ในขณะที่ครู-อาจารย์รุ่นเก่าก่อนคุณวุฒิแม้ไม่สูงมากนักแต่กลับเป็นที่จดจำรำลึกของเหล่าศิษย์เสมอมามิเลือน

เมื่อวานนี้เกิดคำถามหนึ่งขึ้นมาในใจนั่นคือ ครู-อาจารย์เช่นใดที่ศิษย์ไม่มีวันลืม...

ในปัจจุบันพัฒนาการวิชาการด้านศึกษาศาสตร์ก้าวหน้ามากและครู-อาจารย์รุ่นใหม่ก็เรียนกันมากขึ้น เรียนสูงขึ้น ปริญญาโท และปริญญาเอกมีผลงานทางวิชาการใหม่ๆมากมาย มีการแต่งตำรับตำราออกมาอย่างต่อเนื่อง ได้รับตำแหน่งทางวิชาการผู้เชี่ยวชาญ ผู้ชำนาญการ ผู้ช่วย รองและศาสตราจารย์ ซึ่งนับเป็นความภาคภูมิใจอย่างน้อยที่สุดคนที่เคยเป็นครูเล็กๆคนหนึ่งอย่างผม

อย่างไรก็ตามสิ่งหนึ่งที่กำลังเกิดขึ้นและอาจจะเกิดขึ้นต่อเนื่องไปอีกหลังจากนี้นั่นก็คือ

ครู-อาจารย์เหล่านั้นถูกลืมเลือนและไม่เป็นที่จดจำในดวงใจของเหล่าศิษย์ทั้งหลาย เมื่อเรียนหรือศึกษาจบหลักสูตรก็เป็นอันจบความสัมพันธ์ฉันท์ศิษย์-ครู-อาจารย์

แปลกดีที่คุณวุฒิที่สูงขึ้นและกว้างขวางขึ้นของครู-อาจารย์กลับไม่ได้ส่งผลต่อสัมพันธภาพที่ลึกซึ่งตรึงใจในระหว่างกัน

ในขณะที่ครู-อาจารย์รุ่นเก่าก่อนคุณวุฒิแม้ไม่สูงมากนักแต่กลับเป็นที่จดจำรำลึกของเหล่าศิษย์เสมอมามิเลือน

บันทึกนี้ ผมบันทึกเพียงเพื่อได้บันทึกความคิดที่เข้าไปปะทุในใจ มิได้คาดหวังคำตอบและเหตุผลใดของมัน แต่หากจะมีท่านใดจะกรุณาถอดบทเรียนบันทึกบอกเล่าเก้าสิบแก่ครอบครัวโกทูโนก็ไม่ขัดข้องและขอขอบคุณล่วงหน้ามา ณ ที่นี้ครับ