...ไม่ว่าเราจะวุ่นวายไขว่คว้า เพียรค้นหาสิ่งอื่นใดจากภายนอกมาเพื่อเติมเต็มจิตวิญญาณของเราเท่าใดก็ตาม ก็ไม่เหมือนการเติมเต็มตัวตนภายในของเราด้วยตัวเองหรอก…

      ตอนที่คิดอะไรไม่ออก ทำงานแล้วไม่ได้ดังใจ คิดหาทางออกไม่ได้ ... คนไม่มีรากจะชอบเดิน เดินไปเดินมา และถ้ามีโอกาสก็จะชอบออกไปเดินเวียน ๆ วน ๆ ในที่ไม่มีผู้คน ยิ่งมีต้นไม้เยอะ ๆ ยิ่งดี  นิสัยนี้...คนรอบตัวจะคุ้นเคยดี ... และก็มักจะได้ผลเกือบทุกครั้งเสียด้วย  อาจเป็นเพราะได้ออกมาจากปัญหาที่กำลังครุ่นคิดนั้น ทำให้มองเห็นปัญหาได้ชัดเจนขึ้น มีสติและสมาธิในการใคร่ครวญถึงสิ่งนั้น

 

คิดเล่น ๆ ต่อไปว่า เอ...ชะรอยเราจะเป็นพวกบ้างาน เหมือนคนอื่นว่า....เป็นคนตัดไม้ที่เอาแต่จะตัดไม้ให้ได้มากที่สุด วางแผน ตั้งกฎเกณฑ์กับตัวเองเพื่อให้งานมีประสิทธิภาพที่สุด จนลืมลับขวาน หรือว่าเราเป็น...สาวตัดไม้...

 

นิสัยเช่นนี้ส่งต่อเรื่อยมาถึง...เมื่อเกิดความรู้สึกไม่สบายใจ ตัดสินใจไม่ได้กับบางเรื่อง บางสิ่ง รู้สึกเหงาและว่างเปล่าภายใน  คนไม่มีรากมักจะชอบออกไปเดินเล่น...แบบจริง ๆ จัง ๆ  เมื่อวานนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่คนไม่มีรากออกไปเดินเล่น เพื่อครุ่นคิดและใคร่ครวญบางสิ่งบางอย่างที่รบกวนใจ  เดินจากบ้านพักไปเรื่อย ๆ ตามถนนจันทน์  ผ่านถนนเจริญกรุง ผ่านบางรัก สีลม ทะลุถนนพระรามสี่ มาถึงสวนลุมพินี สวนสาธารณะที่เป็นปอดสำคัญของกรุงเทพมหานคร

 

 

มนุษย์นี้ช่างโดดเดี่ยว...จริงหนอ...

 

สังเกตเห็นว่าผู้คนช่างมากมายเสียจริง (เสียดายที่ไม่ได้ติดกล้องถ่ายรูปไปด้วย)  คิดไปเรื่อย ๆ ว่าผู้คนมากมายนี้กำลังจะไปไหนกันนะ จึงรีบเร่งเช่นนี้ หน้าตาดูเคร่งเครียด แววกังวลที่แฝงอยู่ลึก ๆ นั้น ทำให้ไม่มีใครสนใจสิ่งรอบตัวและใส่ใจกับคนรอบข้าง หรือแม้แต่...หันมาใส่ใจ ถามไถ่...ความรู้สึกภายในของตัวเอง  ต่างหมกมุ่นกับความคิดคำนึงของตนเอง  คนไม่มีรากเดินไปพลาง เพลิดเพลินกับการสังเกตอิริยาบถของผู้คนไปพลาง จนอดจะอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้ว่า...คงมีคนว่าง ๆ อย่างเราไม่กี่คนหรอก ที่ออกมาเดินตากแดดร้อน ๆ ตอนบ่าย 4 โมงกว่าในวันอากาศร้อนอ้าวเช่นนี้  เดินกลับอีกเส้นทางหนึ่งที่ไม่ใช่เส้นทางเดิม คราวนี้เดินผ่านถนนสาทร เลี้ยวเข้าสวนพลู และวนกลับเข้าถนนจันทน์อีกครั้ง  กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบ 2 ทุ่มแล้ว เหงื่อไหลไคลย้อย หน้าดำด้วยเขม่ารถ แสบจมูกด้วยควันพิษที่สูดมาโดยไม่ตั้งใจ...หิวก็หิว เมื่อยขาก็เมื่อย เหนื่อยจังเลย...

 

แต่น่าแปลกที่...ภายในใจกลับรู้สึกปลอดโปร่ง เบิกบาน รู้สึกได้เติมเต็มกับความเหงา และความว่างเปล่าภายใน  แอบยิ้มให้ตัวเองอีกครั้ง ไม่ว่าเราจะวุ่นวายไขว่คว้า เพียรค้นหาสิ่งอื่นใดจากภายนอกมาเพื่อเติมเต็มจิตวิญญาณของเราเท่าใดก็ตาม  ก็ไม่เหมือนการเติมเต็มตัวตนภายในของเราด้วยตัวเองหรอก…เชื่อสิ...

 

แล้วคุณล่ะ... เวลาที่เหงาหรือไม่สบายใจ คุณมีวิธีการอย่างไรเพื่อลดความไม่สบายใจนั้น ... หรือจะใช้วิธีการเดินของคนไม่มีรากก็ได้นะคะ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ค่ะ ... (^_^)

 อ้างอิงจาก นิทาน เรื่อง  คนตัดไม้