ดาวลูกเป็ด..ขอเขียนเรื่องตัวเองมั่งเล่าว่ามาทำอะไรที่นี่...มี 5 บล็อกซุกซ่อนอยู่ด้วยนะคะ...หาเจอมั้ย? ไม่ยากค่ะ

     ตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ ว่า อบรมแต่ละครั้ง ได้อะไร นำมาใช้ประโยชน์มากขึ้นไหม อย่างล่าสุด ฉันถามตัวเองว่าได้อะไรจากการเข้าสัมมนาเชิงปฏิบัติการ “Service Quality”

     เมื่อหอสมุด มช. ลุกขึ้นมาจะทำ Service Blueprint หรือ พิมพ์เขียว... เมื่อผู้บริหารของฉันท่านมองการณ์ไกล ส่วนมากจะเริ่มต้นที่กิจกรรมเพื่อพัฒนาบุคลากร แล้วพาไปพัฒนาองค์กรในที่สุด แต่ละก้าวที่เดิน ฉันหันกลับไปมอง ฉันรู้สึกว่าจากจุดเริ่มต้นของตัวฉันเอง แต่ละจุดแต่ละเรื่อง ยาก หนักล้วนๆ แต่เมื่อผ่านมาได้แล้ว ก็ไม่เห็นว่าจะยุ่งและยากไปเกือบจะทุกเรื่อง เพียงเพราะการทำความเข้าใจ ใช้สมาธิเล็กๆ และห้ามทิ้งร้างความรู้เหล่านั้นเด็ดขาด

     จากความรู้สึกส่วนตัวว่าการเขย่ง ก้าว กระโดด กระโจนลงในหุบเขาการเรียนรู้นอกห้องเรียนที่ไม่มีการตัดเกรด ก็สนุกดี คิดตรงนี้ทีไรเห็นภาพ เต่า กระต่าย ไก่ เป็ด...เข้าแถวเรียงหนึ่งเพื่อกระโดดลงไปในบ่อแห่งความสุขที่อยู่อีกมิติหนึ่ง (เอ้อ...คงจะเพ้อฝันมากไป...)โลกการทำงาน 10-20 ปีของฉันดูแล้วมันไม่ซ้ำซาก จำเจ เหมือนงานของเพื่อนร่วมงานอีก170 ชีวิต ยิ่ง 4-5 ปีมานี้รู้สึกเหมือนได้สูตรผสมที่ลงตัวมากยิ่งขึ้น คงตัดแรงกระทบกดดันบางอย่างออกไป (เงินเดือน ผลตอบแทนพิเศษ) แล้วได้ปรัชญาการทำงานใหม่ ๆ อย่าง “เราทำเราได้” “ไม่ทำไม่รู้” “คิดบวกเข้าไว้”

     ... วันนี้ขอเล่าเรื่องตัวเองบ้างค่ะส่วนเรื่องงาน เล่าทีหลังนะคะ (อิอิ แต่ก็ขอเล่าที่นี่!) แหม! คุณคะ มีอะไรอยากทำอยากคิด เขียน เยอะแยะเลยค่ะ เหมือนเครื่องยนต์สตาร์ทติดแล้ว ดับไม่ได้ค่ะ (ดับเมื่อไร ตายไปเลย จริงมั้ยคะ อันนี้ว่าไปเรื่องหัวใจโน่น) ขอมาแบบสะเปะสะปะดูแล้วกันค่ะ

     แน่ะ เป็ดเกี่ยวอะไรกับไอที  (ไม่มีไอทีก็ไม่มีวันนี้ค่ะ)

     แน่ะ เป็ด! เป็ดอยากเป็นนักเขียน เสียนี่ (ตอนนี้กำลังพิสูจน์ดูว่า ทำไมบรรดานักเขียนเขาสามารถเขียนเรื่องหลายแนวได้ในช่วงเวลาเดียวกัน ถ้าเผื่อทำได้ เผื่อว่าเส้นทางชีวิตจะหักเหกับเขาบ้าง เหลืออีก10 ปี มารอดูกันค่ะ)

     แน่ะๆ ทำงานๆ หนักนะ วิชาการก็มาก เลี่ยง เถียงไม่รับก็ไม่ได้ งั้นทำให้มันสนุก ๆ ซะก็แล้วเรื่อง (หลังๆ มานี่เห็นว่าเพื่อนขอปฏิเสธรับงานกัน บ้างก็แจ๋ว บ้างก็แห้วค่ะ ส่วนตัวเองก็เป็นคนไม่กล้าพูด กลัวดอกพิกุลจะร่วงนะคะ ก็เลยได้แต่มองตาตัวเองในกระจกแล้ว...คอตกแป๊บหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้น ฮึด สู้  สู้สู้ ค่ะ)

     เคยกลั๊วกลัว KM พอมีใบสั่งว่า ฉันจะเอาเธอมาทำเรื่องนี้ด้วยนะ ตาลายวิ่งถามหาความหมาย เจอแต่ศัพท์แปลกประหลาด วันนี้บอกว่าใช่ ถูกต้อง พรุ่งนี้มาบอกว่าไม่ใช่แล้ว เอาแบบนี้ดีกว่า... (ต่อยอดเมื่อไรจะได้ที่เยี่ยม ที่เจ๋งยิ่งขึ้น)

     เป็นอย่างไรคะ บันทึกหน้านี้ เลอะๆ เทอะ ๆ ความคิดฉันกระจัดกระจายดีจังค่ะ นี่ไงคะส่วนหนึ่งของชีวิตของฉัน ที่นักวิชาการอาจส่ายหัว ว่า หาสาระหนักๆ ไม่ค่อยเจอ

 

    แต่วันนี้ ณ ที่นี่ 18 พฤษภาคม 2551 Gotoknow เลี้ยงดูฉันจนมีอายุ ห้า เดือนเต็มแล้วค่ะ ดูภาพสิคะ พัฒนาการเจริญเติบโตของดิฉัน พอไหวๆ นะคะ แต่ที่นี่มีพี่เลี้ยงเยอะค่ะ โดยเฉพาะน้องสองคนนี้...เลยค่ะ เลี้ยงดูกันมาตั้งแต่แบเบาะ

P  P  ...    ....    .....     .........

 (ดิฉันรักเลขแปดค่ะ ดิฉันเขียนเรื่องลงตัวพอดีที่เลข 48 ด้วยค่ะ

แต่บันทึกนี้ลำดับที่ 49 นะคะ เก้า ก้าวหน้าค่ะ)

     กัลยาณมิตรท่านหนึ่งP แนะนำว่า ครบ 6 เดือน ก็ต้องทำ SWOT ครับ อิ อิ หาจุดแข็ง จุดอ่อน :) ค่ะ น่าคิดนะคะ...ดิฉันมองไปทางไหนก็พบเห็นแต่...ภาวะคุกคาม แห่งอนาคต (มหาวิทยาลัยออกนอกระบบ) แต่โอกาสยังเปิดรอเราอยู่...เอ๊..หรือจะเปลี่ยนแปลงเส้นทางเดินชีวิตหลักดีนะคะ...

     ก่อนจบบันทึกเรื่อยเปื่อย...กลับไปอ่านย่อหน้าแรก โอ้ว! แย่จริง เรื่องพิมพ์เขียวหน่วยงาน สัญญาตัวเอง! ยังไม่ได้สรุปลงรู้เพิ่มเติมที่ได้ เลย แล้วการบ้านที่ถูกจับตัวโยนลงอ่าง(คณะกรรมการ)...ให้ทำร่างพิมพ์เขียวงานบริการของหอสมุด (หุหุ ไม่ได้ทำงานบริการเหมือนเจ๊บรรณหรอกนะ) ที่จะต้องส่งในปลายสัปดาห์นี้อีกล่ะ...หลังปั่นงานลง G2K แล้ว เห็นทีต้องขอลาหยุดยาว เพื่อทำงานในอ่าง(ท้า...ทาย)นั้น...ก่อนนะคะ

 (ชู้วว์ พี่เดซี่ก็มาฉลองกับเราด้วย...)