คงไม่มีสิ่งไหนที่จะปลาบปลื้มเท่านี้อีกแล้ว
เขาว่ากันว่า อาชีพครู อาจารย์ก็เหมือนเรือจ้าง ที่คอยส่งผู้โดยสารให้ไปถึงฝั่ง วันนี้ครูป่านมีหนึ่งความภูมิใจของเรือจ้างมาเล่าสู่กันฟังค่ะ
เมื่อวานมีนักศึกษาสาวคนหนึ่ง เธอออนเอ็มมาหาครูป่าน...ตอนแรกก็คุยเรื่อยๆไม่รู้ว่าเป็นใคร (เนื่องจากปกติ นักศึกษาเข้ามาออนด้วยบ่อย) เข้ามาทักก็คุยไป จนถามไปถามมา ได้ความว่า
" หนูเพิ่งจบไปเมื่อต้นปีนี้ไงคะ" อ๋อ...บัณฑิตใหม่นั่นเอง
" แล้วทำงานที่ไหน...." เราก็ชวนคุยไป เธอก็บอกสถานที่ทำงานว่าอยู่ในกรุงเทพ เป็นบริษัทเกี่ยวกับ ทำโปรแกรมของงานบุคคล เช่น โปรแกรมสำเร็จรูปสำหรับประเมินพนักงาน สำหรับเก็บสถิติพนักงาน อะไรเทือกนั้นล่ะค่ะ ซึงบริษัทนี้ มีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คกับโทรศัพท์มือถือให้พนักงานทุกคน อีกทั้งยังมีนโยบายในการส่งพนักงานทุกคนเรียนต่อในระดับปริญญาโทอีกด้วย
" ดีใจด้วยนะ...เงินเดือนก็ดี สวัสดิการก็ดี...ตั้งใจทำงานล่ะ" ครูป่านอดจะแสดงความยินดีกะเขาไม่ได้ สิ่งที่เขาตอยกลับมานี่ล่ะค่ะ ที่ทำให้ครูป่านแทบน้ำตาไหล (มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ)
" ที่หนูมีวันนี้ได้ ก็เพราะอาจารย์นะคะ " ประโยคสั้นๆ ทำให้หัวใจของครูป่านพองโต มันเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม และรับรู้ถึงความรู้สึกของอาจารย์รุ่นพี่ท่านหนึ่งที่เคยตอบคำถามของครูป่านที่ว่า
" ความหวังสูงสุดของความเป็นครูคืออะไรคะ" ท่านตอบครูป่านว่า
" การที่ได้เห็นลูกศิษย์ประสบความสำเร็จในชีวิตไงล่ะ ..." คำตอบนี้เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ครั้งที่ครูป่านได้เป็นครูใหม่ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม มันไม่ได้ซาบซึ้งตรึงใจสักเท่าใดนัก จนกระทั่งวันนี้ วันที่ได้เห็นความสำเร็จของลูกศิษย์ และเขารับรู้ว่าความสำเร็จในวันนี้ส่วนหนึ่งมาจากการพร่ำสอนของเรา สิ่งนี้เองคือความปลาบปลื้มใจที่สุดของการเป็นเรือจ้าง....
ยิ่งใหญ่มากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้สู้ต่อไป
เห็นด้วย น่าชื่นชมจิงๆเลย นับถือน้ำใจคนที่เป็นครู
หนูอยากเล่นโปรแกรม ดรีมเอมเอ็ก (มั้งค่ะไม่แน่ใจ)ที่ทำเวปเพจอ่ะค่ะ อ.สอนหนูได้ไหมค่ะ