อ้ายนุ้ยเหอกูหยายก่อนแล้วเหวย

วัดดีครับ

   วันนี้ขออนุญาตนำคำเกี่ยวกับการปฏิบัติการแบบบ้านๆ (แบบคนท้องถิ่น) มาเล่าสู่กันฟังครับ จะยกตัวอย่างเป็นเรื่องราวนะครับ  เรื่องมีอยู่ว่า

   วันนึงเท่งชวนนุ้ยไปลัก (ลัก คือ ขโมย) ไก่ ที่ใต้ถุนบ้านหลังนึง 

   เท่ง :  อ้ายนุ้ย ตอเดียวมึ้งเดินย้องๆนะอย่าเดินย๊าบๆ คือ  ไอ้นุ้ย เดี๋ยวเวลาเดินไปต้องย่องไปนะอย่าเดินให้มีเสียงดัง

  หนูนุ้ย :  บายโยแล้วกู  ว่าแต่ตอเดียวเหร่าอี้ไปหยบกันเท่ไหนดี  คือ  กูทำได้อยู่แล้ว  ว่าแต่เดี๋ยวเราจะไปแอบกันตรงไหนดี

พอไปถึงปรากฎว่าไก่ไม่ได้นอนใต้ถุนบ้านแต่กลับไปนอนบนต้นไม้

เท่ง :  อ้ายนุ้ย กูไม่เห็นไก่เท่ใต้ถุนเลย กูว่าสาอี้นอนปลายไม้  คือ  ไอ้นุ้ย กูไม่เห็นไก่นอนที่ใต้ถุนบ้านเลย กูว่าน่าจะนอนบนต้นไม้

  หนูนุ้ย :  ท้าพันนั้นกูว่าเหยาต้นไม้หรือแยงให้มั้นบินลงมาดีหวา กูขึ้นต้นไม้ไม่รอด คือ  ถ้าอย่างนั้นกูว่าขย่มต้นไม้หรือแหย่ไก่ให้มันบินลงมาดีกว่า กูขึ้นต้นไม้ไม่ไหว

ว่าแล้วทั้งคู่ก็จัดการตามที่คิด สักครู่............

หนูนุ้ย :  อ้ายเท่งมึ้งอย่ายุงกูถี  กูอี้ แยง เหลย  คือ  ไอ้เท่งมึงอย่าดึงกูสิว่ะ กูจะ แหย่ อีก

แต่พอหนูนุ้ยหันกลับไปดูไม่ใช่เท่งที่ดึงกลับเป็นเจ้าของไก่หน้าตาบึ้งตึงพร้อมปืนลูกซอง 

   หนูนุ้ยกลัวมาก ถึงกับนั่งย๊องลงเท่ใต้ต้นไม้  คือ  หนูนุ้ยกลัวมาก ถึงกับนั่งยองๆก้มหัวมิดนิ่งสนิทลงที่ใต้ต้นไม้

เท่งเห็นท่าไม่ดี

เท่ง :  อ้ายนุ้ยเหอกูหยายก่อนแล้วเหวย คือ ไอ้นุ้ยกูไปก่อนนะโว้ย

แล้วเท่งก็วิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิตปล่อยให้หนูนุ้ยรับกรรมแต่เพียงผู้เดียว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  "หนีก่อนได้เปรียบ อิๆๆ"  ล้อเล่นครับ  มันต้อง "เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายากครับ"

                                                       ช่วยเติมแต่งได้เลยครับผม