ขณะลูกนกขี้ไถถูกเหยี่ยวจับไว้กรงเล็บแล้วมันกำลังบินไปกลางอากาศนั้น..

ยามเช้าสดใสแสงแดดส่องลอดช่องกิ่งใบไม้แลเห็นเงาใบที่ต้องลมพัดอยู่เรี่ยดินทางเดินบนขุนเขาเกาะยอขณะผมเข้าไปที่ห้องทำงาน ช่วงเช้าแวบดูข่าวสารบ้านเมือง

 

โอ...เห็นผู้ใหญ่หลายคนยกพวกตะลุมตุบตับอยู่แถวถนนราชดำเนินมีทั้งมือกฎหมายเดินผ่านกะเกะเหมือนแสดงหนังกลางแปลง ผมเกรงว่า พวกเด็ก ๆ จะเอาอย่างจังเลยนะ ในใจนึกถึงนิทานชาดกเรื่องสกุณัคฆิชาดก

ความว่า...ขณะลูกนกขี้ไถถูกเหยี่ยวจับไว้กรงเล็บแล้วมันกำลังบินไปกลางอากาศนั้น...ลูกนกพูดดัง ๆว่า...ถ้ากูเชื่อฟังพ่อแม่ที่บอกว่าให้อยู่ในทางของนกจึงจะปลอดภัยจากอันตราย...เสียงคำรามจากเหยี่ยวว่า...เองไปอยู่ที่ใดก็ไม่พ้นจากข้าได้หรอก..

ท่านพญาเหยี่ยวถ้าท่านอยากรู้วิถีของข้าก็จงปล่อยข้า ข้าจะไปตามวิถีนกขี้ไถของข้าให้ดู...ปล่อยก็ได้...เมื่อลูกนกไปตรงรอยขี้ไถแล้วยืนบนก้อนดินแข็งแล้วกางปีกเป็นสัญญาณให้รู้เท่านั้นแหละเจ้าเหยี่ยวผู้ทระนงก็บินโฉบลงมาจะจับกินนก นกน้อยก็หลบลงตรงรอยก้อนขี้ไถ..

 

โป๊ะ...กระเด็นแน่นิ่ง..เหยี่ยวสิ้นใจตายเพราะบินลงมาชนก้อนขี้ไถอย่างแรงไง..ฮิ ฮิ ฮิ