เปรี้ยง เปรี้ยง...! เสียงฟ้าผ่า ฟ้านั้นหนาพิโรธใคร
บัดนี้... ดินแดนอันรุ่งเรืองชื่อเมืองไทย ใครต่อใครก็มักโกรธพิโรธกัน

ชีวิตนี้นั้นหนอแสนสันนัก
เราคนไทย...ทั้งหลายควรจักรักกันไว้
เมตตากัน อภัยกัน ให้แรงใจ
ให้ความดี มากเข้าไว้ ไทยดำรง

ไทยทั้งผอง ต้องคงไว้ ซึ่งความสุข
สร้างรักผุด ทั่วทั้งผอง แผ่นดินนั่น
สื่อสารรัก ปิดสารร้าง สร้างสุขกัน
คลายทุกข์นั้น ไม่รับสื่อ สารเลวเลว

สื่อสิ่งดี เพื่อสานต่อ สุขสงบ
ชีวิตพบ ซึ่งสุขแท้ “สงบ” นิ่ง
จิตไม่ฟู ใจไม่แฟบ ไม่ไหวติง
ปราศจากสิ่ง ที่รุมเร้า กิเลสดอง

เสียงฟ้าฟาด เปรียบดั่งเสียง กิเลสร้อง
กิเลสจอง พื้นที่ใจ ทุกข์ใดเหมือน
ทุกข์เพราะใจ เจ้าของ ยังแชเชือน
จิตลอยเลื่อน ฟุ้งเฟ้อ ตามสังคม

ขอตั้งมั่น ไตรสรณะ เป็นที่พึ่ง
จิตจะถึง ความสว่าง แท้จริงนั่น
ทางประเสริฐ คือสงบ จิตใจพลัน
ฉันเธอนั่น พบสุขแท้ แน่ใจเอย...