ขอแค่ใครสักคนที่รักอาชีพครูอย่างแท้จริง

    วันนี้ไปร่วมประชุมวางแผนหลักสูตรสถานศึกษาที่โรงเรียน "นูรุลอิสลามภูมีวิทยา" (ปอเนาะภูมี) ปอเนาะเก่าแก่หลังหนึ่งของจังหวัดปัตตานี เพราะทางโรงเรียนเพิ่งเปิดหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นปีที่ 2 ซึ่งปีที่แล้วมีแต่ ม.1 มาปีนี้ก็มี ม.2 ซึ่งจะขยายไปเรื่อย เด็กนักเรียนก็ไม่มากชั้นละประมาณ 30 คน พอดีว่าลูกเจ้าของโรงเรียนเป็นเพื่อนกัน ก็เลยขอช่วยไปร่วมวางหลักสูตรและวางแผนการจัดการโรงเรียน ความจริงผมลองใช้วิธีสอนที่นำเสนอความคิดแบบใหม่(ขอสงวนวิธี เพราะอยู่ระหว่างการทดลอง)เมื่อปีที่แล้วปรากฎว่า 1 ปีผ่านไปสังเกตได้ว่า นักเรียน ม.1 ของโรงเรียน มีความคิดต่างจากเด็กระดับเดียวกันทั่วไป ก็อัลฮัมดุลิลละฮฺ ปีนี้ก็เลยต้องการที่จะร่วมกันวางแผนให้ชัดเจนมากขึ้น เพราะโรงเรียนโตขึ้นปัญหาก็มากขึ้น น่าสังเกตนะครับว่า ทางโรงเรียนไม่มีการประชาสัมพันธ์ในการรับเด็กเข้าเรียนเป็นทางการ หรือแทบจะไม่มีเลย แต่ได้รับการตอบรับจากผู้ปกครองส่งลูกหลานเข้ามาเรียน อัลฮัมดุลิละฮฺ พอประชุมวางแผนเสร็จ(นั่งประชุมกันแค่ 7 คน เพราะครูทั้งโรงเรียนก็มีอยู่เพียงแค่นี้แหละ) ก็ตั้งประเด็นขึ้นว่า...

      ทำไมโรงเรียนเอกชนสอนศาสนา หรือโรงเรียนเอกชนทั่วไปจึงไม่มีการรองรับการพัฒนาวิทยฐานะ (ไม่รู้ว่าเข้าใจถูกหรือเปล่า) ในส่วนของการเลื่อนขั้น คส.2 คส.3 ...เหมือนโรงเรียนรัฐทั่วไป เพื่อสร้างแรงจูงใจในการพัฒนาผลงานทางวิชาการ และที่สำคัญ พอเป็นแบบนี้ เมื่อมีฤดูการสอบบรรจุ ครูส่วนใหญ่ก็แห่สอบบรรจุกันเพื่อหวังเป็นข้าราชการประจำ เพราะบางส่วนคิดว่าสอนโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาไปก็เงินเดือนก็เพิ่มขึ้นลำบาก ผมมองว่า เราน่าจะมาอุดช่องว่างระหว่างการได้รับ เพื่อสร้างแรงกระตุ้นในการที่จะเป็นครู ไม่ว่าที่ใดก็แล้วแต่ จะรัฐหรือเอกชน สิทธิในความเป็นครูขั้นพื้นฐานที่ควรจะได้รับน่าจะเท่าเทียมกัน อันนี้ก็ไม่รู้ว่าทางผู้ใหญ่เขาคิดกันยังไง แต่สำหรับผมแล้ว บางครั้งการขาดแคลนครูในพื้นที่สามจังหวัด อาจจะเป็นผลมาจากขาดแคลนปัจจัยที่เรียกว่าแรงจูงใจ

      ปัญหาในหลายมิติในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้  คงต้องมองให้รอบด้านมากขึ้น บางครั้งหลายมิติหลายมุมมองที่เรามักมองข้าม มันจะยิ่งสร้างเรื่องราว(ปัญหา) ให้แก่การศึกษาในสามจังหวัด ผมเองในฐานะที่คลุกคลีกับการศึกษาระดับมัธยมอยู่บ้าง มองเห็นปัญหาต่างๆมากมายที่เราปล่อยปะละเลยกันจนส่งผลกันเป็นทอดๆจนกระทั่งถึงระดับอุดมศึกษา... ถ้ามีโอกาสก็คิดอยู่เหมือนกันว่า "จะกลับไปเป็นเสียงเล็กๆช่วยพัฒนาการศึกษาระดับขั้นพื้นฐานดูบ้าง" เผื่ออะไรมันจะดีขึ้นมากกว่านี้สักนิดสักหน่อยก็ยังดี ดีกว่านับวันยิ่งแย่ลง แย่ลง อย่างน่าใจหายถึงมาตรฐานการศึกษาของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้

        อยากจะขอแค่ใครสักคน....ที่รักจริง(รักที่จะเป็นครูอย่างแท้จริงด้วยจิตวิญญาณ)