หากย้อนอดีตไปเมื่อวัยเด็ก เราหลายคนอาจจดจำครูประจำชั้นที่เราเคยเรียนกับท่านตั้งแต่ประถมศึกษามาไม่ได้ สำหรับผู้เขียนแล้ว ยังจำครูเหล่านั้นได้ เราเรียกท่านว่า “คุณครู” ด้วยความความรู้สึกประทับใจและสำนึกในพระคุณเป็นอย่างยิ่ง คำถามที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อคืนคือ “เราจำครูประจำนั้นเหล่านั้นได้อย่างไร”
ขณะที่ผู้เขียนกำลังบันทึกนี้ เป็นขณะที่นั่งคุยอยู่กับ รศ.ดร.ท่านหนึ่ง ใต้ตึกพัทยา ปาร์ค บีช โฮเตล โดยคณะครุศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยได้จัดมาศึกษาดูงานในวันพรุ่งนี้ (๒๙ พ.ค.๕๑) ที่มหาวิทยาลัยบูรพา เมื่อคืน ผู้เขียนนอนไม่ค่อยจะหลับ ต้องลุกขึ้นมาตั้งแต่ตี ๓
เป็นเรื่องปกติเมื่อเจออะไรที่มันสบายๆ อย่างที่นอนนิ่ม แอร์เย็นฉ่ำ มักจะเป็นเรื่องผิดปกติสำหรับผู้เขียน แต่จำได้ว่า ระหว่างที่นอน ตาก็หลับแต่ความคิดไม่ได้หลับไปกับตาด้วย ต้นเพลงอันหนึ่งผุดขึ้นมาก่อน ต้นเพลงนั้นคือ “ความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดี ตรองดูซีทุกคนก็มีหัวใจ เกิดเป็นคนถ้าหากไม่เกรงใจใคร คนนั้นไซร้ไร้คุณธรรมประจำตน” ผู้เขียนมีข้อสงสัยว่า ทำไมผู้เขียนจึงจำเพลงนี้ได้ และมันจะผุดขึ้นมาทุกครั้งเมื่อผู้เขียนไม่ได้อยู่คนเดียว อย่างไรก็ตาม ต้นเพลงนั้นเป็นที่มาของการนึกถึงครู
ทำไมเราจึงจำครูเหล่านั้นได้ : ๑)เพราะเขาเอาใจใส่ดูแลเราอย่างใกล้ชิด ๒) เพราะเขามีสิ่งดีที่ทำให้เราซาบซึ้ง ๓) เพราะเขามีแต่จะให้โดยมิได้คิดจะเอาอะไรจากเรา ๔) เพราะเขาเป็นครู ๕).........................
อย่างไรก็ตาม ต้นเพลงนั้น เป็นเพลงที่เรียนรู้มาจากห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๒ "ผมได้ยินหัวใจครูเต้นเมื่อคืนนี้"
ถ้าเรานึกย้อนกลับไปดูบาดแผลในอดีตของตนเอง อาจจะทำให้จิตใจเราอ่อนโยนลง