วางจิตอย่างไรในวันที่ปากท้องของคนไทยถูกแขวนอยู่บน "ตลกเพื่อชาติ"ไปวันวัน

การนั่งหน้าจอทีวีเมื่อวานนี้ หลายคนคงอยู่ในสภาวะเดียวกัน คือเกิดอาการที่ไม่ได้ก่อให้เกิดกุศลในจิตได้เลย และหวั่นใจว่าจะเกิดเหตุการณ์รุนแรงเหมือนพฤษภาวิปโยค

แต่ฉันได้เรียนรู้อะไรจากเมื่อวานบ้าง

1. เรียนรู้ว่าจิตเราจะตั้งอยู่อย่างไร  ในสภาพการณ์ที่ขัดแย้ง และควรแสดงท่าทีอย่างไรออกไป :     เรื่องนี้ครูบาอาจารย์สอนว่า ให้ตั้งจิตอยู่บนสัมมาทิฏฐิ และเลือกทำในสิ่งที่สมประโยชน์ที่สุด ทั้งประโยชน์ต่อตนและประโยชน์คนอื่น เมื่อทำครบแบบนี้แล้ว เราจะทั้งอ่อนโยน กล้าหาญ ศรัทธาตนเองได้ รวมทั้งเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าต่อโลก

2.เราต้องเรียนรู้เรื่องความเป็นกลางกันให้มากกว่านี้ ไม่ใช่ใช้คำนี้เป็นเพียง "วิวาทะ" ให้มีตัวรอดในสังคมไปวันวัน  เพื่อให้ตัวเองเป็นพระเอกในสายตาของสังคม

3. บ้านเมืองไม่ใช่ “เวทีโจ๊ก” เพราะไม่ได้ทำให้ประชาชน “อิ่มท้อง”  การที่เสียงประชาชนข้างมากเลือกพวกท่านเข้ามานั้น ด้วยหวังว่าพวกท่านจะทำให้เขามีหวังในชะตาชีวิตมากขึ้น ไม่ได้หวังเลือกพวกท่านมาเล่น “จำอวด” ให้ดู เพราะชีวิตเป็นของจริง ปากท้องที่อดอยากยากแค้นทุกวันนี้เป็นเรื่องจริง

4. ส่วนดิฉัน คนที่ไม่เคยเชื่อมั่นในระบบตัวแทน และไม่ได้เลือกพวกท่านเข้ามาทำหน้าที่นั้น มีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยากแลกเปลี่ยนกับท่านผู้นำทั้งสอง ที่ออกทีวีเมื่อวาน(เช้าคนนึง ค่ำคนนึง) ว่า  “ท่านคะ ตามที่เคยเรียนมานั้น แน่นอนค่ะว่าการเขียนบทละคร หรือบทหนังนั้น เขาสามารถแยกกันเขียนได้ แต่ท่านคะ ถ้าlink ไม่ดีนะคะ ก็ทำให้ไม่ว่าplot จะดียังไง หนังดีดีก็กลายเป็นโจ๊กได้เหมือนกันค่ะ”

หวังว่าในวันนี้  คงไม่มีใครในพวกท่านออกมาใช้สื่อฟรีทีวีบางช่องมาประกาศว่า “โจ๊กครั้งนี้ เพื่อชาตินะคะท่าน”  ไอ้ปื้ดก็ยังหาไม่เจอะ  คาร์บ๊องก็ยังไม่ตัดสินโทษ  แล้วยังจะเจอโจ๊กเพื่อชาติอีก   สงสารคนทีเขาเลือกท่านเข้ามาเถอะค่ะ  ทำเพื่อเขาบ้าง  เพราะเขาคงไม่ได้หวังว่าจะเลือกพวกท่านจะมาเล่นละครให้ดูไปวันวัน  เพราะละครตบจูบ มันส์กว่าดูพวกท่านตั้งเยอะ หรือถ้าจะเอาดีทางนี้ ก็กรุณาไปเรียนเขียนบทกันใหม่นะคะ  ของอย่างนี้ต้องงมีครูค่ะ