ระฆังยกสุดท้ายของโอกาส

          เช้าวันนี้ (3 มิ.ย.) เดินเข้ามาในห้องทำงาน กราบพระเรียบร้อย พลิกดูแฟ้มหนังสือเข้าเห็นเรื่องที่สถาบันการศึกษาและพัฒนาต่อเนื่องสิรินธร เชิญผมไปร่วมเขียนคู่มือการฝึกอบรม ซึ่งเขาระบุว่า ผมรับผิดชอบเขียนเรื่อง การสร้างเครือข่ายและการทำงานเป็นทีม โดยรับผิดชอบร่วมกับ ผอ.ศบอ.ปากช่อง

         ผมเชื่อว่าหลายท่านคงจะไม่รู้จักสถาบันอันทรงเกียรติแห่งนี้ จึงขออนุญาตแนะนำให้รู้จักพอสังเขป นะครับ สถาบันนี้สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย มีฐานะเป็นสถานศึกษา ตั้งอยู่ที่อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ทำหน้าที่เป็นสถาบันในการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ทุกระดับและวิจัยเพื่อการพัฒนา เห็นแค่ชื่อก็รู้ว่าไม่ธรรมดาแล้วละครับ

         การได้รับเชิญให้ไปทำงานตั้งแต่วันที่ 4 มิ.ย. ถึงวันที่ 6 มิ.ย. นับว่าเป็นเกียรตือย่างสูงของผม ข่าวว่าได้เรียนเชิญมือดี ๆ ของ กศน.ไปทำงานครั้งนี้ 20 กว่าชีวิต สำหรับผมค่อนข้างผูกพันกับสถาบันสิรินธร (ชื่อย่อ)มาก นอกเหนือจากการที่มีน้องหลายคนที่คุ้นเคยและเป็นกันเองแล้ว ท่านผู้อำนวยการค่อนข้างสนิทสนมกับผมมาก แต่ทั้งหลายทั้งปวงผมค่อนข้างเชื่อว่า  ชีวิตผมมีวันนี้ได้เพราะสถาบันสิรินธร  ซึ่งเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 8 ปีที่แล้ว

         ช่วงนั้นผมเป็นรองผู้อำนวยการอยู่ที่สิงห์บุรี ผมได้รับเกียรติจากสถาบันสิรินธรให้ไปช่วยร่างหลักสูตร ครูต้นแบบ และเมื่อหลักสูตรเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมยังต้องร่วมเป็นวิทยากรให้การอบรมครูต้นแบบอีก 4 รุ่น ตอนนั้นสถาบัน มีผู้อำนวยการที่ชื่อว่า ดิศกุล  เกษมสวัสดิ์ ในรุ่นปลายของการอบรมก็มีการประกาศรับสมัครสอบผู้อำนวยการศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดขึ้น เพื่อนฝูงหลายคนเชียร์ให้ลงสนามสู้ แต่ผมปฎิเสธ เพราะไม่มีใครรู้ข้อจำกัดของตัวเองได้ดีเท่าตัวผมเอง ผมสอบผ่านข้อเขียนมาแล้ว 2 ครั้ง แต่ตกสัมภาษณ์ทุกครั้ง  มันเหมือนกับว่า กศน. ไม่ต้องการคนอย่างผมเป็น ผู้อำนวยการ แล้วผมจะโดดลงสนามสอบอีกทำไมให้อับอายคนอื่นเขา  ความเรื่องนี้รู้ไปถึงหูท่านรองศักรินทร์ ซึ่งท่านมาควบคุมการจัดการอบรมพอดี ท่านเรียกผมไปคุย ให้กำลังใจปลุกเร้าให้สู้ ผมจำได้ว่า หลายคนกำหนดดวงชตาแต่ไม่สู้หนึ่งฟ้าลิขิต  สุดท้ายผมลงสู่สนามและได้มีโอกาสเขียน Blog ให้พวกเราได้อ่านทุกวันนี้

         ทีนี้คุณเชื่อหรือยังว่า ผมเกิดจากสถาบันสิรินธร