ครูประจำชั้นสอนภาษาอังกฤษ

หนูเก๋ (อดีตลูกศิษย์) เจ้าหน้าที่ธุรการของโรงเรียนเดินถือแฟ้มมาหา  แจ้งข่าวดีให้คุณครูทราบว่า ครูภาษาอังกฤษจะลาออกแล้ว ให้ครูประจำชั้นสอนภาษาอังกฤษไปพลางๆ ก่อน

                 วันก่อนไปสอนห้อง ๓  คุยเล่นๆ เป็นภาษาอังกฤษกับเด็กๆ พอสนุกๆ 
                 มีเด็กชายคนหนึ่งถามว่า  "คุณครูแก่แล้ว  ทำไมพูดภาษาอังกฤษได้ล่ะครับ" 

                 ครูจ้องหน้าเป๋ง  ตอบไปว่า "ครูพูดได้ก็แปลว่า ครูไม่แก่ 555" 
                 เด็กๆ ก็หัวเราะ   "ครูก็สอนภาษาอังกฤษอีกสิครับ" เด็กคนเดิมพูด
                 "ไม่เอา   ให้ครูสอนวิทยาศาสตร์ดีกว่า  สอนทุกวันเลย
                  ผมอยากเรียนทุกวัน"  เด็กชายอีกคนพูดสอดขึ้นด้วยท่าทีแข็งขัน
                  เด็กผู้หญิงคงจะกลัวน้อยหน้าเด็กผู้ชาย  เสนอว่าให้ครูสอนทุกวิชา
                  เปลี่ยนจากห้อง ๒  มาสอนห้อง ๓  แทน  "นะครูนะ  ได้ไหม ๆ"
                  เข้ามาเขย่าแขน  เซ้าซี้จะเอาคำตอบ  ครูตอบตัดบทไปว่า
                  "จะไปถาม ผอ.ก่อนนะ"

                             พออ่านและเซ็นต์รับทราบข่าวดีแล้ว ก็นึกถึงเด็กชายห้อง ๓ คนนั้น
                             ต่อไปครูคงได้ใช้ภาษาอังกฤษอย่างจริงๆ จังๆ ซะที 

                  แอบกังวลอยู่นิดๆ ว่า จะสอนอย่างไรดี  เพราะห่างเหินมานา......น  มาก
                  สำเนียง  สุ้มเสียง ก็ชักจะใกล้เคียงประเทศเพื่อนบ้านไปทุกวัน ๆ
                  เห็นทีจะต้องพึ่งพาเทคโนโลยี  หาซื้อแผ่นซีดีภาษาอังกฤษมาฝึกฝนก่อน

                            จำได้ว่าสมัยเด็กประถม   อ่านภาษาอังกฤษตามครู   สนุกมาก ๆ
                            ตอนเรียนมัธยมต้นก็ชอบเรียนภาษาอังกฤษ  ยิ่งตอนสอบยิ่งชอบ
                            ชอบที่จะทำข้อสอบภาษาอังกฤษ   เพราะจะคอยลุ้นว่าทำผิดไป
                            กี่ข้อ   (รุ่นเน้น grammar)  เรียนในชั้นมัธยมปลายก็ยังชอบอยู่
                            แต่รู้สึกว่าเรียนยากขึ้นมาก  ยากกว่าเดิมเยอะทีเดียว  เรียนภาษา
                            ฝรั่งเศสยังรู้สึกว่าง่ายกว่าอีก

                            เรียนในมหาวิทยาลัยก็ยังชื่นชอบภาษาอังกฤษอยู่มิคลาย
                            แถมได้เรียนกับอาจารย์ที่น่ารักมากๆ  ก็ยิ่งชอบไปใหญ่  
                            (อาจารย์อมรรัตน์  วรกาญจนา)   ตอนเรียนอยู่ก็ดูไปได้ดี
                            แต่พอเลือกสาขาเกิดปิ้งประวัติศาสตร์ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
                            หันหลังให้ภาษาอังกฤษอย่างไม่มีเยื่อใย  

                            นับแต่นั้นมา ภาษาอังกฤษก็เริ่มกลับเข้าหม้อ เข้าไห
                            เมื่อไม่ได้ใช้นานๆ เข้า  ความมั่นใจก็ถดถอย
                            เห็นฝรั่งก็คอยแต่จะหลบ  เป็นเบื้อใบ้

                   เอาล่ะ  เมื่อฟ้าลิขิตให้ครูต้องมาสอนภาษาอังกฤษ
                   ครูก็จะขุดเอาความเก่งกล้าสามารถที่เคยมีแต่เก่าก่อน
                   มาสอนให้นักเรียนชอบเรียนเหมือนครูตอนเด็กๆ ให้ได้
                   เท่านี้   ครูก็พอใจแล้ว