนรักท่าจะอาการหนักเสีย

แล้วคราวนี้

แมลงเม่า   เห็นฉันเป็นตัวสำรอง...ฉันนี่แย่จังนะตอก อ่อนไหว อ่อนแอจัง 

                เขาแกล้งทำพูดดี ยิ้มให้ ใส่ใจหน่อย ฉันก็หลงคิดเป็นตุเป็นตะเอง

                ...คิดว่าเขาสนใจฉัน...เสียงยังเครือ...ด้วยอาการฟูมฟายน้ำตา

ข้าวตอก    เอาน่า..เม่า สาวสวยอย่างแก...มีคนหมายปองเยอะแยะ จะไป

                สนใจทำไมว้า...พนักงานบัญชีกระจอก ๆ พรรค์นั้น...อย่าง

                น้อยก็ยังมีฉันล่ะ ที่ใส่ใจแก...

แมลงเม่า   ...ขอบใจแกล่ะ..ตอก...ถึงแกจะขี้เหร่ตัวดำ ปากก็ไม่ค่อยดี แต่

                แกก็ดีกับฉันตลอดมาเลย....เสียงยังเศร้า...

ข้าวตอก    หักจิตหักใจเสีย..เม่า...อย่ายึดถืออะไรมากนัก จำได้ป่าว...ที่

ฉันเคยเล่าว่าฉันอ่านหนังสือ เรื่อง ชวนม่วนชื่น ธรรมะบันเทิงหลาย

เรื่องเล่า ของพระอาจารย์พรหม น่ะ

แมลงเม่า   เออ...พอจำได้...แต่ยังไม่ได้อ่าน...นี่....

ข้าวตอก    ยัยเม่าเอ้ย...แกก็งี้...มีของดีแต่ไม่ใส่ใจ...ฉันล่ะเบื่อแก...

แมลงเม่า   ว่าไงเหรอ...แกเล่าหน่อย...ตอก...ฉันจะได้ไปหามาอ่าน..เอ้อ

                ว่าแต่ยืมแกอ่านดีกว่า...

ข้าวตอก    เห้อ...ก็ตอน ดื่มชาเมื่อไม่มีทางออกไง...พระอาจารย์พรหม

                เล่าถึงกองทัพทหารอังกฤษที่ตกอยู่ในวงล้อมข้าศึก แต่ผู้

                บัญชาการสั่งให้ทหารนั่งลงและชงชาดื่ม ทหารทุกคนก็สงสัย

ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนั้นให้มานั่งละเลียดชา...

แมลงเม่า   เหรอ...เออแล้วไงล่ะ ฉันชอบนิทานนะ..ตอก...แกเล่าเก่งจัง เล่าต่อ ๆ ๆ

ข้าวตอก    ...ท่านสรุปว่า...เมื่อใดที่ไม่มีอะไรให้ทำ เมื่อนั้นก็ไม่ต้อง

ทำอะไร...เข้าใจไหมเม่า...ได้ข้อคิดบ้างไม๊นี่

แมลงเม่า   ....คงจริงล่ะ...ตอก...ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรนี่...ก็ต้องทนอยู่ไปกับ

                ความอายขายหน้านี่แหละ...

ข้าวตอก    อายทำไม...เม่า แกไม่ผิดสักหน่อย...ไอ้คนหลอกใช้แกน่ะสิ

ต้องอาย...ฉันไปจัดการให้ไหมเม่า...พาพวกไปสัก 3-4 คน

เอาให้มัน...น่วมไปเลย เสียงหนักแน่นโกรธแค้นแทนเพื่อน

แมลงเม่า   เฮ้ย...ตอก...ไม่ได้...อย่าทำงั้น

ข้าวตอก    ทำไมล่ะก็เขาทำให้แกเสียหน้านี่...เอาน่า..เพื่อเพื่อนฉันทำให้ได้...

แมลงเม่า   ไม่ด้าย ๆ ๆ ...

ข้าวตอก    ไม่ต้องเกรงใจฉันเม่า...เพื่อแก....ฉันทำได้...

แมลงเม่า   ตอก...อย่าเลย ฉันผิดเองน่ะ...ก็ถ้าฉันไม่หลงคิดไปเอง.. เขาก็หลอก

ฉันไม่ได้จริงมะล่ะ...ก็ฉ้นมันโง่เองนี่..รู้เขาหลอก แต่เต็มใจให้หลอก

เอง...

ข้าวตอก    เอ่อ...ยัยเม่าเอ้ย...แกนี่เป็น แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ จริง ๆ ...ฉันล่ะ

                ปลงเลย....

แมลงเม่า   ก็ฉันเป็น แมลงเม่า นี่...ก็ต้องบินเข้ากองไฟสิยะ...เสียงเริ่มเขียว

                ... ดีกว่าแกล่ะ ข้าวตอกน่ะพอเจอไฟก็แตกต้ว...พองเชียว...อิ

อิ อิ

ข้าวตอก   ข้าวตอก อย่างฉันน่ะ...มีประโยชน์นะ ...นี่แกชวนฉันคุยจนเลย

                สามทุ่ม...ป่านนี้น้องนิ้งงอนฉันแล้ว...แกนี่...

แมลงเม่า   ขอโทษ ๆ ๆ ถ้าแฟนแกทิ้ง...ฉันรับผิดชอบเอง...เสียงสดใสของอีก

ฝ่ายทำให้นายข้าวตอกเริ่มยิ้มออก ท่าทางอาการทางใจของสาวแมลงเม่า

จะดีขึ้นแล้ว

ข้าวตอก    รับผิดชอบยังไงหือ...เม่า...

แมลงเม่า   ฉันก้อ...รับผิดชอบโดยการยอมเป็นแฟนแกน่ะสิ...

ข้าวตอก    ยัยเม่า...เอ้ย...แม้ชาตินี้แม้สิ้นหญิงที่พึงเชย อย่ามีคู่เสียเลยจะ

                ดีกว่า...เอิ๊ก ๆ ๆ นอกจากแกจะหน้าตาพอดูได้แล้ว ยังหลง

                ตัวเองชะมัดเลย...แค่นี้นะเม่า...แล้วค่อยคุยกันใหม่...

 

        ความเป็นเพื่อนนั้น...มีคุณค่ามหาศาลมากกว่าความรักของหนุ่มสาว เพราะให้และเติมเต็มต่อกันด้วยใจที่บริสุทธิ์ หวังให้อีกฝ่ายสบายใจและพ้นวิกฤตทางอารมณ์ ไม่เหมือนความรักของหนุ่มสาว ที่รักเพราะต้องการให้อีกฝ่ายรักตอบ ดีตอบ .. เมื่อเลิกแล้วต่อกัน...จึงเคียดแค้นแสนสาหัส  กินไม่ได้ นอนไม่หลับ...คนโชคดีก็มีธรรมะเป็นเครื่องปลอบประโลมใจ ส่วนคนโชคไม่ดี...ก็ย่ำแย่ วนเวียนหาทางออก...ไม่เจอสักที

 

        ...ในที่สุดหนุ่มข้าวตอกก็รีบวางสายและโทรไปหาน้องนิ้งตามนัด (ผิดนัดไปเกือบชั่วโมง) ในขณะที่สาวแมลงเม่าก็นั่งอมยิ้ม สบายใจ...บ่นพึมพำเบาๆ ว่า....

  ...ขอบใจนะ...ตอกเพื่อนรัก....ที่ช่วยฉันซับน้ำตา...ต่อไปฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อใครอีกแล้ว...สัญญาเลย...

 

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA