เศรษฐกิจพอเพียง
เป็นปรัชญาที่ชี้ถึงแนวทางในการดำเนินชีวิตและการปฏิบัติตนของประชาชนในทุกชั้นทุกระดับ
ตั้งแต่ระดับชุมชนจนถึงระดับรัฐทั้งในด้านการพัฒนาและบริหารประเทศให้ดำเนินไปในทางสายกลางให้ดำรงชีพแบบพอเพียงหรืออยู่แบบพอดี
แต่ในปัจจุบันนับว่าโลกของเราจะเป็นโลกในยุคโลกาภิวัตน์เป็นยุคที่ไร้พรมแดนมีการติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก
มีการนำเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารมาใช้กันอย่างแพร่หลาย
หรือสามารถติดต่อสื่อสารหรือเรียนรู้ได้ทุกที่ทุกเวลาไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน
ที่ทำงาน หรือแม้แต่ในสถานศึกษา
ในปัจจุบันก็ได้มีการนำเทคโนโลยีที่มันสมัยเข้ามาช่วยในการเรียนรู้ต่างๆ
ได้อย่างกว้างขวางมากยิ่งขึ้นนอกจากในตำราเรียน
ซึ่งในที่นี้หลายท่านอาจจะคิดว่าการนำแนวความคิดแบบเศรษฐกิจพอเพียงไม่น่าจะมาใช้กับเทคโนโลยีสารสนเทศหรือ
ในการด้านการศึกษามาประยุกต์ใช้ร่วมกันได้
แต่ในความคิดของข้าพเจ้ามีความคิดเห็นว่า
ในเมื่อเทคโนโลยีและการสื่อสารก้าวไกลทันยุคทันสมัย
ควรที่จะมีการปรับระดับแนวความคิดหรือสร้างจิตสำนึกของผู้ใช้ด้วยไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาศักยภาพของอาจารย์
นักวิจัยและบุคลากรทางด้าน ICT
ควรที่จะมีความระมัดระวังในด้านการนำวิชาการต่าง ๆ มาใช้
รู้จักใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสมให้สอดคล้องกับความต้องการควรที่จะพัฒนาเทคโนโลยีจากภูมิปัญญาชาวบ้านของเราเองหรือใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น
ในการนำ ICT
มาประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาการเรียนการสอนโดยที่ไม่ใช้เทคโนโลยีในทางที่ผิด
และควรหมั่นดูแลรักษาควรที่จะนำมาใช้เท่าที่จำเป็นเพื่อให้เกิดประโยชน์มากที่สุดไม่นำมาใช้ในทางที่ผิดคุณธรรมและจริยธรรม
ในทางด้านสถาบันการศึกษาควรที่จะมีการปรับปรุงระบบเครือข่ายภายในให้มีประสิทธิภาพมีความเหมาะสมกับปริมาณการใช้งานนั้น
ๆ
อ้างอิง
แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
พ.ศ.2547-2549
