ภาษา-ภาษิต

     ระหว่างไปนั่งรอตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลศิริราช  ก็ได้อ่านหนังสือพิมพ์เก่าๆเล่มหนึ่งฆ่าเวลา

    (ทั้งๆที่ผม เลิกอ่านข่าว เลิกดูข่าว เลิกรับรู้ข่าว ที่ออกมาแนวแตกแยกในสังคมมานานมากแล้ว)

    แต่ครั้งนี้ เป็นเหตุบังเอิญจริงๆ  ที่อ่านไปเจอ และก็ขออนุญาตระบายความในใจ ลงในบันทึกนี้ นะครับ

    (ที่จริงเขียนไว้ ห้าบทด้วยกันแต่ขอลงบันแค่สองบท  อีกสามบทขอเก็บไว้อ่านแล้ว ร้องไห้ด้วยความช้ำใจ

     คนเดียวดีกว่า)

........................................................................................................................

 

 

" ฟังไม่ได้   ถ้วนศัพท์  จับกระเดียด           

  ไม่ละเอียด   กระแด้แร่  กระดอนเด้ง                

  กระแตวับ   กระโตกกระตาก    กระโตงกระเตง      

  กู่กระเบง    กระบรูข่าว    กระบิลเมือง "

 

กระเดียด = เอาเข้าข้างสะเอว   ,    กระแด้แร่ = ดัดจริต  ,  กระแตวับ = หน้าเป็น  ,  กระเบง =  ตะเบ็ง

กระบรู = แต่ง  ,  กระบิลเมือง = แบบแผนบ้านเมือง

 

ถ้าการเมืองในบ้านเมืองเรายังเป็นแบบนี้อยู่ ไม่อยากจะคิดถึงอนาคตของบ้านเมืองเรา..เลย

 

" ประกิตข่าว   พลั้งเกิด   ปฏิพากย์        

ปะทุจาก   ประกาศก   ประดาเสีย                                 

ประทุฐจิต   จ้างประจญ  ประคุณเชียร์                              

ประจุเบี้ย    เพื่อประดาป   ประัสัยห์ ชน "                                    

 

ประกิต = ประกาศ , ปฏิพากย์ = การโต้ตอบ , ประกาศก =  ผู้ป่าวร้อง , ประดาเสีย = เสียเป็นส่วนมาก

ประทุฐจิต(ประ-ทุ-ฐะ-จิต)= จิตร้าย , ประจญ = ประจัญ , ประคุณ = ชำนาญ , ประดาป = ความเป็นใหญ่

ประสัยห์ = กดขี่ข่มเหง

 

      ไม่มีอะไรมากครับ ก็หวังอยากจะให้ความงดงาม ของภาษา ช่วยลดความขัดแย้ง ช่วยลดความคิดผิดๆของใครบางคน และช่วยลดความรุนแรง ในบ้านเมืองเรา  ( เท่านั้นจริงๆ )

      ไม่ได้ประชดประชัน และไม่ได้ แดกดัน  ใคร (กราบขออภัยครับถ้ากระเทือนไปถึงบางท่าน และกราบขอบพระคุณอย่างสูงครับถ้าบางท่านนั้นเปลี่ยนใจเป็นคนดีได้)