เมื่อนิสิตจีนกลับบ้าน...ฉันก็เหงา

หลังจากเสร็จสิ้นฤดูกาลสอบปลายภาค 2/2550 เมื่อประมาณต้นเดือนมีนาคม 2550 นิสิตจีนสาขาภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศของฉัน ต่างก็เริ่มทยอยกันกลับประเทศจีน ซึ่งเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา

สอบเสร็จเพียงวันสองวัน บางคนก็กลับจีนเลย (สงสัยคงจะคิดถึงบ้านมาก ๆ) ในขณะที่บางกลุ่มก็ขอไปเที่ยวกรุงเทพฯ หรือที่ต่าง ๆ  ก่อนกลับ ดูพวกเขาสดใสร่าเริงมาก คงเหมือนตอนที่เราไปต่างประเทศแล้วจะได้กลับประเทศไทยนั่นแหละ ทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจ นั่งนับวันว่าเมื่อไหร่จะได้กลับซักที ขีดวันในปฏิทินออกไปเรื่อย ๆ ...แต่แปลกนะ ยิ่งพอใกล้วันกลับ เวลาก็ยิ่งเดินเร็ว ต่างจากเวลาก่อนหน้านั้นยิ่งนัก...เวลาช่างเดินช้าเสียเหลือเกิน กว่าจะผ่านไปได้แต่ละวัน...

ก่อนที่พวกเขาจะกลับ เราก็ได้แต่ย้ำว่า อย่าลืมทำ Re-entry นะจ๊ะ นิสิตที่รัก...หลายคนทำค่ะ..แต่ก็มีบางคน (ประมาณ 2-3 คน) บอกว่า ทำไม่ทัน สงสัยว่าพวกเขาคงจะไม่ได้เผื่อเวลาไว้มากนัก...เด็กเหล่านั้นจึงโทรมาหาเรา มีทั้งประเภทที่โทรมาจากจีนโดยตรง และฝากข้อความผ่านเพื่อนที่คุย msn กับเรา...เราจึงต้องทำหนังสือรับรองการเป็นนิสิตให้กับพวกเขา เพื่อจะได้นำไปยื่นต่อสถานกงสุลไทยในนครหนานหนิง...เฮ้อ เด็กหนอเด็ก ....เราก็ได้แต่เตือนพวกเขาว่า ครั้งต่อไปถ้าหนูจะทำอะไร ก็ต้องรู้จักเผื่อเวลาและทำให้รอบคอบกว่านี้นะคะ ครั้งนี้ก็จำไว้เป็นบทเรียนให้ดี ๆ ก็แล้วกัน....

เราได้ทำหน้าที่อาจารย์ (ที่เราคิดว่าทำดีแล้ว) ให้กับนิสิตจนกระทั่งส่งแรงใจให้พวกเขากลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ...อย่างน้อยการทำเช่นนี้ก็ทำให้เรารู้สึกดีแล้วล่ะ

ปลายเดือนนี้ นิสิตจีนทั้งหลายที่กลับบ้านไป ก็จะทยอยกลับมาเรียนในภาคเรียนที่ 1/2551 กันต่อแล้ว พวกเขาจะได้นั่งเรียนในห้องเรียนอีกเพียงหนึ่งภาคการศึกษาเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะต้องออกฝึกงานแล้วล่ะ....ช่วงที่เด็กพวกนี้ไม่อยู่ ฉันก็รู้สึกเหงาอยู่เหมือนกันนะ จากที่เมื่อก่อน ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ก็จะเจอแต่เด็กจีน แต่ตอนนี้ที่มหาวิทยาลัย ช่างเงียบเหงาเสียเหลือเกิน ไม่ค่อยมีนิสิตจีนให้ฉันได้ทักทายและพูดคุยแล้ว ... เหงาจัง ...รีบ ๆ กลับมานะจ๊ะ นิสิตที่รัก....อาจารย์คิดถึงพวกหนู :)