หลังจากเลือกซื้อของจนเป็นที่พอใจ ไก่แจ้เดินออกจากตลาดด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ระหว่างเดินทางกลับที่พักก็นึกถึงสิ่งของที่ตนซื้อนั้น หนึ่งในนั้นคือเสื้อผ้าสวยๆและรองเท้าใหม่
เมื่อมาถึงที่พักเขารีบเอาเสื้อผ้าและรองเท้านั้นออกมาจากกล่องและวิ่งไปหาไก่อูที่กำลังเดินออกกำลังกายอยู่
“นี่ดูให้ดี เสื้อใหม่ของฉันสวยไหม” ไก่แจ้กล่าวอวด พร้อมกับสะบัดผ้าเพื่อแสดงให้ไก่อูเห็นเห็นถึงความใหม่และความสวย
ไก่อูยิ้มให้ พร้อมกับส่งเสียง “อือๆๆ”
จากเสื้อใหม่เปลี่ยนเป็นรองเท้าใหม่ “นี่ดูสิไก่อู เห็นรองเท้าใหม่ของฉันไหม รองเท้าหนังจากต่างประเทศเลยนะ แพงด้วยนะจะบอกให้ เป็นไง สวยไหม ฉันเห็นปุ๊ปก็ชอบปั๊ปเลยนะ ถ้านายอยากได้ก็รีบไปเลย เดี๋ยวตลาดนัดจะปิดซะก่อน”
ไก่อูยิ้มให้ พร้อมกับส่งเสียง “อือๆๆ”
เสียงของไก่อูนี้เอง ทำให้ไก่แจ้นึกฉงน “มันยังไงกันกับคำว่า “อือๆ” ที่นายส่งเสียงมานั่นน่ะ ตกลงนายไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ฉันซื้อนี้เลยหรือ”
“อือๆๆ”
“นี่นายไก่อือ อะไรของนายน่ะ อือๆ”
“จะให้ฉันทำอย่างไรเล่าไก่แจ้ ก็สิ่งที่นายนำมาแสดงให้ฉันดูนั้น ฉันรู้สึกเฉยๆ กับมัน จะให้ฉันโกหกนายว่า โห สวยจริงๆ โห สุดยอดเลย ทั้งที่รู้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่แสดงออกนี่นะหรือ...” ไก่อูกล่าว
“แล้วนายคิดอย่างไรล่ะ กับ “อือๆ” น่ะ” ไก่แจ้ถาม
“ฉันรู้สึกว่า มันก็เท่านั้นเอง เสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่ วันนี้ก็ใหม่อยู่หรอก อีกไม่นานมันก็เก่าคร่ำคร่ำและผุพังไปตามกาลเวลา รองเท้านั้นก็เช่นกัน วันนี้ก็ดูดี ใส่นานไปก็ยับเยิน ดังนั้น มันจึง “เท่านั้นเอง” ที่เราบอกว่าสวย แน่ใจหรือไม่ว่ามันสวยจริง ลองอยู่กับมันสักสิบปีสิ ความสวยมันจะยังมีอยู่หรือไม่ ที่บอกว่าใหม่ มันใหม่จริงหรือว่าเป็นของแปลกในใจ”
ไก่แจ้ “อือๆๆ” งั้นฉันกลับบ้านละนะ
ไก่อู “อือๆๆ”
มาแอบดูคนจับไก่ จับทั้งไก่แจ้ ไก่อู เลยหรอครับ
สวัสดีครับท่านผอ.