มุมมองหนึ่งของชีวิต ยามได้คิดได้มองแสงแดดยามเย็น ยามได้แลเห็นผู้คน ที่ต่างหมดภาระในแต่ละวัน การย่างเท้ากลับบ้าน ด้วยความรู้สึกด้วยการรับรู้ ต่อความหมายของแสงแดดเบื้องหน้า และวันเวลาหลายปีที่ได้เฝ้ามองผู้คน มองชีวิตของตัวเองในยามเย็น มีบางสิ่งบางอย่างในแต่ละความประทับใจ อธิบายไว้ในความเรียงชิ้นนี้

แดดกลับบ้าน

อ้างอิง - ภาพ http://burabhawayu.multiply.com/photos

นับเป็นหนึ่งภาพ

อันงดงามสำหรับชีวิต

ยามได้มองเห็นแสงของวัน

โดยเฉพาะแสงแรกและแสงสุดท้ายของวัน บางคนเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าเป็นการเสพพลัง โดยเฉพาะเมื่อยามแสงเปลี่ยน สีปรับ และหัวใจของเราได้เคลื่อนตาม ในแต่ละชั่วขณะ ไม่มากมายและไม่น้อยไป ในการทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่งดงาม ของแสงสีอันตระการตาในแต่ละวัน

แสงแรกและแสงสุดท้ายแตกต่างกัน

สำหรับมุมมองจากจุดเริ่ม

จนกระทั่งสู่จุดจบ

สำหรับผม แสงแรกและแสงสุดท้าย ต่างกันด้วยหน้าที่และความรู้สึก ไม่ใช่เพราะแสงแรกทำให้เราเริ่มต้นวัน หรือแสงสุดท้ายทำให้เราปิดท้ายวันด้วยการพักผ่อน สำหรับผมเชื่อคำในพลังของแสงในแต่ละหน้าที่ ใช่สำหรับความจริงในชีวิตผู้คน แต่สำหรับใครอีกหลายคน แสงแรกและแสงสุดท้ายกลับทำหน้าที่สลับสับเปลี่ยนกัน

บ้างเริ่มต้นชีวิต

เมื่อแสงสุดท้ายลับหาย

และหยุดลงเมื่อแสงแรกเริ่มต้น

สลับด้วยรอยยิ้ม ดวงตา ความสดใส งัวเงีย สดชื่น กระทั่งความง่วงก่อนการพักผ่อน หลายสิ่งของพฤติกรรมผู้คน ซึ่งปรับตัวตามแสงแห่งวัน ปรับตามแต่ละอารมณ์ความรู้สึก และก้าวย่างของชีวิต ซึ่งผ่านเข้ามาและผ่านออกไป ได้เริ่มต้นได้ทำและได้จบลง ในแต่ละคืนวันของชีวิต

ครั้งหนึ่งผมเคยหลงใหลบรรยากาศข้ามคืน

มีความสุขในทุกครั้งเมื่อนั่งทำงาน

ในโมงยามที่คนหลับ

ในช่วงเวลาที่เรารับรู้ และรู้สึกถึงชีวิตรอบข้าง ยิ่งในบรรยากาศของบ้านรอบข้างที่เงียบเหงา มีเพียงเสียงหมาแมว ไม่มีใครและไม่มีคน ในท่ามกลางความเงียบ มีเรื่องราวมากมายให้ได้อ่าน ได้คิด ได้มอง และอยู่ท่ามกลางความเงียบเหล่านั้น นานหลายปีสำหรับความหลงใหลในข้ามคืน

หลายปีกว่าจะได้คำตอบ

ถึงชีวิตธรรมดาที่ย่อมผันผ่านไป

จะมากจะน้อย ล้วนต้องพบเจอคำตอบ

ภาระในชีวิตมักกำหนดเงื่อนไข ทั้งภายในความรู้สึกและเหตุผล จะทำหรือไม่ทำ ไม่ใช่เพียงความปรารถนา แต่เป็นเงื่อนไขและสิ่งที่ชีวิตต้องกระทำ มีบทบาทมีหน้าที่ และมีความใฝ่ฝันให้โลดแล่น ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป ท่ามกลางคำตอบของการเรียนรู้

ครั้งหนึ่งในท่ามกลางคำตอบของความไม่มากมาย

ผมได้มีโอกาสนั่งมองชีวิตผู้คนผ่านไป

จากแสงสุดท้ายของวัน

นั่งนานนับเป็นชั่วโมง ด้วยความเงียบ ด้วยการสังเกตุ และด้วยความเรียบง่าย ยังไม่มีคำถามอะไรในใจ ท่ามกลางภาพที่เห็น ไม่ใช่การนั่งมองแสง เหมือนเช่นนั่งมองดวงอาทิตย์บนภูกระดึง ริมผาแต้ม บนห้วยน้ำดัง หรือมองแสงสุดท้ายจากแหลมพรหมเทพ จากริมเลเขาหลัก ไม่ใช่สำหรับการมองแบบแปลกแยก

 

 

แต่ผมมองชีวิต

ของผู้คนที่ผ่านไปมา

ในยามเย็นของชีวิตและแสงสุดท้าย

ผมนั่งมองภาพ คนทำไร่ทำนาแบกจอบแบกเสียม บ้างเดินหิ้วปิ่นโต บ้างปั่นจักรยาน และหลายคนขี่รถเครื่อง ผ่านบรรยากาศยามเย็นจากท้องทุ่งของเมืองลำปาง ทุกคนกำลังจะกลับบ้าน มีเสียงร้องทักทายเสียงตอบรับ มองไปไกลเห็นกาดยามเย็น ที่ผู้คนจับจ่ายข้าวปลา

ผมนั่งมองชีวิตนานหลายชั่วโมง

เหมือนเช่นที่เคยมองผู้คน

ในแต่ละบรรยากาศ

มองโดยไม่ได้คิดอะไร ในท่ามกลางความเรียบง่าย และในท่ามกลางชีวิตที่เคลื่อนผ่านไป มองจากระเบียบระเบียงชีวิตออกไปไกล เห็นแสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับ รอลุ้นให้กับชีวิตว่า วันนี้พระอาทิตย์จะเป็นไข่เค็มไข่แดงลูกกลมโต หรือเป็นเพียงแสงในท่ามกลางเมฆหมอก รอและมองเห็นผู้คนงดงาม ท่ามกลางยามเย็น

เหมือนรับรู้

แค่เพียงชีวิตที่ไม่มากมาย

บ่อยครั้งที่รู้สึกว่าความยิ่งใหญ่ของชีวิต

อาจไม่ใช่สิ่งมากมาย หรืออลังการ จนเราจับต้องไม่ได้ ความยิ่งใหญ่เหล่านั้นอาจเกิดเพียงชั่วสั้น ให้เราได้แอบมองแอบรับรู้ สัมผัสและจับต้องด้วยความรู้สึก เพียงเพื่อให้ผ่านเลยจากชีวิตออกไป ให้ได้มองเห็นและคิดกับความจริง บ่อยครั้งอาจแอบซ่อน หรือปรากฎออกมาตรงตรง

วันนี้ ผมแอบคิดถึงแสงแดดยามเย็น

เหมือนที่เคยนั่งมองผู้คน

ต่างกลับบ้าน

เหมือนกันในทุกแห่งของชีวิตในเมืองเล็ก เหมือนภาพแบบเดียวกันวนไปมา เช่นที่เคยนั่งมองผู้คนในเมืองปัตตานี ในปางมะผ้า ในขุมยวม แจ้ห่ม หรือเมืองใดใด ที่ชีวิตผู้คนยังวนเวียน อยู่กับแดดฝนคลื่นลม การเริ่มต้นของแดดยามเช้า และการจบลงของแดดยามเย็น

ขณะที่แสงไฟ

จากเมืองใหญ่มากมาย

อาจทำให้เราสดชื่นสดใสในทุกข้ามคืน

แต่สำหรับแดดยามเย็น ภาพของชีวิตและสิ่งที่เคลื่อนผ่านจากชีวิตไปนั้น ช่างงดงาม สงบ และปลดปล่อยพลังแห่งความรู้สึกที่ดี ในหลายครั้งที่เห็นแดดกำลังจะกลับบ้าน ผมนึกถึงเรื่องราวอันเรียบง่าย ที่ไม่มากมายสำหรับการมองเห็น ไม่ต้องบนดอยขุนเขา ริมมหาสมุทรใหญ่ แต่เป็นที่ใดในโลก

ที่สามารถทำให้เราได้นั่งมองแสงแดด

ด้วยหัวใจของเรา ด้วยความรู้สึก

ยามแดดกลับบ้าน

ยามชีวิตอยากกลับบ้าน