ครั้งแรกที่เขียนบันทึก ผมนั่งคิดนอนคิดตรึกตรองว่า  จะเขียนดี รึว่าจะไม่เขียนดี  ด้วยความกลัวโน่น นั่นนี่ ฯลฯ. เปรียบเหมือนคนขับรถเป็นใหม่ๆ  ที่ต้องห้อยป้ายติดท้ายรถว่า  มือใหม่หัดขับ (the hand new to drill drive ) หรือเปล่า?   แหะๆ......ก็คิดเอาเองว่า เรามันแค่  กวี สรถ.(สุราเถื่อน ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ประกอบการนี้ มักจะเรียกว่า สุราท้องถิ่น)จะเอาอะไรไปแลกกับ กวีไวน......เรื่องของเรื่องก็คือ..ด้วยหางอึ่งที่มีอยู่เนี่ย..เค้าจะต้อนรับเราหรือเปล่า.. นั่นแหละที่กลัวล่ัะครับ.......

 

" ไม่กล้าเอ่ย  ความในใจ  ให้ใครเห็น

   กลัวจะเป็น  แกะดำ  หลงพลัดฝูง

   พูดออกไป  เขียนออกไป  ใจละลุง        (เป็นทุกข์,อเนจอนาถ)

   แต่มาดมุ่ง  จิตหมายมั่น  ฉันจะมา...

จะลองเขียน  บันทึก  หนึ่งแนวคิด

ถ้าหากผิด  กวีน้อย  ด้อยศึกษา

ขอลาลับ ไม่หาญสู้  เหล่าครูบา

ยอมถูกตรา  กวีมั่ว  ไร้หัวนอน........

     ที่ได้คิด  ตรงข้ามกับ  ที่ได้พบ

     ที่ได้คบ  ตรงข้ามกับ  ที่สังหรณ์

     ที่ได้เจอ  ตรงข้ามกับ  ที่อาวรณ์         (คิดกังวล)

     ที่ได้พร  ตรงข้ามกับ  ที่ได้กลัว......"

   ที่พลาดอย่างไม่น่าให้อภัยที่สุดคือ พิมพ์เกือบชั่วโมง แต่ copy มาลงไม่ได้ ต้องทำการพิมพ์รอบสองเพื่อลงบันทึก....(ถึงตอนนี้ยังไม่ทราบว่าจะ copy มาได้ยังไงเลยครับ )

27 เมย. 2551.....

ย้อนกลับไปก่อนหน้าที่จะที่ได้รู้จัก gotoknow วันนั้นไปรับพี่ paleeyon ที่งานเฮฮาศาสตร์จังหวัดภูเก็ตเพื่อจะพาไปส่งที่สนามบิน พอเข้าไปในงาน พี่ paleeyon ได้แนะนำให้รู้จักกับ  ท่าน อัยการชาวเกาะ บอกว่าเป็น เจ้าที่ เจ้าถิ่นโต้โผใหญ่ของงานนี้ เมื่อรับไหว้เสร็จท่านก็โอบไหล่พร้อมบอกว่า็ " มาภูเก็ตมีอะไรให้ช่วยเหลือ ก็ไปหาได้นะ  สำนักงานของผมอยู่ที่......." และก็ได้พูดคุยกับสมาชิกสายเหนือ สายอิสาน สายใต้ รวมทั้ง สายมัชฌิมา แค่ ยี่สิบกว่านาที เหมือนกับว่าคุ้นเคยกับท่านๆเหล่านั้นมาเป็นแรมเดือน พอไกล้เวลาเครื่องจะขึ้นพี่paleeyon ก็พาไปร่ำลา สมาชิก ก็ได้เจอลุงครูบาพูดคุยกันเรื่องไวรัส ซี ลุงครูบาก็ให้คำแนะนำหลายอย่าง ก่อนอำลา   เดินมาถึงที่รถ ผมตกใจแทบช็อค เห็นเสื้อลอยได้ ลอยตามหลังมา แต่พอใกล้เข้ามาก็โล่งอก พี่สะมะนึกนั่นเอง(คนที่ผมประทับใจในรอยยิ้ม)ติดรถไปห้องพักด้วย(ติดจริงๆครับนั่งเบาะหน้าเบียดเป็น ปลากระป๋องกับพี่ paleeyon )ผมต้องขอโทษพี่ สะมะนึก ด้วยนะครับ ที่ผมลืมบอกว่ารถผมมีเบาะหลังนั่งได้ อีกสองคนครับแหะๆ...         พอกลับมาถึงบ้านพัก ก็รีบสมัครเป็นสมาชิก gotoknow ทันที  และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา......จนบัดเดี๋ยวนี้

   " มิตรภาพ  อาบจิต  ให้คิดถึง

     นับวันซึ่ง  เพิ่มพูน  ไม่ถดถอย

     มาแลกเปลี่ยน  เรียนรู้  แบบ enjoy

     วันละนิด  คืนละน้อย  ค่อยอาทร

หนึ่งที่ได้  คือมีเพื่อน  คอยห่วงหา

สองตามมา  ความรู้  มีครูสอน

สามผ่อนจิต  คิดเครียด  ได้ีนิวรณ์

สี่ก่อนนอน  มีพระธรรม   ชำระใจ..."

   ในระหว่างที่รักษาตัว จากโรค ไวรัส ซี  คุณหมอที่รักษาผมบอกว่าอาการข้างเคียงของยาที่รักษาโรคนี้ มีหลายอย่างเช่น  นอนไมหลับ เป็นไข้ บ่อยๆ ตัวเหลือง อ่อนเพลีย และที่สำคัญคืออาจเป็นโรคซึมเศร้า ซึ่งอันหลังนี่โดนเข้ากับผมเต็มๆโดยไม่รู้ตัว เป็นมาเกือบสองเดือน แต่....ตอนนี้ผมไม่ซึมแล้ว...(มีซ่าแถมมาด้วยอีก)

  " จำไม่ได้  ว่าเคยเหงา  มากเพียงไหน

     รู้แค่ใจ  เคยท้อแท้  และสับสน

     ไร้สติ  จิตปั่นป่วน  ใจอลวน

      หายร้อนรน  เพราะได้เขียน  ระบายความ "

                                         ขอบคุณครับ  gotoknow

                                                                      รพี กวีข้างถนน